The Goose with the Golden Likes

«Once upon a time, there was a Facebook Page. This page was “Liked” by 580,000 people and this made it the 14th most popular Greek FB page in the whole world! The only problem, however, was that most of those who had Liked it, did not know they had.

Let’s start from the beginning! This page belonged to a website that republished entertaining articles from other Greek websites, while making money from the plethora of ads it displayed. Of course, there’s no point in discussing whether copying these texts and photos was approved by the original creator. The violation of intellectual property rights was, unfortunately, quite popular in the Greek “social-blog-o-sphere”.

But you see, this website was not that different from the other websites it took its materials from. It was just an aggregation of “catchy” articles with a mishmash of advertisements on the side. So, how could it stand out and shine in comparison to the rest? How could it gather the precious readers that would bring money from the countless views? And that’s when it found the “goose“!

The goose presented itself in the form of jQuery source code, which was placed on the website and displayed a message that covered the entire browser window:

Of course, the truth is that many other websites also used a goose to get the attention of their readers. But the goose of this specific website was “special” because, even if you pressed the X at the top-right corner, you would still Like the page, like-it-or-not.

This technique is a form of “Clickjacking“, which is a way for the page to get your coveted click even “by force“, without you realising. Unfortunately, this was a typical practice for those who made a living from Like/Click farming, so all of those users around the world who made money from the ads and the clicks on their blogs – or even by selling their pages when they had gathered enough members.

Was it ethical? Definitely not. Was it legal? Unfortunately it wasn’t “illegal”. There was no clear legal framework that covered clickjacking and, since there was no immediate profiting from the Likes (until the page was sold), it did not constitute an offence. When the pages ended up getting sold, it was too late for them to be “caught in the act” since no one could prove at that point where all those countless clicks had come from.

And that’s how our page continued, with 50,000 new Likes every month, many of which were “blind”, surpassing even the pages of popular Greek pop stars like Sakis Rouvas (460k), Natasa Theodoridou (525k), Elena Paparizou (550k), and (in a few days) the well-established brand name of Amita Motion (589k). And all of this from a website with articles that they didn’t even write themselves, nor checked whether they were true or authentic; they just copied them… In other words: they were either doing something really good, or really bad!.. Cough… cough… cough…»

– Don’t stop now old man! Tell us, what happened next??

«Ahh, my children. Alright.. I’ll finish the story… At some point the page started reaching “critical mass”; in other words it was ready to explode! The owner of the goose that brought him the golden Likes was worried that Facebook would figure out how he collected them and would shut it down. So, one day, he made the tough decision to sell all his golden eggs in the market, as before.

So, he went there and started announcing his wares: “Cooome and buyy myy goooldeen eeggss, it’s a uniiiquee opportuuuniityy, coomee and I will whisper to youu how much (expensive) they aare”. But the crowd was not interested because they knew that what the merchant was selling was not gold nuggets from an unreachable mine, but golden eggs of a goose that they could clone. So, after they found a sample of the DNA of this “special” goose (don’t bother), they also started putting it on their websites to lay golden Likes, and soon Facebook woke up and blocked this idiotic practice, forcing them to go and find another way to deceive people. The End.»

– That wasn’t a very happy ending old man.

«Too bad.»

The Goose That Laid the Golden Eggs, illustrated by Milo Winter in a 1919 edition (Public Domain)

PS: Jokes aside – Hey Facebook, maybe you should consider adding a confirmation message to your Like Boxes, but make sure it’s something that can’t be suppressed (e.g. taking users to to “Like” it there).

Η Χήνα με τα Χρυσά Likes

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μία σελίδα στο Facebook. Αυτή η σελίδα “άρεσε” σε 580.000 άτομα και αυτό την έκανε να είναι η 14η πιο διαδεδομένη Ελληνική FB page σε ολόκληρο τον κόσμο! Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι, οι περισσότεροι από όσους την είχαν κάνει Like, δεν το ήξεραν

Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Αυτή η σελίδα ανήκε σε έναν ιστοχώρο που αναδημοσίευε ψυχαγωγικά άρθρα από άλλους Ελληνικούς ιστοχώρους, ενώ έβγαζε λεφτά από την πληθώρα διαφημίσεων που εμφάνιζε. Φυσικά δεν έχει νόημα να κουβεντιάσουμε αν η αντιγραφή των κείμενων και φωτογραφιών γινόταν πάντα με την άδεια του αρχικού δημιουργού. Η καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων ήταν, δυστυχώς, ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ελληνική “κοινωνικο-μπλογκό-σφαιρα”.

Βλέπετε όμως, αυτός ο ιστοχώρος δε διέφερε και πολύ από τους άλλους ιστοχώρους από όπου και έπαιρνε το υλικό του. Ήταν απλώς ένα συνονθύλευμα “πιασάρικων” άρθρων με έναν κυκεώνα διαφημίσεων στο πλάι. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να διακριθεί και να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους; Πώς θα μάζευε το πολυπόθητο αναγνωστικό κοινό που θα του έφερνε λεφτά από τις αμέτρητες αναγνώσεις; Και τότε, βρήκε τη “χήνα“!

Η χήνα παρουσιάστηκε με τη μορφή πηγαίου κώδικα jQuery, ο οποίος τοποθετήθηκε στον ιστοχώρο και εμφάνιζε ένα μήνυμα που κάλυπτε όλη την οθόνη του browser:

“Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο facebook για να βλέπετε καθημερινά τα καλύτερα θέματα, νέα, βίντεο και φωτογραφίες από όλο τον κόσμο!”
Βέβαια, η αλήθεια είναι πως και πολλοί άλλοι ιστοχώροι χρησιμοποιούσαν μια χήνα ώστε να τραβήξουν την προσοχή των αναγνωστών τους. Όμως η χήνα του συγκεκριμένου ιστοχώρου ήταν “ξεχωριστή” διότι, ακόμη και αν πατούσατε το Χ πάνω δεξιά, θα κάνατε Like θέλατε-δε-θέλατε.

Αυτή η τεχνική ήταν μιας μορφής “Clickjacking“, δηλαδή ένας τρόπος να πάρει η σελίδα το πολυπόθητο κλικ σας ακόμη και με το ζόρι, ακόμη δηλαδή και χωρίς να το καταλάβετε. Ήταν δυστυχώς μια τυπική πρακτική για όσους “ζούσαν” από το Like/Click farming, για εκείνους δηλαδή ανά τον κόσμο που έβγαζαν λεφτά από τις διαφημίσεις και clicks στα blogs τους – ή ακόμη και από το να πουλάνε τις σελίδες τους όταν γέμιζαν με αρκετά μέλη.

Ήταν ηθικό; Σίγουρα όχι. Ήταν νόμιμο; Δυστυχώς δεν ήταν ακριβώς “παράνομο”. Δεν υπήρχε νομικό πλαίσιο να καλύπτει το clickjacking και, καθώς δεν υπήρχε άμεση κερδοφορία από τα Likes (μέχρι να γίνει η πώληση της σελίδας), δεν αποτελούσε αδίκημα. Όταν πλέον οι σελίδες πουλιόντουσαν, είχε παρέλθει το αυτόφωρο και κανείς δε μπορούσε πια να αποδείξει από που είχαν έρθει αυτά τα αμέτρητα clicks.

Και έτσι συνέχιζε η σελίδα μας, με 50,000 νέα Likes κάθε μήνα, πολλά εκ των οποίων “τυφλά”, ξεπερνώντας τον Σάκη Ρουβά (460k), τη Νατάσα Θεοδωρίδου (525k), την Έλενα Παπαρίζου (550k), και (σε λίγες μέρες) το brand name της Amita Motion (589k). Και όλα αυτά από έναν ιστοχώρο με άρθρα τα οποία δεν έγραφαν καν οι ίδιοι, ούτε τσέκαραν εάν είναι αληθινά ή αυθεντικά· απλώς τα αντέγραφαν… Δηλαδή: ή έκαναν κάτι πολύ σωστά, ή πολύ λάθος!.. Γκουχ… γκουχ… γκουχ….»

– Μη σταματάς γέροντα! Πες μας, τι έγινε στη συνέχεια;;

«Άχχ, παιδιά μου. Καλώς.. ας τελειώσω την ιστορία… Σε κάποια στιγμή η σελίδα είχε αρχίσει να φτάνει σε “critical mass”, κρίσιμη μάζα που λέμε, ήταν δηλαδή έτοιμη να εκραγεί! Ο ιδιοκτήτης της χήνας που του έφερνε τα χρυσά Likes ανησύχησε ότι το Facebook θα καταλάβαινε πως τα μάζεψε και θα του την έκλεινε. Γι’ αυτό, μία μέρα, πήρε τη σκληρή απόφαση να πουλήσει όλα τα χρυσά αυγά του στην αγορά, όπως παλιά.

Κατέβηκε λοιπόν και άρχισε να διαλαλεί την πραμάτεια του: “Ελάατε να πάαρετε τα χρυσάα αυγάα μου, είναι μοναδικήη ευκαιρίια, ελάατε να σας ψιθυρίσω πόοσο (ακριβά) τα δίινω”. Όμως ο κόσμος δεν ενδιαφερόταν γιατί ήξερε πως αυτό που πουλούσε ο έμπορος δεν ήταν σβόλοι χρυσού από κάποιο δυσπρόσιτο ορυχείο, μα χρυσά αυγά μιας χήνας την οποία μπορούσαν να κλωνοποιήσουν. Και έτσι, αφού βρήκαν ένα δείγμα από το DNA αυτής της “ξεχωριστής” χήνας (μην το ψάχνετε), άρχισαν να τη βάζουν και αυτοί στους ιστοχώρους τους να τους κάνει χρυσά Likes, και σύντομα το Facebook ξύπνησε από τον βαθύ του ύπνο και μπλόκαρε αυτή την ηλίθια πρακτική, αναγκάζοντάς τους να πάνε να βρουν κάποιον άλλο τρόπο να εξαπατούν τον κόσμο. Δι εντ.»

– Αυτό δεν ήταν πολύ ευχάριστο τέλος γέροντα.


The Goose That Laid the Golden Eggs, illustrated by Milo Winter in a 1919 edition (Public Domain)

Data to Wisdom

All men by nature desire to know. An indication of this is the delight we take in our senses; for even apart from their usefulness they are loved for themselves; and above all others the sense of sight. For not only with a view to action, but even when we are not going to do anything, we prefer sight to almost everything else. The reason is that this, most of all the senses, makes us know and brings to light many differences between things.

Aristotle (Metaphysics, 980a21)

We live in the Information Era, where knowledge is everywhere and everything. The proper management of knowledge, however, presupposes the existence of mechanisms for organising information, in order to match the appropriate pieces together.

When the Internet came along, it offered users the ability to access many different types of electronic data. Unfortunately, these data are still mostly uncategorised and the human mind simply cannot absorb and process the increasingly huge amount of information available. This is the reason why computers are utilised to gather and present these in a more streamlined manner, so that people are able to browse through the findings in a faster and more convenient way.

Researchers have supported that the basis of computing technology is data (Ackoff, 1989). Data are represented by symbols that need to be put into context to make sense. For example, the letter ‘A’ is a symbol that could either represent “the first letter of the English alphabet” or “the sixth note in the musical scale of C major” (Longman, 2009).

To move from data to information, we require a meaning that can help us translate the symbols into something useful and comprehensible. This meaning presents the relational connection between the data and the audience they are meant for, providing, in this way, answers to simple questions such as “Who?”, “Where?” or “What?”.

With the help of meaning providing a context, we receive information which is something useful. We can now relate the given information to other pieces of information and learn it, thus acquiring knowledge. With knowledge we manage to answer the “How?” question, which puts the information into action by applying it to a specific domain like, for example, “’A’ comes before ‘B’ in the alphabet”.

It has been suggested that an extra layer should be added to this scheme called understanding (Bellinger, Castro & Mills, 2004). This is based on the argument that knowledge is information we memorise but, after we understand the true nature of “How?” it works, we can then answer “Why?” it works. According to their theory, memorising “2 + 2 = 4” is knowledge but answering the question “1267 x 300” requires understanding of the underlying mechanisms.

Together, knowledge and understanding can eventually lead to wisdom. Wisdom is produced after using and applying knowledge and understanding to many different cases and then reflecting on the results. Now, in addition to the “Why?” question, we can also answer the “When?” question. Expecting or estimating a result or an outcome (i.e. the future) requires wisdom, which derives from knowledge. This is something a human mind learns to do as a person grows up and matures, but with computers it is different. […]

(Adapted excerpt from Gkoutzis, 2013)

Konstantinos Gkoutzis


Ackoff, R. L. (1989) ‘From Data to Wisdom’. Journal of Applied Systems Analysis, 16 (1). pp 3-9.

Bellinger, G., Castro, D. & Mills, A. (2004) ‘Data, Information, Knowledge, and Wisdom’. Available at:

Gkoutzis, K. (2013) ’A Semantic Web Based Search Engine with X3D Visualisation of Queries and Results’.

Longman (2009) ‘Dictionary of Contemporary English – A’. [Online]. Available at:

.AC(ademic) .EDU(cation)

«Οὐ γὰρ ὡς ἀγγεῖον ὁ νοῦς ἀποπληρώσεως,

ἀλλ´ ὑπεκκαύματος μόνον ὥσπερ ὕλη δεῖται,

ὁρμὴν ἐμποιοῦντος εὑρετικὴν καὶ ὄρεξιν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν.»

– Πλούταρχος (Περὶ τοῦ ἀκούειν, 18γ)

“The mind is not like a vessel that needs filling,

but rather like wood it only requires kindling,

motivating one towards searching and the desire for truth.”

– Plutarch (On Listening, 18c)

In the book “The Rhythm of Life” (Kelly 2004, p. 80), the author mentions a quote, allegedly by Albert Einstein, saying: “Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid“. Regardless of who made this statement, it remains a humorous remark relevant to a large number of modern day teachers and assessments which consider fairness as a synonym of uniformity.

I work and teach in a field where computers are part of our everyday life. Computer Science students are expected to either own a computer themselves, or use the computers offered by the university instead. One might expect that all CS students are either extremely fond of, or accustomed to, using computers – but that is not always the case.

Although in modern times technology is all around us and almost everyone carries a mini-computer hidden inside their mobile phones, I have found that a significant number of students do not enjoy spending a lot of time in front of a computer screen unless they have to. I constantly preach ergonomically-correct computer use to my students, asking them to take small breaks away from the monitor every hour. However, when they are outside the classroom it is up to them to practise proper time management, so that they can have enough time to complete their coursework while avoiding straining themselves. The modern definition of the word “classroom”, though, keeps changing every day.


When teaching Computer Science, all the learning material you create for the students is, by default, digital. Be it visual presentations, source codes, or application screenshots and software examples, everything I ever had to give to my students could be easily uploaded onto a networked computer system and shared with them immediately. This may not apply to all professions out there but even the ones that are less technology-oriented can still digitise a video recording of each lecture and share it with anyone interested in learning at least the general concepts. Since hands-on practice is extremely important for some of the more practical professions, local workshops may be organised for people to practise and apply their understanding of the theoretical knowledge they acquired online.

It is my belief that when educating students we have to focus on the needs of each learner, rather than try to find the “golden mean” for a diverse crowd, otherwise some are always bound to be left out and eventually fail or give up because their specific personal needs were not addressed. I try to tackle this issue through my own work by providing students with personalised feedback comments and by offering additional references whenever necessary, but since I am part of the current educational system I occasionally feel like I am not doing enough to fully achieve a truly personalised approach.

This opinion of personalised learning is further supported by the work of Michael Fullan. He suggests we must first focus on building what he calls a “collective capacity”, which is when groups get better via interaction, by creating professional learning communities and then using the available technology in a strategic way in order to address many of the challenges that may arise. He also affirms that technology can help us ensure more effective data collection, facilitate user communication, provide content diversity and also help institutions meet the specific needs and preferences of their students.

Jennifer Waldeck researched what students perceive as “personalised learning” (Waldeck 2007, Waldeck 2006), but mainly focused on the teacher figure as a central point (Verpoorten et al. 2009). In contrary to this, it has been argued that true personalised learning is focused on what the student wants, not what the instructor suggests, as opposed to what the U.S. Department of Education stated in its National Education Technology Plan.

Even if the semantic definitions of the exact terms are still to be decided upon (e.g. personalisation, individualisation, differentiation), it is gradually becoming obvious that we need a more personalised educational approach for each student in order to achieve close to 100% successful knowledge communication. This can be accomplished by using high-tech means like video tutorials, podcasts or even online peer-collaboration.

By recording many different teachers explaining the same concept and then letting the student decide which explanation fits his/her understanding best, we can offer humanity a broader spectrum of available processed information. This can lead not only to an improved understanding of the cosmos, but also to the merging of all this personalised – therefore simplified – knowledge, thus providing students with the combined wisdom of all their teachers.


In order for all this to happen, students must first realise how broad (or narrow) their understanding of the taught material is up to that point in time; and that is where “tests” come in the picture. Be it mini or major tests, quizzes and examinations have been used for centuries by various educational systems not only as proof to the teacher that a student understands the taught material, but also as a “reality check” mechanism for students to realise the gaps in their own personal knowledge base.

Tests in Massive Open Online Course (MOOC) systems like, for example, Coursera, edX and Udacity, generally last longer than usually needed, in order for students to overcome any technical issues like Internet disconnections or hardware failures. This extra time also helps students with specific learning disabilities, like dyslexia, to overcome any problems they may have with the overall testing experience. As I mentioned in the beginning, however, there are certain students who are not fond of focusing on a computer screen for too long, which makes computer-based testing for them quite difficult

Unfortunately, not all modern testing systems still support an “offline” (i.e. handwritten) version. Computer-based exams have proven to be especially convenient for many universities, colleges or other teaching and testing organisations, so a large majority of those no longer offer a paper version of tests (under typical circumstances), usually pleading technological or ecological reasons. This can affect the performance of students who may know the correct answers but fail to submit them on time due to slow typing skills or eye fatigue from constantly staring at the screen (Brown and Augustine 2001).

Alternative versions of tests still exist for students with documented disabilities and quite a few methods have been thoroughly researched in the past decade (Dolan et al. 2005) like pen tablets, text-to-speech, interfacing with refreshable Braille displays, etc. The problem I have noticed, however, is that students who are not considered to have a disability may still experience issues with computer-based testing but, instead of pursuing a disability claim and requesting a different version of the test, they just suffer in silence, blaming themselves for failing.

It is my opinion that, until all students in the world learn how to type (like they learn how to write) and all the screens in the world become as relaxing as modern white-screen e-book readers, when it comes to time-critical assessments, paper-based testing should be available as an alternative for anyone to use – with or without a registered disability. In this way, tests will assure fairness and equality by appreciating diversity, thus recognising that we can all be equal without having to be exactly the same.

Konstantinos Gkoutzis

Raphael - The School of Athens
Raphael - The School of Athens


Brown, P. J. and Augustine, A. (2001) ‘Screen Reading Software as an Assessment Accommodation: Implications for Instruction and Student Performance’.

Dolan, R., Hall, T. E., Banerjee, M., Chun, E. and Strangman, N. (2005) ‘Applying principles of universal design to test delivery: The effect of computer-based read-aloud on test performance of high school students with learning disabilities’, The Journal of Technology, Learning and Assessment, 3(7).

Kelly, M. (2004) The rhythm of life: Living every day with passion and purpose, Fireside.

Verpoorten, D., Glahn, C., Kravcik, M., Ternier, S. and Specht, M. (2009) ‘Personalisation of learning in virtual learning environments’, Learning in the Synergy of Multiple Disciplines, 52-66.

Waldeck, J. H. (2006) ‘What Does “Personalized Education” Mean for Faculty, and How Should It Serve Our Students?’, Communication Education, 55(3), 345-352.

Waldeck, J. H. (2007) ‘Answering the question: Student perceptions of personalized education and the construct’s relationship to learning outcomes’, Communication Education, 56(4), 409-432.

Μια πικρή ιστορία (μέρος 1 + 2)

Την άνοιξη του 2012 η Μ. έμαθε πως περίμενε μωράκι και γράφει ότι οι γιατροί στην Αθήνα της είχαν δώσει ως πιθανή ημερομηνία τοκετού το τέλος Φεβρουαρίου. Ο Λ., σύντροφος της κοπέλας, είναι υπαξιωματικός στη Λέρο και η Μ. μετακόμισε μαζί του στο νησί ενώ σχεδίαζαν τον γάμο τους.

Η Μ. διηγείται πως μια Κυριακή πρωί στα μέσα του Δεκέμβρη ξύπνησε με πολύ πόνο και αίμα. Φοβούμενη πως είχε πάθει κάτι το μωρό, πήρε τον σύντροφό της και πήγαν στο κέντρο υγείας να κάνει υπέρηχο. Εκεί λέει πως την ενημέρωσαν ότι, παρόλο που το μωρό ήταν εφταμηνίτικο, έπρεπε να της κάνουν καισαρική και να το φέρουν στον κόσμο. Σε λίγες ώρες γεννήθηκε ένα αγοράκι το οποίο, όπως υποστηρίζει η Μ., έφθανε οριακά τα 2950 γραμμάρια.

Ο Λ. ζήτησε άδεια να είναι συνέχεια στο νοσοκομείο πλάι της όμως ο ανώτερός του φέρεται πως δεν του έδωσε διότι έλειπαν αξιωματικοί, οπότε πήγαινε το μεσημέρι μετά τη δουλειά και έφευγε το άλλο πρωί. Η νέα μητέρα γράφει πως μόλις τέσσερεις ημέρες μετά την έστειλαν σπίτι παρέα με το μωράκι της και ότι μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες το νεογνό πήρε 300 γραμμάρια.

Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά.

Στα μέσα Ιανουαρίου η Μ. παρατήρησε πως ο γιός της κοιμόταν συνέχεια και ξυπνούσε μόνο για να φάει κάθε επτά ώρες, πίνοντας ελάχιστη ποσότητα ξένου γάλατος, ενώ είχε πέσει και η θερμοκρασία του. Προσπαθούσε να τον ζεστάνει με επιπλέον ρούχα όμως δεν άλλαζε κάτι. Και εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο.

Το ζευγάρι υποστηρίζει πως την Παρασκευή πήγαν στο νοσοκομείο όπου το προσωπικό πήρε τηλέφωνο τον μοναδικό παιδίατρο του θεραπευτηρίου για οδηγίες. Λένε πως ο παιδίατρος Ν. Τ. βρισκόταν εκτός νησιού, αποκλεισμένος από απαγορευτικό που θα έληγε τέσσερεις ημέρες μετά, και τους είπε πως μπορούσε να δει το βρέφος μόλις επέστρεφε. Προσθέτουν ότι το προσωπικό του νοσοκομείου τους πρότεινε να πάνε ξανά την άλλη ημέρα ώστε να δει το μωράκι ο παθολόγος, ενώ εικάζεται πως τους συμβούλεψαν να του δίνουν γάλα και χαμομήλι εναλλάξ.

Το νοσοκομείο αρνείται ότι έλαβε ποτέ χώρα αυτή η επίσκεψη και επιμένει πως ο παιδίατρος Ν.Τ. δεν έλειπε από το νησί την Παρασκευή.

Η Μ. γύρισε σπίτι και είπε πως δοκίμασε να επικοινωνήσει με τους ιδιωτικούς παιδιάτρους του νησιού. Ο ένας (Θ. Δ.) δεν ήταν πια εκεί ενώ η άλλη (Α. Κ.) δε σήκωνε το τηλέφωνο. Μη ξέροντας τι άλλο να κάνει, έψαξε στο Διαδίκτυο πιθανές ερμηνείες του προβλήματός της, όμως βρήκε μεγάλο όγκο πληροφοριών όποτε ζήτησε συμβουλές σε ένα forum για νέες μητέρες. Εκεί οι περισσότερες συνομιλήτριές της την καθησύχασαν πως όλα θα πάνε καλά, όμως τόνισαν ότι πρέπει να επιμείνει να το εξετάσει κάποιος γιατρός. Η Μ. άκουσε τις συστάσεις τους και, όπως υποστηρίζει, μόλις γύρισε ο σύντροφός της από το στρατόπεδο πήραν το αμάξι και ξαναπήγαν πίσω στο νοσοκομείο.

Πιθανολογείται ότι το μωρό πέρασε το βράδυ στο θεραπευτήριο και την επόμενη ημέρα, Σάββατο, έγιναν εξετάσεις που βρήκαν πως όντως υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του. Διαγνώστηκαν συμπτώματα ασιτίας, υποθερμίας και δύσπνοιας οπότε αυτόματα κλήθηκε η αστυνομία με το φόβο ότι η μητέρα παραμελούσε το μωρό. Παράλληλα αποφασίστηκε να γίνει επειγόντως μεταφορά σε μονάδα εντατικής θεραπείας και κλήθηκε ελικόπτερο του ΕΚΑΒ το οποίο μετέφερε το αγοράκι το απόγευμα στο ΠΑΓΝΗ.

Εκεί διέγνωσαν πολυοργανική ανεπάρκεια και το βρέφος δυστυχώς έφυγε τελικά από τη ζωή 3 ημέρες μετά, τόσο πρόωρα και άδικα.

*Ο Κωνσταντίνος Γκουτζής γράφει εδώ


(το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο


Τί, θέλετε κι άλλο;

Υπάρχει η πιθανότητα η μητέρα να είχε γράψει ψεύτικες πληροφορίες στο forum, για δικούς της λόγους, ξεκινώντας περίπου 1+ μήνα πριν συμβούν όλα αυτά. Μπορεί να μην ένιωθε άνετα να δώσει αληθινά στοιχεία στο Internet, ή μπορεί να προσπαθούσε να κρύψει λεπτομέρειες για τις οποίες δεν ένιωθε καλά (όπως λένε οι κακές γλώσσες). Στην αρχή είχε πει πως περίμενε κοριτσάκι αντί για αγοράκι, ενώ έδειχνε να γνωρίζει πως θα γεννούσε τον Δεκέμβριο. Στη συνέχεια δήλωσε ανοιχτά ότι ήταν αγοράκι, αλλά ανασκεύασε την πιθανή ημερομηνία τοκετού. Κάποιοι βρήκαν πληροφορίες από τα δημόσια Facebook accounts των παιδιών που δείχνουν ότι η Μ. μετακόμισε με τον Λ. τον Οκτώβριο, λίγο πριν γεννήσει, ενώ η μητέρα του Λ. δήλωσε στον Ελεύθερο Τύπο ότι ο γιός της ενημερώθηκε για το πρόβλημα το βράδυ της Παρασκευής, αποκλείοντας έτσι το να είχαν πάει αυτοπροσώπως στο νοσοκομείο το ίδιο πρωί.

Παράλληλα υπάρχει η πιθανότητα κάποιοι μόνιμοι κάτοικοι της Λέρου να διαδίδουν εκούσια ή ακούσια ψευδείς ειδήσεις, στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν περιστατικά που δε συμφέρουν το νησί και τους δημόσιους λειτουργούς του. Στην κλειστή κοινότητα ενός νησιού είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται στενοί δεσμοί μεταξύ των μελών, θεωρώντας οποιονδήποτε νεόφερτο ως «ύποπτο». Τα περισσότερα σχόλια από τους ντόπιους παρουσιάζουν τη μητέρα ως «ιδιόρρυθμη» και «εσωστρεφή», ενώ οι περισσότεροι φροντίζουν να επισημάνουν πως το ζευγάρι «δεν ήταν από τη Λέρο», θεωρώντας πως έτσι διατηρούν ανέπαφο το «prestige» του νησιού. Ο ίδιος ο δήμαρχος δήλωσε σε πολλές εφημερίδες ότι η μητέρα έδειξε «εγκληματική αμέλεια» και τονίζει πως εκείνη «δε ζήτησε βοήθεια από κανέναν».

Εκτός από όλα αυτά, υπάρχουν και οι δηλώσεις του μαιευτήρα της κοπέλας που λέει ότι μετά τη γέννα του ζήτησε να της κόψει το γάλα οπότε «υποχρεώθηκαν και της έδωσαν την φαρμακευτική αγωγή». Έτσι εξηγείται η διατροφή του παιδιού με ξένο γάλα που η Μ. έγραψε στο forum, ενώ τώρα προστίθεται και ο επιπλέον παράγοντας κάποιας φαρμακευτικής αγωγής, μαζί με τις αναφορές για πιθανή «επιλόχεια κατάθλιψη», χωρίς να είναι γνωστό αν παρακολουθούσε κάποιος γιατρός τη νέα μητέρα.

Όλα τα παραπάνω έχουν καταγραφεί διάσπαρτα στα μ.μ.ε., όμως είναι δουλειά της αστυνομίας να ξεδιαλύνει την αλήθεια, όπως και ποιο μερίδιο ευθύνης φέρει η μητέρα και ποιο οι τοπικοί και κρατικοί παράγοντες.

Δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα, ούτε ποιος προσπαθεί να καλύψει τι. Αυτό που είναι γνωστό όμως είναι ότι το Internet έχει πολλά πρόσωπα, και η άτυχη Μ. γνώρισε τουλάχιστον δύο.

Το ένα πρόσωπο ήταν βοηθείας, όπου μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι δεν την γνώριζαν καν προσωπικά, έσπευσαν να της συμπαρασταθούν και να της δώσουν όσο το δυνατόν καλύτερες συμβουλές με βάση τα στοιχεία που είχαν. Το άλλο πρόσωπο ήταν εκμετάλλευσης, όπου μια ομάδα υπανθρώπων παπαγαλίσκων έσπευσαν να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι καπηλευόμενοι την τραγική αυτή ιστορία.

Και γιατί όλα αυτά;

Ίσως πείτε πως το έκαναν για να σοκάρουν την κοινή γνώμη, προκαλώντας τον κόσμο να πατήσει με το ποντίκι στα άρθρα τους ώστε να βγάλουν λεφτά οι σελίδες τους από τις διαφημίσεις. Σκεφτείτε όμως ότι θα μπορούσαν να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα σχολιάζοντας την ταχύτητα που ανταποκρίθηκε ο κρατικός μηχανισμός ή το αν υπάρχει έλλειψη ιατρικού προσωπικού στα νησιά. Θα μπορούσαν επίσης να μιλήσουν για τις ανακατατάξεις που έφεραν τα μνημόνια και το πως καταστρέφουν την κοινωνία μας χωρίς κανένα σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, υγεία, και ακεραιότητα.

Θα μπορούσαν.

Όμως προτίμησαν να μιλήσουν για τη μάνα, λέγοντας πως ενώ το μωρό της πέθαινε εκείνη «χάζευε» στο Internet. Πως για όλα φταίει εκείνη ενώ το κράτος δε φέρει καμία ευθύνη, αφού οι κατακριτές της δεν έκαναν έρευνα για το αν την παρακολουθούσε κάποιος γιατρός, για το πότε επικοινώνησε πρώτη φορά με το κέντρο υγείας, για το πως την αντιμετώπισαν, για το αν προσφέρθηκαν να στείλουν ασθενοφόρο, για το αν το προσωπικό της είπε να του δίνει χαμομήλι, για το πόση ώρα μετά την εισαγωγή ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ, και για τόσα άλλα σημαντικά ζητήματα. Ως άλλοι δικαστές, την καταδίκασαν τυφλά σε ό,τι τους συνέφερε, χωρίς να κοιτάξουν καμία άλλη παράμετρο.

Και περιμένετε να μάθετε ειδήσεις από αυτούς; Αυτοί δε νοιάζονται για κανέναν, ούτε για εκείνη, ούτε για σένα. Λεφτά να μπαίνουν από τα clicks, αυτό θέλουν μόνο τα κατακάθια ενός σάπιου συστήματος, νομίζοντας πως είναι υπεράνω νόμου ό,τι και αν πουν, όποιον και αν κατηγορήσουν – ιδίως εκείνους που δεν είναι σε θέση να αμυνθούν.

Ευτυχώς όμως ο κόσμος δεν περιορίζεται σε μία σελίδα και μια συχνότητα. Μπορούμε να δούμε κάτι παραπέρα και να κρίνουμε ποιοι είναι σκουπίδια. Όσο και αν έχουμε εξαντληθεί ως έθνος, δεν ενδιαφερόμαστε να αγοράσουμε την απανθρωπιά που κάποιοι πουλάνε. Ενωμένοι θα διώξουμε και αυτούς, και όσους τους τρέφουν – γιατί ο μόνος λόγος που νομίζουν ότι έχουν δύναμη είναι επειδή εμείς τους τη δίνουμε, μέχρι να πούμε «Φτάνει».

Δώδεκα και αργάμιση

Έχετε παρατηρήσει κάποιους μουσικούς οι οποίοι ξεκινάνε την καριέρα τους με ένα ή δύο albums γεμάτα χτυπητά τραγούδια και επιτυχίες που μένουν για χρόνια, αλλά μετά μπορεί να βγάλουν ένα δίσκο διαφορετικό από τους προηγούμενους, με άσματα που μιλάνε για το πόσο δύσκολη είναι η ζωή στο δρόμο ταξιδεύοντας συνέχεια από πόλη σε πόλη;

Αυτό συμβαίνει επειδή τα πρώτα τραγούδια τα είχαν γράψει πριν γίνουν διάσημοι και ήταν βγαλμένα από τη ζωή τους ως τότε (χωρισμοί, αποχωρισμοί, ναρκωτικά, βία και αγωνία και σε φτύνω κοινωνία), ενώ τα επόμενα συντέθηκαν καθ’ οδόν όσο έκαναν ατελείωτα παγκόσμια tours επεκτείνοντας τη φήμη τους.

Έτσι είναι, καλώς ή κακώς: οι καλλιτέχνες που γράφουν τους δικούς τους στίχους επηρεάζονται από καταστάσεις με τις οποίες το κοινό τους δε μπορεί πάντα να συσχετιστεί (να κάνει relate βρε αδερφέ) – στην προκειμένη περίπτωση τα συνεχή ταξίδια σε όλο τον κόσμο (εκτός και αν είσαι οδηγός φορτηγού).

Το ίδιο ισχύει και με τους κινηματογραφιστές.. περίπου.

Από τότε που η Αμερική πείσθηκε πως δέχτηκε τρομοκρατικό χτύπημα από μυστήριες δυνάμεις της ανατολής, ξεκίνησε έναν ατελείωτο πόλεμο προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, αρχικά υποστηρίζοντας ότι γίνεται για να πιάσει έναν συγκεκριμένο Άραβα, ενώ στη συνέχεια αυτό παραμερίστηκε δίνοντας τη θέση του σε κάποια “αναμόρφωση” των βαρβάρων εξ ανατολής (με τα αόρατα όπλα μαζικής καταστροφής) – επειδή φυσικά η Αμερική είναι γνωστή για τον αλτρουισμό της.

Οι συγκεκριμένες καταστάσεις δεν άφησαν ανεπηρέαστο τον κόσμο του Hollywood cinema, όπου πέρασε από blockbusters τύπου Titanic, A Beautiful Mind, The Green Mile κ.α., σε ταινίες όπως το The Hurt Locker, Jarhead, Body of Lies κλπ.

Φυσικά αυτό δεν έγινε επειδή επέστρεψαν οι τραυματίες φαντάροι από το Ιράκ και ξαφνικά μετατράπηκαν όλοι σε σεναριογράφοι καταγράφοντας λεπτομερώς αυτά που έζησαν, αλλά επειδή το Hollywood πάντα δούλευε για την κυβέρνηση, προωθώντας ό,τι απαιτείτο κάθε φορά: από τη Disney να διαδίδει μηνύματα υπέρ του `Β Παγκοσμίου πολέμου για να ανεβάσει το ηθικό των πολιτών, μέχρι τις αμέτρητες ταινίες που υποστήριξαν την αναγκαιότητα των μαχών και επιθέσεων (Saving Private Ryan, Flags of Our Fathers, etc).

Πάντα υπάρχουν παραφωνίες και εξαιρέσεις (όπως για παράδειγμα τα anti-war films κατά του Βιετνάμ), όμως οι πιο διαδεδομένες ταινίες (που φτιάχνονται και με την υποστήριξη/συμμετοχή του Αμερικανικού στρατού) παραμένουν υπέρ του εκάστοτε πολέμου.

Η διαφορά λοιπόν μεταξύ των αλλοτριωμένων μουσικών και των κινηματογραφιστών, είναι ότι οι μεν αλλάζουν ύφος εξ αιτίας των νέων εμπειριών τους, ενώ οι δε εξ αιτίας της εκάστοτε πολιτικής γραμμής που παίρνουν από τα lobbies τους.

Όσοι λοιπόν πάτε να δείτε στο τέλος του μήνα το Zero Dark Thirty, υποψήφιο για 5 Oscars, 4 Golden Globes και 5 BAFTAs (λες και σημαίνει κάτι αυτό), να θυμάστε πως δεν είναι μεν κακό να βλέπεις μια περιπέτεια γεμάτη δράση, αγωνία και μυστήριο, αλλά η συγκεκριμένη θα προσπαθήσει προπαγανδιστικά να σας πείσει ότι καλώς έγινε/γίνεται ο ατελείωτος πόλεμος στην ανατολή, καλώς πεθαίνουν οι νεαροί Αμερικανοί για την υποτιθέμενη διασφάλιση της πατρίδας τους, και καλώς βασανίζονται οι σκουρόχρωμοι μουσουλμάνοι επειδή έτυχε να είναι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.

Α, και όσοι ετοιμάζεστε να πείτε “τί με νοιάζει εμένα, εγώ την έφτιαξα;”, σκεφτείτε πως κάθε φορά που πληρώνετε εισιτήριο σινεμά, αγοράζετε ένα DVD, ή κατεβάζετε μια ταινία, ένας μετρητής σε κάποιο μέρος του κόσμου γράφει +1, κάνοντας τους παραγωγούς να νομίζουν πως έκαναν καλή δουλειά.

Θες δράση και μυστήριο, ξαναδές τα Bourne (τα παλιά), μπας και καταλάβουν μερικοί πως δεν πουλάει πια το ρατσιστικό πολεμοχαρές παραμύθι τους και η συνεχής κλάψα πως όλος ο κόσμος θέλει κατά βάθος να καταλύσει τον αξιοζήλευτο “τρόπο ζωής” τους.

Εκτός και αν τελικά δεις αυτό, οπότε πουλάει, οπότε καλώς τα φτιάχνουν, αλλά μετά μην κλαίγεσαι που το Hurt Locker *έκλεψε* 5 Oscars από το Avatar δίνοντας θάρρος στον σεναριογράφο και στη σκηνοθέτη να φτιάξουν το Zero Dark Thirty, με αρχικό τίτλο.. “For God and Country“!

Λουστείτε τους, ψευτοκουλτουριάρηδες.

Κωνσταντίνος Γκουτζής

Όταν η Ελλάδα έγινε Αγγλία

Πριν από λίγους μήνες, τον Μάρτιο, ένας νεαρός στην Αγγλία την ώρα που έπινε μπύρες με τους φίλους του βλέποντας τον αγώνα ποδοσφαίρου, είδε ένα παίχτη της αντίπαλης ομάδας να πέφτει στο έδαφος και έγραψε στο Twitter του: «ΧΑΧΑ. Χέστε τον Μουάμπα πέθανε!!! #Χαχα!». Και δε θα το συζητούσαμε τώρα αυτό αν ο Μουάμπα ήταν λευκός.

Επειδή όμως ο Μουάμπα είναι από την Αφρική, κάποιοι θεώρησαν πως ο νεαρός ήταν ρατσιστής και έκαναν φασαρία στα Twitter και τα Facebook τους μέχρι που πήγε με το μέρος τους ένας παλιός παίχτης ποδοσφαίρου, ο οποίος ήθελε τη δημοσιότητα για δικούς του λόγους, και κατάφερε να στείλει τον νεαρό στο δικαστήριο.

Ο νεαρός, Liam Stacey, έφαγε 2 μήνες φυλακή, χωρίς αναστολή, επειδή υποτίθεται ότι με τις λέξεις του προκάλεσε εκούσια φυλετικό μίσος. Εκτός από αυτό, αποβλήθηκε από το πανεπιστήμιό του μέχρι το πέρας μια έρευνας που θα κρίνει πόσο πολύ ρατσιστής είναι και αν τον θέλουν ακόμη να σπουδάζει εκεί. Συν τοις άλλοις, τον πέταξαν από την ομάδα rugby όπου έπαιζε, χωρίς περεταίρω εξηγήσεις, επειδή απ’ ό,τι φαίνεται το κακό χιούμορ επηρεάζει τις επιδόσεις και προκαλεί λέπρα.

Έχω γράψει ένα αναλυτικό άρθρο σχετικά με την υπόθεση και δε θα ήθελα να θυμηθώ πάλι την αδικία που βίωσε αυτό το παιδί, το οποίο τελικά εξέτισε την ποινή του και τώρα περιμένει απάντηση από το πανεπιστήμιό του σχετικά με το αν θα καταστραφεί εντελώς το μέλλον του ή όχι, επειδή κάποιοι ξαφνικά ανακάλυψαν ότι είναι troll.

Και ναι, για όσους δεν το έχουν καταλάβει ως τώρα, είμαι υπέρμαχος του ελεύθερου λόγου, όπως καλό θα ήταν να ήσασταν και εσείς. Διότι δε σας συμφέρει να καταπατώνται οι ελευθερίες κανενός, γιατί μετά μπορούν εξίσου εύκολα να καταπατηθούν και οι δικές σας.

Το άρθρο αυτό το γράφω με αφορμή το tweet της Βούλας Παπαχρήστου που “τόλμησε” να αναπαράγει ένα ανέκδοτο στο Twitter της χωρίς να πάρει άδεια από πέντε επιτροπές πολιτικής εγκυρότητας πρώτα, επειδή απ’ ό,τι φαίνεται οι αθλητές πρέπει να είναι άβουλη ιδιοκτησία του κράτους που εκπροσωπούν. «Τρέχα! Κολύμπα! Κάνε ποδήλατο! Μη σκέφτεσαι! Μην έχεις άποψη! Είσαι ρομπότ!» (Σας θυμίζει μήπως την καθημερινότητά σας;)

Το ανέκδοτο, για όσους δεν το έχουν ακούσει ακόμα, ήταν: “Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου..θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!”.

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ή άλλος, δε θα έδινε κανείς σημασία. Αλλά επειδή στο παρελθόν η συγκεκριμένη έχει δείξει φιλικές τάσεις προς τη χρυσή αυγή και τα μέλη της, όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του κόμματος, ανάμεσα σε άλλους, έπεσαν να τη φάνε. Εγώ προσωπικά δεν είμαι οπαδός του τάγματος, αλλά πιστεύω από τα βάθη της ψυχής μου πως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, και όπως θέλει, ανεξάρτητα αν συμφωνώ μαζί του ή όχι. Μάλιστα κάποιοι το θεωρούν αυτό και ως αναπόσπαστο μέρος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας.

Αν τα λόγια της έθιγαν κάποιο πρόσωπο ή αν παρουσίαζαν ψεύδη στοιχεία για κάποια υπόθεση, τότε θα μπορούσαν οι θιγόμενοι να της κάνουν μήνυση για εξύβριση ή εξαπάτηση. Τώρα που ήταν απλώς η αναδημοσίευση ενός αστείου δε μπορούσε να γίνει αυτό, όποτε απλώς την αποκάλεσαν μάγισσα.. εεε ρατσίστρια, και την “έκαψαν” αναλόγως.

Μεγάλη χαρά στα σκέλια της Δημοκρατικής Αριστεράς που με ένα δελτίο τύπου τεσσάρων προτάσεων (!!) κατάφερε να κρίνει ακατάλληλη μια νεαρή αθλήτρια η οποία πάλευε τόσα χρόνια με τόσες θυσίες να φτάσει στους πολυπόθητους Ολυμπιακούς Αγώνες για να εκπροσωπήσει τη χώρα της. Και αυτό δεν  έγινε επειδή ανακάλυψαν πως έπαιρνε ουσίες, αλλά επειδή είχε αντίθετες απόψεις από εκείνους.

Κάποιοι μάλιστα βρήκαν αστείο το γεγονός ότι μια επιτροπή η οποία έχει στα μέλη της (Ομοσπονδία Ιππασίας) τον άνθρωπο που ξέχασε να δηλώσει 1 εκατομμύριο ευρώ, τολμάει να κρίνει πως μια αθλήτρια δεν εκπροσωπεί τις αξίες και το Ολυμπιακό ιδεώδες με βάση την επιλογή ανεκδότων της.

Και τί είναι αυτό το Ολυμπιακό ιδεώδες τελικά;

Να μη γίνονται πόλεμοι; Μακάρι να ήταν αλήθεια αλλά αν περιμέναμε να σταματήσουν όλες οι πολεμικές διαμάχες προτού κάνουμε Ολυμπιακούς, θα ακυρωνόταν η διοργάνωση μέχρι τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

Να μη μας χωρίζουν σύνορα; Αν δεν το έχετε προσέξει, οι αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες φοράνε μπλούζες με τη σημαία της χώρας τους πάνω. Οπότε ας μην εθελοτυφλούμε ότι δε μας χωρίζουν σύνορα με τους γύρω μας, πολλοί από τους οποίους μάλιστα θα το χαιρόντουσαν ιδιαίτερα να έμπαιναν μέσα στα δικά μας, να μας αλλάξουν τη γλώσσα και τη θρησκεία μας με τη δικιά τους και να μας έλεγαν αποικία τους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η ΕΠΙΔΕΙΞΗ των κατορθωμάτων των αθλητών κάθε χώρας. Αν η συγκεκριμένη αθλήτρια έχει κάτι να επιδείξει, ξεχάστε το τι ψηφίζει και αφήστε τη να συμμετέχει. Το αν ο Πύρρος Δήμας ψηφίζει ΠΑΣΟΚ τον κάνει να μπορεί να σηκώνει λιγότερα βάρη; Μην μπερδεύουμε την πολιτική με τα αθλητικά όπως τη μπερδεύουμε με τη μουσική σε κάθε ψηφοφορία της Eurovision.

Κάποιοι είχαν πέσει να φάνε τη Βούλα Πατουλίδου όταν είπε «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!». Πω πω πιπέρι Βούλα μου, ευτυχώς που δεν υπήρχε το Twitter τότε γιατί αλλιώς θα σου έπαιρναν πίσω το χρυσό και θα σε θάβανε σε κάποιο χαντάκι μαζί με τη Θάνου και τον Κεντέρη.

Απ’ ό,τι φαίνεται κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι το να αγαπάς την πατρίδα σου, και το να νιώθεις τιμή που την εκπροσωπείς και την υποστηρίζεις, είναι κακό. Κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να νομίζουμε πως είναι ρατσισμός να υπερασπίζεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματά σου για ελευθερία λόγου, σκέψης και έκφρασης. Κάποιοι.. θα ήθελαν πολύ να έβλεπαν την κατάργηση όλων των συνόρων, με τους εαυτούς τους ως υπέρτατους αρχηγούς όλου του κόσμου, ενωμένου σε ένα κράτος, χωρίς θρησκεία, χωρίς ήθη, χωρίς έθιμα, μιλώντας την ίδια κενή γλώσσα και χρησιμοποιώντας το ίδιο υπερνόμισμα (που θα ελέγχουν).

Γι’ αυτό λοιπόν, πριν φωνάξετε «ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ!» για “ψύλλου πήδημα” και χαρείτε επειδή νομίζετε ότι κάνατε κάτι σωστό και ότι είστε καλός άνθρωπος, σκεφτείτε πως έτσι θα αποκαλέσουν και εσάς αν αντιδράσετε όταν θα έρθουν να σας πάρουν το σπίτι και την ιστορία οι “φίλοι” μας οι ξένοι που μας αγαπάνε και θέλουν μόνο το καλό μας.

Στην πολιτική τίποτα δεν είναι μαύρο και άσπρο· όλα είναι γκρι. Το ξέρω πως ο καθένας θα πάρει τα λεγόμενά μου όπως τον συμφέρει, όμως θα χαρώ να ακούσω πολλές απόψεις, όσο ακόμη επιτρέπεται.

Κωνσταντίνος Γκουτζής

Ανανέωση #1: Διάβασα σε ένα σχόλιο ότι “ο μόνος τρόπος να παλέψει τον αποκλεισμό της η αθλήτρια είναι να προσβάλει την απόφαση της ΕΟΕ στο Ad Hoc Division του CAS“.

Ανανέωση #2: Ως απάντηση στα πρώτα σχόλια που δέχτηκα, μάλιστα κύριοι, υπερασπίζομαι το δικαίωμα ενός ανθρώπου στην ελευθερία της έκφρασης, ανεξάρτητα αν δε συμφωνώ με τις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις της. Ακόμη και αν χάσει τους σπόνσορές της, επειδή ξαφνικά ένιωσαν ότι τους φέρνει κακιά διαφήμιση, δεν υπάρχει επίσημη νομοθεσία που να δίνει το δικαίωμα στην ΕΟΕ να απαγορεύει σε μια αθλήτρια, που έχει ήδη προκριθεί, να συμμετέχει στους αγώνες επειδή έκανε ένα παρεξηγήσιμο αστείο.

Ανανέωση #3: Μια ενδιαφέρουσα τροπή που θα μπορούσε να πάρει η υπόθεση βρίσκεται εδώ.

The DJ’s trilemma & principle

A DJ (disk jockey) is a person who is responsible for playing music tracks to a specific crowd. The music tracks are usually not his own creations but, nonetheless, he has been assigned to select a number of songs, of various genres, put them in a specific order and play them in front of a, usually diverse, audience.

The DJ is faced with a trilemma: should he base his selections on the likings of (a) his employer, (b) his audience or, perhaps, (c) his own?

The DJ principle tries to address this trilemma by focusing on the desired outcome (z).

1. If the desired outcome is to abide to a specific standard set by the employer, then:

  • Even if the music does not please the audience, the DJ has to play whatever music the employer demands (z = a, always)

2. If the desired outcome is to allow the DJ full freedom to express himself (i.e. the audience has gathered to listen to his performance/selections), then:

  • Even if the employer is not a fan (although they usually are), the DJ can play whatever music he wants (z = c, always)

3. If the desired outcome is to entertain the majority of the audience, then:

  • If the music the employer prefers pleases the audience, then the DJ’s likings should be ignored. (if a = b then z = a, not c)
  • If the music the employer prefers does not please the audience but the music the DJ prefers pleases the audience, then the employer’s likings should be ignored. (if a <> b and c = b then z = c, not a)
  • If the music the employer and the DJ prefer does not please the audience, then the audience should state their likings by requesting songs (if a <> b and c <> b then z = b, not a or c)

4. If the desired outcome is to entertain every single member of the audience though, then that is not possible with this paradigm.

You can’t keep everyone happy… or can you?

To put this in other words: (1) is a lecture, (2) is a seminar, (3) is a tutorial and (4) is a private session.

You may be able to learn the tools and methods in order to educate students but while we are stuck with/to an educational system that does not focus on each individual but rather tries to find the golden mean approach for a diverse crowd, some students are always bound to be left out and eventually fail/give up because their specific personal needs were not addressed.

Learning how the human mind works and how you can successfully transmit information to another person is really important. However, we need a more personalised approach for each student in order to achieve (close to) 100% successful knowledge communication, which can be accomplished by using high-tech means like video tutorials, podcasts or even peer collaboration. By recording many different teachers explaining the same concept and then letting the student decide which explanation fits his understanding best, we can offer humanity a broader spectrum of available processed information which can lead, not only to the understanding of existing knowledge, but also to the merging of all this personalised (therefore simplified) knowledge, thus providing the student with the combined wisdom of all his teachers.

Konstantinos Gkoutzis

Λανθασμένα αποτελέσματα εκλογών Μαΐου 2012

Στις 17 Ιουνίου, νύχτα εκλογών, παρατήρησα πως τα καταγεγραμμένα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών, που έλαβαν χώρα ένα μήνα πριν, είχαν αλλάξει. Οι αλλαγές ήταν κυρίως μικροί αριθμοί, όμως σε κάποια κόμματα έφτασαν να σημαίνουν μέχρι και το 98% των συνολικών ψήφων τους.

Η καταμέτρηση είχε ολοκληρωθεί στις 7 Μαΐου, μόλις μία μέρα μετά την αναμέτρηση, με τη βοήθεια ενός νέου αυτοματοποιημένου συστήματος ασφαλούς μετάδοσης αποτελεσμάτων που υλοποίησε η εταιρία Singular Logic. Παρόλα αυτά, η τελευταία επέμβαση στα αναρτημένα αποτελέσματα της σελίδας του Υπουργείου Εσωτερικών φαινόταν να έγινε στις 22 Μαΐου, το οποίο και με παραξένεψε εξ αιτίας της μεγάλης χρονικής απόστασης μεταξύ των δύο ημερομηνιών.

Οι πιθανότητες ήταν τρεις:

1) Είτε τα αυθεντικά αποτελέσματα που εκδόθηκαν στον τύπο ως επίσημα στις 7 Μαΐου ήταν λάθος, για άγνωστους λόγους, είτε
2) Τα ανανεωμένα αποτελέσματα ήταν λάθος εξ αιτίας κάποιου κολλήματος της βάσης δεδομένων της Singular, ή
3) Τα ανανεωμένα αποτελέσματα είχαν αλλαχτεί εκούσια και παράνομα από κάποιον/κάποιους.

Επικοινώνησα μέσω email με το Υπουργείο Εσωτερικών, τη Singular Logic και το Τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ζητώντας τους να ερευνήσουν την υπόθεση. Την επόμενη ημέρα η επιστολή μου αναρτήθηκε στην Ελληνική σελίδα SecNews, η οποία εκδίδει ειδήσεις σχετικά με την ασφάλεια των υπολογιστών και δικτύων. Λίγη ώρα μετά την αναδημοσίευση δέχτηκα απάντηση από τον κύριο Κουλό, τον προϊστάμενο του τμήματος “Ανάπτυξης και Υποστήριξης Μηχ/κων Εφαρμογών” του Υπουργείου Εσωτερικών, ο οποίος μου εξήγησε τον λόγο που εμφανίζεται ότι τελευταίες αλλαγές έχουν γίνει στις 22/05. Ήταν η μέρα που έγινε η τελευταία επίσημη επέμβαση στα τελικά αποτελέσματα, με διορθώσεις που προέκυψαν “από ελέγχους που διενεργεί το Υπουργείο, αλλά και τα ίδια τα κόμματα.

Αυτό που δε μου εξήγησε επαρκώς ο κύριος Κουλός ήταν γιατί υπήρχαν/βρέθηκαν λάθη στα νούμερα του αυτοματοποιημένου συστήματος της Singular, δεδομένου ότι όλα λειτουργούν ψηφιακά οπότε δεν υφίσταται λ.χ. “λάθος εξ αντιγραφής”. Του έστειλα νέο email ζητώντας περαιτέρω πληροφορίες επ’ αυτού του συγκεκριμένου θέματος αλλά δεν έχω λάβει κάποια απάντηση έως αυτήν τη στιγμή*.

Την επόμενη ημέρα η Singular Logic επικοινώνησε απευθείας με τη σελίδα SecNews, παραθέτοντάς τους το email που έλαβα από τον κύριο Κουλό και προσθέτοντας ότι το σύστημά τους “αντιμετωπίζει σε μεγάλο βαθμό τα μεμονωμένα λάθη που προκύπτουν από τον παραδοσιακό τρόπο μετάδοσης και μάλιστα έχει αξιοποιηθεί προκειμένου να εντοπισθούν τέτοια λάθη“. Επίσης ανέφεραν ότι το σύστημά τους είναι πολύ καλύτερο σε σύγκριση με τον “παραδοσιακό τρόπο μετάδοσης“, όπως για παράδειγμα το “τηλέφωνο / τηλεγράφημα / fax [και την] απλή φωτοτυπία που μεταφέρεται με κλητήρα“.

Αυτό που δεν αποσαφηνίστηκε σε κανένα από τα δύο emails είναι ο λόγος που έπρεπε να γίνουν αυτές οι διορθώσεις δύο εβδομάδες μετά το τέλος της καταμέτρησης. Οι αναρτημένοι τελικοί ψήφοι στον επίσημο ιστοχώρο του υπουργείου δεν είναι σαν το κείμενο ενός δελτίου τύπου όπου μπορείς να διορθώσεις κάποιο ορθογραφικό λάθος ανά πάσα στιγμή. Αποτελούν σημείο αναφοράς για όσους δεν έχουν άμεση πρόσβαση στα αρμόδια Πρωτοδικεία και, εξ αιτίας αυτής της σημαντικότητας και βαρύτητάς τους, έχουν δοθεί ως έργο στην ίδια μεγάλη ιδιωτική εταιρία που συγκεντρώνει και μεταδίδει τα εκλογικά αποτελέσματα από το 1981.

Το τελικό συμπέρασμα όλης αυτής της ιστορίας, το οποίο μπορεί να είναι προφανές σε όσους ασχολούνται με τους υπολογιστές όμως ίσως όχι στον μέσο πολίτη, είναι ότι κανένα υπολογιστικό σύστημα, όσο αυτοματοποιημένο και αν είναι, δεν μπορεί να αποφύγει το ανθρώπινο λάθος. Μπορεί μεν να είναι ταχύτερο από τους “παραδοσιακούς τρόπους” μας, όμως όσο γρήγορα και αν μεταφέρεις κάτι λάθος, παραμένει λάθος. Αποδεικνύεται έτσι, για άλλη μία φορά, πόσο δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για μία απόλυτα ηλεκτρονική διακυβέρνηση όπου τα πάντα θα είναι αποκλειστικά ψηφιοποιημένα, άσχετα αν οι κυβερνώντες έχουν σκοπό να ψηφιοποιήσουν σχεδόν όλες τις κρατικές λειτουργίες, άγαρμπα και βεβιασμένα.

Τέλος να προσθέσω άλλη μία παράμετρο στα ανωτέρω, κλείνοντας με ένα ρητό που αποδίδεται στον, ειδικό σε θέματα ασφαλείας υπολογιστών, Bruce Schneier: “Το μοναδικό ασφαλές υπολογιστικό σύστημα στον κόσμο είναι εκτός πρίζας, κλειδωμένο σε ένα χρηματοκιβώτιο στον πάτο της θάλασσας και μόνο ένας άνθρωπος ξέρει την τοποθεσία και τον συνδυασμό αυτού του χρηματοκιβωτίου. Και είναι νεκρός.” Αλλά ακόμη και γι’ αυτό, μην είστε σίγουροι.

Κωνσταντίνος Γκουτζής


*Μερικές ώρες μετά τη δημοσίευση αυτής της ανανέωσης, έλαβα απάντηση από τον κ. Κουλό, ο οποίος επαλήθευσε τη θεωρία περί ανθρώπινου λάθους.

Προς όποιον αφορά
1) Υπουργείο Εσωτερικών
2) Singular Logic
3) Διώξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος

Αγαπητοί κύριοι/κυρίες

Θα ήθελα να σας ενημερώσω σχετικά με μία παρατήρηση που έκανα προχτές η οποία με έχει ανησυχήσει ιδιαιτέρως. Στον επίσημο ιστοχώρο του Υπουργείου Εσωτερικών, στο τμήμα όπου αναγράφονται και διατηρούνται τα αποτελέσματα των εκλογών από την εταιρία Singular Logic, υπάρχουν σημαντικά λάθη/αλλαγές στα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου 2012.

Ενώ οι εκλογές διεξήχθησαν την Κυριακή 6 Μαΐου και τα αποτελέσματα επισημοποιήθηκαν τη Δευτέρα 7 Μαΐου, η σελίδα φέρεται να έχει τροποποιηθεί στις 22/05/2012 με κάποιες μικρές αλλαγές στα νούμερα των αποτελεσμάτων. Δε μπορώ να γνωρίζω αν αυτό έγινε από κάποιο λάθος στη βάση δεδομένων του ιστοχώρου ή αν ήταν εσκεμμένη εγκληματική ενέργεια, γι’ αυτό και θα ήθελα να γίνει έρευνα επί του θέματος και να μου απαντήσετε σχετικά.

Η σελίδα στην οποία αναφέρομαι είναι η:{%22cls%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22epik%22,%22id%22:1}}

Ενώ το λάθος φαίνεται και στη σύγκριση με τα αποτελέσματα του Ιουνίου εδώ:{%22cls%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22epik%22,%22id%22:1}}

Μπορείτε να συγκρίνετε τους αριθμούς που βλέπετε εκεί, με εκείνους που είχαν ανακοινωθεί επισήμως στις 7 Μαΐου, όπως κατεγράφησαν στα ΜΜΕ, πχ. εδώ:

Θα παρατηρήσετε πως σε κάποια κόμματα έγιναν προσθέσεις, σε άλλα αφαιρέσεις ενώ ένα έμεινε σταθερό. Στο τέλος του “ανακατέματος” των ψήφων, με 886 προσθέσεις και 894 αφαιρέσεις, τα αποτελέσματα βρέθηκαν να περιέχουν 8 λιγότερες ψήφους των αυθεντικών. Για κάποια κόμματα η διαφορά με τις αυθεντικές ψήφους δεν είναι μεγάλης σημασίας: το μικρότερο κέρδος είναι 0.0005% ενώ το μεγαλύτερο 0.0838%. Για κάποια άλλα όμως, που είχαν πάρει λίγες ψήφους, είναι καθοριστικής σημασίας: η μικρότερη απώλεια είναι -0.0002% αλλά η μεγαλύτερη -98.9583% (!!).

Παραθέτω συνημμένο πίνακα τον οποίο ετοίμασα με τις διαφορές των αποτελεσμάτων.


Αναμένω τα αποτελέσματα της έρευνάς σας.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Με εκτίμηση,
Κωνσταντίνος Γκουτζής


Αγαπητέ Κε Γκουτζή

Οι αλλαγές που έχετε εντοπίσει είναι αποτέλεσμα διορθώσεων μεμονωμένων τμημάτων που πάντα γίνονται μετά τις εκλογές.

Οι διορθώσεις αυτές προκύπτουν από ελέγχους που διενεργεί το Υπουργείο, αλλά και τα ίδια τα κόμματα.

Σχετικά με το χρόνο ενημέρωσης που αναφέρετε στο μήνυμά σας, δεν είναι αποτέλεσμα λάθους ή επέμβασης στο σύστημα, αλλά απεικονίζει τον πραγματικό χρόνο ενημέρωσης της εκλογικής βάσης, συμπεριλαμβανομένων και των ανωτέρω διορθώσεων και επεμβάσεων, οι οποίες φυσικά και πρέπει να αφήνουν το κατάλληλο ίχνος στο σύστημα, στα πλαίσια της διαφάνειας και της παρακολούθησης του συστήματος.

Εν προκειμένω, ο τελικός χρόνος ενημέρωσης (22/5, 11:45), προκύπτει από την τελευταία ενημέρωση που έγινε στο σύστημα και αφορούσε το 231ο ε.τ. της εκλογικής περιφέρειας Χανίων, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς αναζητώντας το εν λόγω εκλογικό τμήμα μέσω του συστήματος. Φυσικά τον ίδιο χρόνο ενημέρωσης εμφανίζουν τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα της εκλογικής περιφέρειας Χανίων, ενώ θα παρατηρήσετε ότι κάθε εκλογική περιφέρεια έχει διαφορετικό χρόνο ενημέρωσης, ανάλογα με το πότε εισήχθη (ή διορθώθηκε) το τελευταίο εκλογικό τμήμα. Για παράδειγμα, η Σάμος εμφανίζεται να έχει τελευταίο χρόνο ενημέρωσης στις 2:10, ξημερώματα της 7ης Μαίου, 7 ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης, στοιχείο που μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή αν προκύψει κάποια διόρθωση σε εκλογικό τμήμα της Σάμου.

Τέλος αναφέρεται ότι τα αποτελέσματα που επεξεργάζεται το Υπουργείο Εσωτερικών και εμφανίζονται στο είναι ανεπίσημα και σκοπός τους είναι η ταχύτερη ενημέρωση του ελληνικού λαού (βλέπε σχετική διευκρίνιση στο{%22cls%22:%22info%22,%22params%22:{}}) . Τα επίσημα αποτελέσματα ανακοινώνονται πάντα από τα αρμόδια Πρωτοδικεία τις επόμενες ημέρες και εν καιρώ το site του Υπουργείου ενημερώνεται με τα τελικά και επίσημα αποτελέσματα, όπως έχει ήδη γίνει για τις Βουλευτικές Εκλογές του 2009, οπότε και εμφανίζεται η ένδειξη ότι τα αποτελέσματα «έχουν προσαρμοσθεί με τα επίσημα στοιχεία των Πρωτοδικείων» (βλέπε )

Με εκτίμηση

Άγγελος Κουλός
Προιστάμενος τμήματος
Ανάπτυξης και Υποστήριξης
Μηχ/κων Εφαρμογών
Υπουργείο Εσωτερικών

Αγαπητέ κ. Κουλέ

Σας ευχαριστώ για την απάντησή σας. Από ό,τι καταλαβαίνω τα αποτελέσματα όπως εμφανίζονται τώρα στον ιστοχώρο είναι τα τελικά, μετά από τις διορθώσεις που αναφέρατε οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το εξουσιοδοτημένο προσωπικό που διαχειρίζεται το σύστημα.

Οι διαφορές που παρατηρήθηκαν προέκυψαν από λάθη κατά την μεταφορά/καταχώρηση των αποτελεσμάτων ή από κακιά χρήση του αυτοματοποιημένου συστήματος SRT από τους δικαστικούς αντιπροσώπους; Ουσιαστικά, η ερώτησή μου είναι, υπήρξε κάποιο θέμα αναξιοπιστίας του συστήματος ή αυτά τα σφάλματα ήταν μέσα στις αναμενόμενες προδιαγραφές του;

Σας ευχαριστώ και πάλι.

Με εκτίμηση,
Κωνσταντίνος Γκουτζής


Το σύστημα SRT έχει σκοπό να επιταχύνει τη λήψη του εκλογικού αποτελέσματος με στόχο τη συντομότερη τελική πρόβλεψη του τελικού αποτελέσματος. Βέβαια μπορεί να γίνει κάποιο λάθος στην αποστολή, από τον δικαστικό αντιπρόσωπο, αλλά μόνο μέχρι να έρθει το κανονικό αποτέλεσμα από το εκλογικό τμήμα, οπότε και γίνεται διόρθωση του ενδεχόμενα λανθασμένου από το σύστημα SRT.

Δεν υπήρξε ποτέ, στο παρελθόν ή τώρα, θέμα αναξιοπιστίας ούτε του συστήματος SRT ούτε του «κανονικού» συστήματος, μιας και πάντα διορθώνονται τα λάθη. Παρόλο που δεν διαθέτω αυτή την στιγμή πλήρη στατιστικά στοιχεία για τις διορθώσεις, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως οι περιπτώσεις είναι πολύ λίγες.

Καλό ΣΚ

Με εκτίμηση

Άγγελος Κουλός
Προιστάμενος τμήματος
Ανάπτυξης και Υποστήριξης
Μηχ/κων Εφαρμογών
Υπουργείο Εσωτερικών

— Τέλος επικοινωνίας —

Enemies of Voltaire

I’m not a big fan of football – the game also known as soccer. Maybe if I were, I would have heard about the case of Fabrice Muamba, the 23 year old Bolton Wanderer player who had a heart attack during a match on March 17th. He was immediately taken into care and, even though his heart stopped for approximately 78 minutes, he’s made a miraculous recovery and is now doing a lot better.

But this article is not about sports; it’s about politics. More specifically, the politics concerning a recent court decision regarding the case of Liam Stacey, a 21 year old student at Swansea University who has been sentenced to jail time for TUI: Tweeting Under the Influence.

You see, when Muamba went down, Stacey tweeted: “LOL. F*** Muamba he’s dead !!! #Haha“. And no, he did not censor the “F word” with asterisks, but this wasn’t the main issue. Since Muamba is from Africa, this comment can be considered, by some, as racist. Even though Stacey only had 523 followers, word got out fast about his tweet, probably due to users frantically searching for more information about the cardiac arrest incident. This ultimately led to a series of public message exchanges between Stacey and various Twitter users, mostly containing cuss words and a variety of provoked insults, which blew the fateful tweet out of proportion.

If you had managed to take a look at Stacey’s Twitter account before it was closed, you would have seen that he had a habit of being foulmouthed in general, probably without even being intoxicated. If you add his alcohol claims to this, combined with a tense 1-1 tie score and the instant messaging nature of Twitter, you have the ideal conditions for a PR disaster.

LiamStacey9Many users felt the need to report Stacey’s behaviour, in order to show their disapproval to his comments, either by flagging his tweet as spam or by actually reporting him to the police. Apparently, even Stan Collymore, a former striker of England’s national football team and a recent victim of online bullying, did whatever he could in order to bring Stacey to justice for being racist. And it worked.

Liam Stacey was sentenced to 56 days of imprisonment on the charge of “inciting racial hatred”. In addition to this, Swansea University suspended him, pending the conclusion of their disciplinary proceedings, and the Treorchy Rugby Club de-registered him as a player of their team. They all wanted to distance themselves from Stacey – as if they suddenly found out he was a leper, all because of his inconsiderate and rude public display of carelessness about the well-being of another person. But was all this really necessary?

On one side you have a young man who shared his thoughts with his online followers and is now finding his life is falling apart because some considered his comments to be extremely offensive. On the other side you have an angry mob of people aiming to punish those who mock others and do not share their own definition of sentimentality as part of the human condition. They want him to either be “perfect” like themselves, or to jail he must go. Right about here I feel the need of quoting: “Let him who is without sin cast the first stone”.

Do not get me wrong; Stacey is not a person I would befriend or follow. I may choose to take the time to read (or skim) through the thoughts of certain people, even if I do not necessarily share their opinions, but only when I find something worthwhile in them. As far as I’m concerned, the drunken ravings of a 21 year old boy fall into the same category as a marketing press release: utter crap which is not worth spending my valuable time on.

Yet, some people decided to make it their life goal to punish Stacey for his thoughts. Not just by un-following him or flagging his tweets as a violation of Twitter’s Terms of Service, but by actually having him arrested and ultimately jailed, thus treating him with the same disregard for his well-being that he showed for Muamba’s. The judge who tried the case was openly affected by the footballer’s tragedy and the public outrage that tweet caused, even though the tweet itself did not affect Muamba’s health in any way. And although the swift court sentence was applauded by many, it also came as a surprise to those who manage to think even a little outside of the box.

If you can stop yourself, just for a minute, from feeling enraged and appalled by Stacey’s actions, you may be able to see that what he did, you have probably done too. It is generally called “thinking out loud” but, over here, in the land of the Web and instant messengers, we call it “trolling“. Crying “wolf” (or “racist” in this case) every time you hear something you consider offensive, is not helping the more serious cases of racism out there and, believe me, there are many. Plus, throwing a “troll” in jail for 2 months, depriving him of his university degree and eventually alienating him from his friends, will not make him a better person with respect for others, but a troll with a grudge.

When footballer Stan Collymore read some comments expressing concerns that this decision violates freedom of speech, he tweeted: “It starts with a word,it ends in a stabbing somewhere. That’s why it’s illegal. Soppy liberal tree huggers.Dont have a clue.” (he deleted this tweet the next day, perhaps to avoid showing intolerance to liberal tree huggers). There is a difference, though, between sharing your opinion, whatever that may be, and actually grabbing a weapon to kill someone you do not like. People who are simpleminded enough to fall for everything someone tells them, without using critical thinking or doing any research first, are doomed to be constantly led into bad decisions made for them by others, and paying the price.

StanCollymoreAfter the trial, Jim Brisbane, the chief crown prosecutor for CPS Cymru/Wales, stated: “Racist language is inappropriate in any setting and through any media. We hope this case will serve as a warning to anyone who may think that comments made online are somehow beyond the law“. Gee whiz Batman, all the hate criminals in the world are running in fear now because you made an example out of a drunken 21 year old boy who was tweeting rubbish using his full name, thinking that only his friends were watching. There is a clear need for a reality check here.

It’s obvious that the justice system either has no idea what goes on online, or just doesn’t want to know until it comes knocking on their front door. Entire websites and forums are dedicated to trolling, while some make money out of ruining the lives of random persons by publicly humiliating them. Twitter is full of people who are hardcore racists and consider it funny to joke about ethnic identities. There are also many Facebook pages dedicated to demeaning specific individuals or even entire nations. And you know what… all these libels did not just appear by themselves. Real people living among us created them and, also, real people like you and me follow them and offer them endless unique visits (and high ad revenues).

Because racism or, to be more general, any type of discrimination, is a discreet characteristic of a dysfunctional, yet human, behaviour. Sometimes it can be really obvious, like fashion designer John Galliano ranting about Hebrews at a French café, ultimately costing him a £5,000 fine with no jail time. Other times it can be more covert, hidden behind fake smiles of famous actors in a £5 million ad campaign aiming to promote domestic tourism. But, of course, the worst cases are those which happen unconsciously, like when a company owner dismisses the CV of a Muslim or when someone changes sidewalks because they noticed a non-white person walking behind them.

With the above in mind, I believe verbal or text “offenders”, like Stacey, should be educated on appreciation and tolerance, instead of just being swept under the rug (=imprisoned). Additionally, a global interconnected society, as the Social Web is trying to become, can directly express its dismay to the perpetrators and seclude these users from their activities until they understand that, if they want to participate in the commons, they first need to learn to respect and “play nice” with others.

There will, of course, always be those who may seem unable to accept anything different than what they already believe in, which is mainly attributed to their present or past environment. The “adapt or die” principle still applies to them though, showing that they have surrounded themselves with the factors which are “feeding” their current state of mind. Tracing these factors back to their source and altering them can massively change the opinions that are considered as problematic by a specific, organised, society. But, bear in mind that, this can be used both in positive and negative ways. Just because many people are against someone’s opinion does not necessarily mean that opinion is globally invalid and that person should be sentenced, for example, to death… It possibly just means he expressed it to the wrong (intolerant) crowd.

In 1906, Evelyn Beatrice Hall, using the pseudonym “S.G. Tallentyre”, wrote a biography of Voltaire entitled “Friends of Voltaire”. This book contains the famous quote which, according to her, sums up Voltaire’s attitude: “I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it“. It is my opinion that only through openness and with the free exchange of information and thoughts, can we truly successfully understand and appreciate each other, our world, or even ourselves. Suppressing the human right to freedom of opinion only creates frustrated subgroups of people who feel wronged by a system that only listens to what it wants to hear.

At the end of it all, the aforementioned “witch hunt” achieved its goal and now the mob is pleased; but did the mob win? Only until someone finds the right chance and starts crying “witch” again, because, next time, they may be pointing at you.

Konstantinos Gkoutzis

Konstantinos Gkoutzis was born and raised in Athens, Greece. He is currently living in England, writing up his PhD.

Update (30/03/2012):

The legal team representing Liam Stacey appealed the sentencing decision but their appeal was dismissed.

Save Greece: Think More

Save GreeceΓράφω αυτό το κείμενο με αφορμή ακόμη ένα περιστατικό παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ, όμως ο απώτερος στόχος μου είναι να σας γνωστοποιήσω δεδομένα που πρέπει να γνωρίζετε πριν προχωρήσετε σε μελλοντικές επαναστάσεις.

Ίσως ακούσατε τις τελευταίες ημέρες για κάποια καμπάνια ”Save Greece” την οποία υποτίθεται ότι ξεκίνησε ο Zach Galifianakis ώστε να βοηθήσει τη χώρα μας να πληρώσει τα χρέη της, πουλώντας μπλουζάκια κόστους 100 δολαρίων. Μάλιστα υπάρχουν και οι σχετικές φωτογραφίες με διάσημους stars του Hollywood οι οποίοι φαίνονται σε καθημερινές πόζες να φοράνε κάποια από αυτά τα t-shirts. Η είδηση ακούγεται αρκετά ενδιαφέρουσα για πολλούς λόγους, όμως πρώτα από όλα να σας πω ότι είναι κατασκευασμένη.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η σελίδα Epic News παρουσιάζει χιουμοριστικά κείμενα που έχουν γραφτεί βασισμένα στην επικαιρότητα. Την 1η Ιουλίου ανέβασε το πρωτότυπο άρθρο σχετικά με το #SaveGreece campaign όπως και τις σχετικές φωτογραφίες-πειστήρια. Η συγγραφέας του κειμένου, που έχει το ψευδώνυμο “Epicouli”, βρήκε εικόνες γνωστών stars και τις επεξεργάστηκε με τόσο πετυχημένο τρόπο ώστε να μοιάζει σαν οι “καλλιτέχνες” να φοράνε όντως μπλουζάκια με το σήμα Save Greece. Μάλιστα πάνω σε κάθε φωτογραφία ενσωμάτωσε και υδατογράφημα με τη διεύθυνση της σελίδας του Epic News ώστε να μαρκάρει τη δουλειά της.

Ως εδώ τίποτε το περίεργο… για λίγο. Κάποιες ώρες μετά την εμφάνιση του χιουμοριστικού άρθρου άρχισαν οι αναδημοσιεύσεις του στα blogs. Δεδομένης της “πιασάρικης” φύσης του, αλλά και των καλοφτιαγμένων εικόνων που το συνόδευαν, δεν άργησε να διαδοθεί, όμως κάποιοι δεν έπιασαν το αστείο.

Το αστείο ήταν φυσικά ότι πολύ που χέστηκε το Hollywood couldn’t care less για την κρίση στη χώρα μας. Όσοι ξέρουν how deep the rabbit hole goes, γνωρίζουν ότι εκείνοι που οργάνωσαν την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας, είναι οι ίδιοι που χρηματοδοτούν (ανάμεσα σε άλλα) και τεράστια προπαγανδιστικά blockbusters Αμερικανικών studios. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δε θα άφηναν κανέναν υπάλληλό τους να προωθήσει θετικά συναισθήματα για τη χώρα μας, διότι έχουν ήδη πληρώσει τόσους δημοσιογράφους να φροντίσουν για το αντίθετο.

Ας υποθέσουμε για ένα λεπτό ότι το άρθρο αυτό θα μπορούσε να έχει κάποια βάση επειδή οι παππούδες του Ζαχαρία ήταν από την Κρήτη και τον βάφτισαν ορθόδοξο Χριστιανό, οπότε ίσως το παιδί να αποφάσισε να πατήσει πάνω στη φήμη του και να πάει κόντρα στο κατεστημένο για να βοηθήσει και αυτός με τον τρόπο του την πατρίδα των προγόνων του! Το λεπτό τελείωσε, επιστρέψτε στον πραγματικό κόσμο τώρα. Πριν αρχίσει ο ενθουσιασμένος αναγνώστης να το διαδίδει στους φίλους του ως γεγονός, αρκεί να κοιτάξει στο τέλος της αυθεντικής σελίδας που γράφει: “Disclaimer: Τα κείμενα και τα πρόσωπα στα οποία αναφέρονται είναι φανταστικά και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα”. Ναι, το κείμενο αυτό είναι τόσο πραγματικό όσο ένα επεισόδιο του South Park και των 10 Μικρών Μήτσων μαζί.

Η φράση κλειδί στην παραπάνω παράγραφο είναι το “αυθεντική σελίδα”, γνωστή και ως πηγή. Βλέπετε, η δημοσιογραφία έχει αλλάξει μορφή τα τελευταία δέκα χρόνια. Στα λεξικά μπορείτε να τη βρείτε ακόμη και σήμερα ως “την καταγραφή των νέων από δημοσιογράφους” και δημοσιογράφος να σημαίνει “αυτός που ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία”. Πλέον όμως, με την ευρέα διάδοση του Internet και των υπηρεσιών του, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αναλάβει το ρόλο του ”δημοσιο-γράφου”, δηλαδή του να γράφουν δημόσια για διάφορα θέματα, πολλές φορές πετυχαίνοντας μεγαλύτερη δημοσιότητα και αναγνωρισιμότητα ακόμη και από αρθρογράφους γνωστών γιγάντων του τύπου. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των “δημοσιο-γράφων” στην Ελλάδα, όμως, είναι η παράλειψη των πηγών τους, είτε επειδή βαριούνται να μπουν στον κόπο της καταγραφής τους, είτε για να μη διαφημίσουν κάποιον άλλον, άσχετα αν βασίστηκαν – ή αντέγραψαν στεγνά – τη δουλειά του.

Προσωπικά δε δηλώνω επαγγελματίας δημοσιογράφος, όχι επειδή δεν έχω καρτελίτσα από την ΕΣΗΕΑ, αλλά κυρίως επειδή δεν ζω από τα άρθρα που γράφω. Προσπαθώ όμως, όσο περνάει από το χέρι μου, να αναγράφω τις πηγές μου και να ελέγχω την εγκυρότητα των όσων βγαίνω να υποστηρίξω. Δυστυχώς καθημερινά με λύπη μου παρατηρώ ότι η Ελληνική δημοσιογραφική σκηνή είναι, στην πλειοψηφία της, επιπόλαιη και απερίσκεπτη. Ας δούμε ένα πρόχειρο ιστορικό όσο αφορά το “Save Greece”.

Ένα από τα πρώτα blogs που αναδημοσίευσαν το άρθρο λίγο αφού βγήκε ήταν το “Ξυπνήστε Ρε” το οποίο φρόντισε μεν να βάλει την πηγή στο τέλος του άρθρου αλλά παρέλειψε να αναφέρει κάπου ότι ήταν απλώς ένα αστείο. Στη συνέχεια δεκάδες άλλοι bloggers αναδημοσίευσαν την είδηση (πλέον) από το “Ξυπνήστε Ρε” αναγράφοντας ως πηγή είτε το “Epic News” είτε το “Ξυπνήστε Ρε”. Καθώς όμως περνούσαν οι μέρες και οι αναδημοσιεύσεις εξαπλώνονταν, οι πηγές σταμάτησαν να αναγράφονται στο τέλος του άρθρου (κοινώς: σβήνονταν) ενώ κάποιοι άρχισαν να αντικαθιστούν το κείμενό του με δικό τους, κρατώντας μόνο κάποιες από τις φωτογραφίες, ολόκληρες ή κομμένες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραπληροφόρησης είναι εκείνο του το οποίο ξαναέγραψε το άρθρο με δικά του λόγια και έκοψε τις φωτογραφίες όπως το βόλευε, προσπαθώντας όσο γίνεται να μη φαίνεται το υδατογράφημα του Epic News. (Ούτως ή άλλως η επιπολαιότητα της ομάδας του κ. Τριανταφυλλόπουλου είναι γνωστή). Αλλά το μεγάλο “μπαμ!” έγινε όταν στις 6 Ιουλίου το μεσημέρι, η κα. Λαμπίρη αφιέρωσε ένα λεπτό από την εκπομπή της για να το παρουσιάσει ως είδηση, επειδή ένα μέλος της δικιάς της επιπόλαιης δημοσιογραφικής ομάδας το διάβασε στο Panorama Press. Το Panorama δεν γράφει από που πήρε την είδηση, απλώς ότι οι φωτογραφίες ανήκουν σε κάποιους “epicnews”, μάλλον αναγκαστικά μιας και φαίνεται με τεράστια γράμματα πάνω σε κάθε εικόνα. Duh?

Από εκεί και πέρα το θέμα εξερράγη, φτάνοντας μέχρι και στον ΣΚΑΙ την επόμενη μέρα (δείτε στο 1:21:30), διότι ο κόσμος άρχισε να ζητάει που θα βρει να αγοράσει μπλουζάκια “Save Greece, όχι για να σώσει την Ελλάδα, αλλά επειδή απ’ ό,τι φαίνεται τα φοράει η Gisele και η Holmes. Διαλέξτε μερικά συνώνυμα της λέξης υποκρισία και βάλτε τα εδώ για να γεμίσει η παράγραφος. Ευχαριστώ.

Παρόλα αυτά, οι λόγοι που αυτή τη φορά ΔΕΝ θα δικαιολογήσω κανέναν blogger, social networker ή κανάλι, που διέδωσαν αυτό το άρθρο ως αληθινή είδηση, είναι δύο:

1) Αν εξαιρέσουμε τραγικές περιπτώσεις, όπως το άρθρο του tro-ma-ktikou που αναδημοσίευσε μόνο την κομμένη φωτογραφία του zougla (εννοείται χωρίς αναφορά σε πηγές), στην πλειοψηφία των άλλων περιπτώσεων όλες οι φωτογραφίες είχαν πάνω τους γραμμένο με τεράστια γράμματα “EPICNEWS.GR”. Μάλιστα οι ιδιοκτήτες του EpicNews το έχουν ως featured article πάνω δεξιά από τη μέρα που γράφτηκε. Δε θέλει πολύ κόπο για κάποιον να μπει στην αυθεντική σελίδα και να δει πως όλα τα άρθρα της είναι παρωδίες και κωμικοτραγικές ιστορίες που δεν έχουν συμβεί ποτέ (αλλά μπορεί να συμβούν κάποτε). Οπότε άμεσα καταλαβαίνουμε πως ο μέσος χρήστης (Ναι, σε σένα μιλάω) ΔΕΝ μπαίνει στον κόπο να το ψάξει λίγο παραπέρα και μένει μόνο σε όσα του πουν. Μπεεε…

2) Επιπρόσθετα, ακόμη και για τους άτυχους αναγνώστες των blogs τύπου tromaktiko, ένα πολύ σύντομο Google search για φωτογραφίες των stars με τα μπλουζάκια θα σας έβγαζε στα πρώτα κιόλας αποτελέσματα τις αυθεντικές φωτογραφίες όπου οι Χολλυγουντιανοί φοράνε απλώς τα ρούχα τους! Χωρίς “Save Greece”, χωρίς ευαισθησίες, πολύ απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα του πως να ξοδέψουν τα δις τους. Άρα, όχι μόνο είστε παραπληροφορημένοι, αλλά δε σας νοιάζει κιόλας να το ψάξετε, παρόλο που χρειάζεται δύο μόνο clicks!

Όλα αυτά δε συμβαίνουν πρώτη φορά, αντιθέτως είναι σύνηθες φαινόμενο και τις περισσότερες φορές δεν μαθαίνει ποτέ κανείς την αλήθεια, ούτε φυσικά ζητάει συγγνώμη το μέσο που διέρρευσε τις ψευδείς ειδήσεις. Μια παραπλήσια περίπτωση συνέβη φέτος στις 11 Φεβρουαρίου όταν το επίσης κωμικό blog του “Πάμε Λουκέτο“ δημοσίευσε ότι ο Βασίλης Παλαιοκώστας (ποιός;) παραδόθηκε στις αρχές για να εισπράξει το 1 εκατομμύριο της επικήρυξής του. Παρόλο που τα περισσότερα blogs έχουν πλέον σβήσει την αναδημοσίευση του άρθρου όπου παρουσιαζόταν ως πραγματική είδηση, ακόμη και σήμερα μπορείτε να το βρείτε σε μερικές σελίδες ξεχασμένο στα κιτάπια του αρχείου τους.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα ήταν απλώς κάποια αστεία άρθρα που αναδημοσιεύτηκαν κατά λάθος από ενθουσιασμό ως πραγματικά. Υπάρχουν πολλά, ακόμη χειρότερα, που γράφονται επίτηδες βασισμένα σε αναλήθειες και “ημι-αλήθειες” με σκοπό να θίξουν συγκεκριμένα πρόσωπα και να προκαλέσουν καταστάσεις. Αυτά είναι τα άρθρα που σέρνουν μαζί τους τα πραγματικά αποκαλυπτικά κείμενα των “ανώνυμων” του Internet, δίνοντας πάτημα στον κάθε κρυφοδικτάτορα πολιτικό να κατηγορεί τα blogs για διάδοση ψευδών ειδήσεων και να προτείνει αυστηρούς νόμους αστυνόμευσης του Διαδικτύου.

Ίσως να μην το αντιλαμβάνεστε άμεσα, όμως, ακόμη και ένα ψευδές άρθρο, το οποίο μπορεί να δημοσιευτεί επιπόλαια σε κάποιο έντυπο, κανάλι ή website, χτίζει συνειδήσεις. Αυτός είναι και ο σκοπός των προπαγανδιστών εξάλλου. Η αναδιαμόρφωση της “κοινής γνώμης” στα μέτρα που συμφέρουν τον εκάστοτε καραγκιοζοπαίχτη. Και καραγκιόζηδες δεν είναι μόνο οι συγγραφείς των αρχικών ψευδών κειμένων, αλλά και εσείς που τα αναπαραγάγετε χωρίς να το ερευνήσετε περαιτέρω, λες και θα πάρετε βραβείο γρηγορότερου “αναδημοσιευτή” αν το κάνετε πρώτοι Share και Publish πριν τους άλλους.

Και τώρα αντικαταστήστε τη φράση “ψευδή άρθρα” με το “καθοδηγούμενα άρθρα”. Ισχύει ακριβώς το ίδιο. Ένας καλός χρήστης του λόγου, με βασικές γνώσεις debating και φιλοσοφίας, ξέρει πως οποιοδήποτε θέμα μπορεί να προσεγγιστεί από πολλές διαφορετικές μεριές και να μοιάζει εξίσου σωστή κάθε προβαλλόμενη ανάλυση ή άποψη. Ο τρομοκράτης του ενός είναι ο ήρωας του άλλου και το αντίστροφο.

Είπα προηγουμένως πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των δημοσιογράφων στην Ελλάδα είναι η παράλειψη των πηγών τους. Το μεγαλύτερο όμως όλων των προβλημάτων τους είναι η έλλειψη της ελευθερίας του λόγου.

Ζούμε σε μία ύπουλη εποχή όπου έχουν μάθει πως αν παραδέχεσαι ότι έχεις δικτατορία θα σε ρίξουν. Οπότε η καλύτερη λύση είναι να καλύπτεις τα πάντα με τη λέξη δημοκρατία και να πνίγεις τον κόσμο με ευχάριστες εικόνες, θετικές σκέψεις και άπιαστους στόχους, μέσα από τα Μέσα Μαζικής Επιρροής. Μάλιστα, αν σε κάποιες φάσεις η οργή εναντίον σου γίνει υπερβολική, μπορείς να βάλεις κάποιον να σε κατηγορήσει “με το γάντι”, ενώ παράλληλα θα υπενθυμίζει πόσο πολύτιμος είσαι για την κανονική και δημοκρατική ροή των πραγμάτων. Σε χρειάζονται, δεν ξέρουν γιατί, αλλά έτσι τους λένε συνέχεια όλοι.

Ο τίτλος του άρθρου μου λέει “Think More” και όχι “Revolt More”, γιατί δεν έχει νόημα να λες στους ανθρώπους να επαναστατήσουν αν πρώτα δεν κάτσουν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Το να πας να επιτεθείς στην αστυνομία και στα μ.α.τ. [sic] με πέτρες και καδρόνια, το μόνο που θα καταφέρεις είναι είτε να τραυματιστείς, είτε να τους προκαλέσεις αρκετά ώστε να αρχίσουν να χτυπάνε τυφλά και ανεγκέφαλα τους πάντες (true story bro). Μόνο αφού κάποιος καταφέρει να ανοίξει το μυαλό του αρκετά και δει τι προσπαθούν να του πουλήσουν ως αλήθεια, θα μπορέσει να πει ότι ξέρει για τι παλεύει και πως θα το πετύχει.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν έρχομαι σε εσάς με σίγουρες λύσεις διότι κι εγώ ακόμη ψάχνω να βρω την άκρη στο νήμα. Αυτό που έχω να προτείνω όμως ως αρχική κίνηση είναι να μην ενθαρρύνετε αυτούς που πάνε κόντρα στα συμφέροντά σας να συνεχίσουν το έργο τους. Ναι, αυτό κάνετε, δεν το καταλαβαίνετε; Όταν βλέπετε σειρές σε Ελληνικά κανάλια που αναγνωρίζουν την Κύπρο ως Τουρκία και δέχονται την παράνομη αιματοβαμμένη κατάληψη ως κάτι το φυσιολογικό, νομίζετε ότι δε σας αφορά; Όταν αγοράζετε τις εφημερίδες τους, οι οποίες παρόλο που ήδη έχουν ζημία, συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται από τις άλλες επιχειρήσεις τους ώστε να μην χάσουν την δυνατότητά τους να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, δε παραξενεύεστε; Όταν πιστεύετε τους εκπροσώπους τους που προσπαθούν με νομικούς όρους και ξύλινη γλώσσα να μπερδέψουν τον θεατή και να περιπλέξουν οφθαλμοφανείς καταστάσεις, δεν εξαγριώνεστε;

Εσείς είστε η ενέργεια που δίνει δύναμη στους καταπιεστές σας να συνεχίσουν να σας εκμεταλλεύονται. Και το ότι το Σύνταγμα είναι μακριά ή πέφτει ξύλο δεν είναι δικαιολογία για να συνεχίζετε να τους υποστηρίζετε. Τα λεφτά σας γεμίζουν τις τσέπες τους και ενισχύουν την εξουσία τους. Αν όμως… λέω εγώ τώρα… σταματούσατε να τους ταΐζετε;

Η χαμηλή ακροαματικότητα και πωλήσεις σκοτώνουν ακαριαία εκπομπές και έντυπα. Καθώς το μέσο χάνει την επιρροή του, μειώνεται η εξουσία του όπως και το δέος (και ο φόβος) που προκαλεί το όνομά του. Στην πορεία δημιουργείται γόνιμο έδαφος ώστε να έρθουν στην επιφάνεια σκάνδαλα τα οποία ως συνειδητοποιημένοι πλέον δε θα αγνοήσετε. Οπότε τελικά, αν παραγίνει το κακό, το να κλείσουν θα είναι η μόνη τους λύση. Όσο για τους δημοσιογράφους που δουλεύουν εκεί και θα χάσουν τη δουλειά τους, ανήκουν σε δύο κατηγορίες: αυτοί που έχουν φάει (και τρώνε) καλά, οπότε δε θα ιδρώσει το αυτί τους, και οι άλλοι που είναι μαριονέτες ενός σάπιου, διεφθαρμένου συστήματος για τρεις και εξήντα, οπότε χάρη θα τους κάνετε βγάζοντάς τους από τη μιζέρια τους.

Αν προτίθεστε λοιπόν, μαζί με τον πρωινό καφέ σας, να μην διαβάζετε τις χειραγωγημένες φυλλάδες που αποκαλούμε Ελληνικό τύπο και να μη βλέπετε τις επιφανειακές “ενημερωτικές εκπομπές” ημι-πληροφόρησής τους, να ξέρετε ότι το Internet και όλες οι υπηρεσίες του είναι εδώ για να σας ενημερώσουν και να σας διασυνδέσουν άμεσα με όλο τον κόσμο. Μην παίρνετε καμία είδηση τοις μετρητοίς ούτε εδώ, προτού την επαληθεύσετε από διαφορετικές πηγές ή εντοπίσετε την προέλευσή της. Και μην δέχεστε όποια άποψη σας πασάρουν ασυναίσθητα ως δικιά σας διότι, ως επί το πλείστον, ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και αυτό είναι το αναμενόμενο, σε έναν κόσμο που δεν ξέρει γιατί υπάρχει και αναζητεί χαρά στις σύντομες απολαύσεις.

Έτσι τελικά, καμία παγκόσμια διακυβέρνηση δε θα μας στερήσει την εθνική μας ταυτότητα γιατί, εμείς τουλάχιστον, έχουμε ακόμη. Όπου και αν είστε, ετοιμαστείτε για τα χειρότερα με την ελπίδα πως τελικά, όλοι μαζί, για άλλη μία φορά, θα πετύχουμε τα καλύτερα. Η Ισχύς εν τη Ενώσει.

Κωνσταντίνος Γκουτζής

Requiem για μία σελίδα (

Χρησιμοποιούσα την, ως τώρα δωρεάν, υπηρεσία του, από την ημέρα που άνοιξε, το καλοκαίρι του 2000. Σήμερα, 05/05/2011, ανακοίνωσε ότι αναγκάζεται να σταματήσει τη δωρεάν παροχή e-mail, μετατρέποντας ολόκληρο το site σε συνδρομητικό. Το κόστος της ετήσιας συνδρομής για κάθε λογαριασμό ορίστηκε στα 30 ευρώ και όλοι οι χρήστες έλαβαν 2 weeks notice, μέχρι τις 20 Μαΐου, είτε να πληρώσουν το νέο κόστος, είτε να αποχαιρετίσουν τους λογαριασμούς και τα δεδομένα τους. AnnouncementΔεν γνωρίζω τι διαχειριστικά προβλήματα έχει η εταιρία, ούτε είμαι ειδικός οικονομολόγος για να κάνω ακριβή αξιολόγηση της κατάστασης. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι το ήταν καλό, ακριβώς επειδή ήταν δωρεάν.

Μέσα σε λίγα λεπτά σου έδινε μία διεύθυνση e-mail με Ελληνική κατάληξη για οποιουδήποτε είδους χρήση, προσωπική ή για ώρες ανάγκης.

Και επειδή ήταν δωρεάν, ανεχόσουν όποτε και για όσο έπεφτε η σελίδα του.

Ανεχόσουν όταν τα εισερχόμενα αργούσαν μισή μέρα να εμφανιστούν στο inbox.

Ανεχόσουν τους περιορισμούς στο διαθέσιμο χώρο του δίσκου.

Ανεχόσουν τις διαφημίσεις από κάθε λογής πικραμένο ιστοχώρο προσφορών που κατέκλυζαν τις σελίδες της.

Ανεχόσουν ακόμη και τα unsolicited (spam) mails που σου έστελνε κάθε τόσο είτε η ίδια η εταιρία, είτε οι σπόνσορές της, συνήθως με “bonus” για σελίδες στοιχημάτων, χωρίς να τα έχεις ζητήσει, ενώ αρχικά δεν μπορούσες να διαγραφείς καν από τη λίστα τους, διότι τα ενσωμάτωσαν ως απαραίτητα στους κανονισμούς της υπηρεσίας [1].

Τελικά, κατέληγες να ανέχεσαι ακόμη και την προσθήκη διαφημιστικών στα εξερχόμενα μηνύματά σου (ναι, στο τέλος κάθε μηνύματος που έστελνες προς άλλους από τον λογαριασμό σου), σύμφωνα με την εκάστοτε μόδα (ringtones, στοιχήματα, λοιποί σπόνσορες).

Και όλα αυτά τα ανεχόσουν επειδή ήταν δωρεάν, και σκεφτόσουν “OK, δεν πληρώνω τίποτα οπότε φαντάζομαι πως κάπως πρέπει να βγάλουν λεφτά για να επιβιώσουν”. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, οι δουλειές δεν πήγαν καλά.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα της εταιρίας, ο λόγος της μετατροπής είναι η τρέχουσα οικονομική συγκυρία και τα συνεχή προβλήματα που αντιμετωπίζουν από spammers. Αν μπω στον κόπο σύγκρισης με ξένες δωρεάν υπηρεσίες e-mail, κάποιοι ίσως πούνε “Εδώ είναι Ελλάδα, δεν έχουμε τις ίδιες πολυτέλειες”. Με τις βασικές μου γνώσεις στο αντικείμενο θεωρώ πως 11 χρόνια είναι αρκετά για μία εταιρία να φτιάξει ένα λειτουργικό business plan ώστε να επιβιώσει τον ανταγωνισμό του εξωτερικού. Αλλά αυτή η εταιρία θεώρησε ως βέλτιστη λύση να χρεώσει με 30 ευρώ τον χρόνο όλους τους λογαριασμούς της.

Με 30 ευρώ τον χρόνο μπορεί κάποιος να αγοράσει ένα δικό του domain με έναν mail server πάνω και να ανταλλάσει τα e-mail του από τη διεύθυνση που εκείνος έχει επιλέξει.

Με 0 ευρώ τον χρόνο μπορεί κάποιος να ανοίξει έναν λογαριασμό σε μία δωρεάν e-mail σελίδα του εξωτερικού, με 7+ GigaBytes χώρο στον δίσκο τους.

Όμως κάποιοι θα τα πληρώσουν τα 30 ευρώ. Διότι 2 εβδομάδες δεν είναι αρκετές για να κάτσεις να σκεφτείς που έχεις δώσει το e-mail σου όλα αυτά τα χρόνια και να τους πιάσεις έναν – έναν να τους πεις: “ξέρεις άλλαξα διεύθυνση, μη μου στέλνεις πια εδώ”. Και σίγουρα κάποιους θα ξεχάσεις να ενημερώσεις στο τέλος.

Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι μία λίστα με όλους όσους σας στέλνουν μηνύματα στο σας και να τους ενημερώσετε, όπως και να επισκεφτείτε ατομικά κάθε σελίδα που είστε μέλος ώστε να αλλάξετε τα στοιχεία σας. Αν δεν αλλάζουν, σβήστε και ξαναφτιάξτε το account σας σε εκείνη τη σελίδα. Αφού τελειώσετε με το πρόβλημα αυτό, μένει το τελευταίο και κυριότερο: τί θα γίνουν όλα τα e-mails που είναι αποθηκευμένα στον λογαριασμό σας;

Η απλή και αργή λύση είναι να πιάσετε ένα – ένα τα μηνύματα και να τα κάνετε copy/paste σε αρχεία κειμένου, ενώ παράλληλα να κατεβάζετε και να αποθηκεύετε τα συννημένα τους. Για όσους χρησιμοποιούν όμως κάποιον e-mail client, όπως το Microsoft Outlook ή το Mozilla Thunderbird, υπάρχει και η άλλη λύση.

Φτιάξτε ένα νέο account στον mail client σας με τα εξής στοιχεία:

Τύπος Server: POP3
Username: (ολογράφως, όπου username είναι το user-id σας)
Password: ********
(Incoming) Server Name:
Port: 110
Ο Outgoing Server δεν έχει σημασία, βάλτε τον ίδιο με τον Incoming.

Μόλις πατήσετε να κατεβάσετε τα μηνύματά σας, όλα όσα είχατε στα Εισερχόμενα του account θα μεταφερθούν στον υπολογιστή σας και από εκεί και πέρα μπορείτε να τα πάρετε backup ή να σβήσετε μια για πάντα ό,τι δε χρειάζεστε.

Κρίμα που άλλη μία δωρεάν υπηρεσία έφτασε στο τέλος της, όμως, στο παγκόσμιο χωριό του Internet, οι εναλλακτικές επιλογές αυξάνονται καθημερινά. Απλά προσέξτε η επόμενη να αντέξει περισσότερο.



“11. ADVERTISMENTS maintains the right to send informative or advertising emails to the users of, and to attach advertisments in the outgoing mail of also maintains the right to display advertisments inside the user accounts.”

Facebook Surprise (English version)

If you receive a Facebook message from a friend saying: “I got you a surprise“, DO NOT CLICK ON THE LINK because it will lead you to a virus.

If you did click on the link and downloaded and executed the virus, without your antivirus stopping you, then you have been infected because the antivirus you are using is not yet aware of the existence of this virus.

If you have been infected, then you are already sending messages to all your Facebook friends, without your knowledge, urging them to get infected as well.


If you logout, then the virus will lose access to your Facebook account and will not be able to send any more messages. Do not just close the browser, log out first (in order for the session to end).

STEP #2: DELETE photo.exe

This is the virus file you downloaded from the website you were redirected to. It is probably stored together with all your downloaded files.


As soon as you executed photo.exe, it created two new files to do its job. Those files were initially named 1.exe and 2.exe but they were immediately renamed to two other random names. In order to track them down you have to enter the folder where they are stored.

In the case I examined, the files were stored in the Application Data folder of the running Windows (XP/2000/NT) account. In order to gain access to this folder, you can either type it into the address bar: C:\Documents and Settings\USERNAME\Application Data (where USENAME is the name of your Windows account), or enter it manually from My Computer – Documents and Settings – USERNAME – Application Data if you first unhide the Hidden files and Folders. Note: for Windows 7 / Vista users, the path is C:\Users\USERNAME\AppData\Local .

(Windows XP/2000/NT: In order to make the hidden files and folders appear, open My Computer and click on Tools – Folder Options – View – Hidden Files and Folders – Show hidden files and folders – OK).

(Windows 7/Vista: In order to make the hidden files and folders appear, open My Computer and click on Organize – Folder and Search Options – View – Show hidden files, folders and drives – OK).

Inside Application Data you will find many subfolders but the only file that should be in this folder is the hidden file desktop.ini. Based on what I have seen, you will find the two funny named offspring of the virus in here. DO NOT EXECUTE THEM! Try and delete them using Shift Delete (so that they won’t even go to the Recycle Bin) but if the system won’t let you delete one of them because it is already running, then right click on the Start bar and select Task Manager (this also opens from Ctrl Alt Del). On this list, find the name of the executable file that you cannot delete (because it is already running), right click it and select End Task. As soon as it stops running delete it and make sure that both files are no longer in this folder.

Extra tip: Windows 7/Vista users will have to also look inside the subfolders C:\Users\USERNAME\AppData\Roaming\Microsoft\ and C:\Users\USERNAME\AppData\Roaming\Microsoft\Windows\ for executable files which were created on the day they were infected by the virus, because those are also offspring of the virus.


The names of these two files have also been inserted in the scheduled tasks of your computer so that they can be executed whenever they want. Even though you just deleted the files, it is good practice to also remove these two redundant tasks. Click on Control Panel – Scheduled Tasks and remove the two tasks that contain the funny names of the files you just deleted. Note: in Windows 7/Vista you will find this at Start – Control Panel – System and Security – Administrative Tools – Scheduled Tasks.


Based on the information I have gathered, the first executable uses the Facebook mobile messaging protocol to abuse your active Facebook session id and message all your friends, while the second executable installs the “Security Tool” virus, which will eventually slow down your computer and restrict your Web access. The second executable, though, will become active only after the messaging of the first executable completes so, based on this fact, you only have a limited amount of time to act before your computer becomes almost unresponsive.

If your antivirus hasn’t cleaned it already, use the free version of Malwarebytes’ Anti-Malware or ComboFix but beware, the “Security Tool” virus can recognize their filenames and may stop you from installing them. Download the antivirus tools from a clean computer onto a flash USB stick, rename them to something else (combofix.exe -> notme.exe) and then install them on the infected computer. If the infected computer is too unresponsive already, log into Safe Mode using the F8 key when the computer boots up and try again there. The “Security Tool” virus can be completely removed without having to format your computer.

And, of course, do not even think of buying the fake antivirus that the “Security Tool” is offering because they will steal your credit card information.


In some mutations of the virus, some files are left behind in the temp folder of your computer. The Windows temporary folder has lots of unneeded files inside, which have been left behind from some applications, and it is the best place for a virus file to hide. In order to delete those files, click Start – Run – type %Temp% and click OK. Inside the folder that just opened you can freely delete all the contained files and folders. If some .exe cannot be currently deleted, then there are high chances that it is part of the virus. End its task, as before, and then delete it.


If you have not installed your own firewall then you are using the firewall of Windows. In many cases the “Security Tool” turns off the Windows firewall so that it can do whatever it wants freely, so you have to check that it is on. Click Start – Control Panel – Windows Firewall, make sure that it says On and click OK.


If you have done everything mentioned above but you still cannot access any websites, then maybe the virus has left a forgotten setting behind. While it was active, it rerouted all the sites you viewed via the virus, but now that it no longer exists, you cannot access anything. You have to disable the proxy settings of all the browsers in your computer so that they will not stop using proxies. Do Internet Explorer first because it affects your system the most: Tools – Internet Options – Connections – LAN Settings – uncheck Use a proxy server for your LAN – OK. Also, if you have Firefox: Tools – Options – Advanced – Network – Settings – No proxy – OK.


If everything has gone according to plan, then you have now removed all the files of the virus from your computer. But if your Internet connection is still way too slow, then maybe the “Security Tool” messed with the hosts file of your computer. Just in case, you can visit offered by Microsoft, click on the “Fix it” button and the problem will be automatically fixed. In the same page you can find instructions on how to do the same thing manually, if you prefer.


  1. Change your Facebook password (just in case).
  2. Empty your Recycle Bin.
  3. Clear the temporary cache of all the web browsers in your computer (history, cookies, temporary files, etc).
  4. Update your antivirus database and run a full computer scan for viruses.
  5. Update your Windows from the Control Panel update menu.

This virus started spreading around October 30 and it is still unknown where it is coming from. If I find out anything else concerning how to remove this virus, I will update this article. Good luck.

Konstantinos Gkoutzis

PS1: MacOS users are not affected by photo.exe (unless they are running Windows on Bootcamp)

PS2: If you have been infected, you should probably set a status message asking everyone to NOT open your messages

PS3: This specific virus is made specifically for Windows (.exe) and can only be executed on devices using the Windows operating system. The reason that the messages appear to be sent from mobile devices is because the virus abuses the mobile protocol of Facebook to send mass messages from an external application using a stolen session id from the browser. So, no, your iPhone will not turn into a zombie because it cannot execute this virus.

PS4: Future viruses which may propagate using the same way might make sure that they address all operating systems so, whichever device your are using, be careful what you open.

Facebook Surprise

(This article is also available in English)

Αν λάβετε ένα μήνυμα στο Facebook από κάποιον φίλο σας που λέει “I got you a surprise”, ΜΗΝ πατήσετε στο link γιατί θα σας οδηγήσει σε έναν ιό.

Αν πατήσατε όμως στο link και κατεβάσατε και εκτελέσατε τον ιό, χωρίς να σας σταματήσει το antivirus σας, τότε έχετε κολλήσει τον ιό επειδή το antivirus που χρησιμοποιείτε δεν γνωρίζει ακόμη την ύπαρξή του.

Αν τον έχετε κολλήσει, τότε ήδη στέλνετε μηνύματα σε όλους τους φίλους σας στο Facebook, άθελά σας, όπου τους προτρέπετε να τον κολλήσουν και εκείνοι.


Αν κάνετε logout, ο ιός θα χάσει την πρόσβαση στο account σας και δε θα μπορεί να στείλει άλλα μηνύματα. Μην κλείσετε απλά τον browser, κάντε αποσύνδεση.

ΒΗΜΑ #2: ΣΒΗΣΤΕ ΤΟ photo.exe

Είναι το αρχείο ιός που κατεβάσατε από τη σελίδα που οδηγηθήκατε. Λογικά υπάρχει αποθηκευμένο εκεί όπου βάζετε τα downloads σας.


Μόλις τρέξατε το photo.exe, δημιούργησε δύο νέα αρχεία για να κάνουν τη δουλειά του. Αυτά τα αρχεία αρχικά είχαν το όνομα 1.exe και 2.exe όμως στη συνέχεια μετονομάστηκαν σε δύο άλλα τυχαία ονόματα. Για να τα εντοπίσετε θα πρέπει να μπείτε στο φάκελο όπου έχουν αποθηκευτεί.

Στην περίπτωση που εξέτασα, τα αρχεία μπήκαν στον κρυφό φάκελο Application Data του τρέχοντος Windows (XP/2000/NT) account. Για να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυτόν τον φάκελο, είτε γράψτε στο address bar: C:\Documents and Settings\USERNAME\Application Data (όπου USERNAME είναι το όνομα του account σας για τα Windows), είτε εμφανίστε τα κρυφά αρχεία και φακέλους και μετά μπείτε My Computer – Documents and Settings – USERNAME – Application Data. Σημείωση: για τους χρήστες των Windows 7/Vista, η διαδρομή είναι C:\Users\USERNAME\AppData\Local .

(Windows XP/2000/NT: Για να εμφανίσετε τα κρυφά αρχεία, ανοίξτε το My Computer και πατήστε Tools – Folder Options – View – Hidden Files and Folders – Show hidden files and folders – OK).

(Windows 7/Vista: Για να εμφανίσετε τα κρυφά αρχεία, ανοίξτε το My Computer και πατήστε Organize – Folder and Search Options – View – Show hidden files, folders and drives – OK).

Στο Application Data θα βρείτε διάφορους υποφακέλους όμως το μόνο αρχείο που θα πρέπει να υπάρχει χύμα είναι το κρυφό desktop.ini. Λογικά εκεί θα βρείτε τα δύο εκτελέσιμα αρχεία με παράξενα ονόματα που είναι τα παιδιά του ιού. Μην τα τρέξετε! Προσπαθήστε να τα σβήσετε με Shift Delete (για να μην πάνε καν στον κάδο ανακύκλωσης) όμως αν δε σας αφήνει να σβήσετε κάποιο επειδή ήδη τρέχει, τότε πατήστε δεξί click πάνω στην μπάρα του Start και επιλέξτε Task Manager (ανοίγει επίσης και με Ctrl Alt Del). Από εκεί βρείτε το όνομα του αρχείου που δεν μπορείτε να σβήσετε (επειδή ήδη τρέχει), κάντε του δεξί click και πατήστε End Task. Μόλις κλείσει σβήστε το και σιγουρευτείτε ότι έχουν εξαφανιστεί και τα δύο από τον φάκελο.

Επιπλέον συμβουλή: Οι χρήστες των Windows 7/Vista θα πρέπει να κοιτάξουν και στους υποφακέλους C:\Users\USERNAME\AppData\Roaming\Microsoft\ και C:\Users\USERNAME\AppData\Roaming\Microsoft\Windows\ για χύμα executable αρχεία που δημιουργήθηκαν την ημέρα που κόλλησαν τον ιό, τα οποία είναι επίσης παιδιά του ιού.


Τα ονόματα των δύο αρχείων έχουν μπει και στη λίστα με τα scheduled tasks του υπολογιστή σας ώστε να εκτελούνται όποτε επιλέγουν. Παρόλο που πλέον σβήσατε τα αρχεία, είναι καλό να τα αφαιρέσετε και από τα Scheduled Tasks. Πατήστε Start – Control Panel – Scheduled Tasks και αφαιρέστε τα δύο tasks με τα περίεργα ονόματα αρχείων που μόλις σβήσατε. Σημείωση: στα Windows 7/Vista θα το βρείτε στο Start – Control Panel – System and Security – Administrative Tools – Scheduled Tasks.


Σύμφωνα με όσες πληροφορίες έχω συλλέξει, το πρώτο εκτελέσιμο χρησιμοποιεί το Facebook mobile messaging protocol για να εκμεταλλευτεί το Facebook session id σας και να στείλει μηνύματα σε όλους τους φίλους σας, ενώ το δεύτερο εκτελέσιμο εγκαθιστά το “Security Tool“, το οποίο σταδιακά θα καθυστερεί τον υπολογιστή σας και θα σας περιορίσει την πρόσβαση στο Web. Το δεύτερο εκτελέσιμο όμως θα ενεργοποιηθεί μόνο αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία μαζικών μηνυμάτων του πρώτου εκτελέσιμου οπότε, με βάση αυτό, έχετε περιορισμένο χρόνο να δράσετε πριν ο υπολογιστής σας πάψει να ανταποκρίνεται.

Αν δεν τον έπιασε ήδη το antivirus σας, χρησιμοποιήστε την ελεύθερη έκδοση του Malwarebytes’ Anti-Malware ή του ComboFix αλλά προσοχή γιατί το “Security Tool” μπορεί να αναγνωρίσει τα ονόματα των αρχείων τους και να σας σταματήσει από το να τα εγκαταστήσετε. Κατεβάστε τα antivirus από έναν καθαρό υπολογιστή, βάλτε τα σε ένα flash USB stick, αλλάξτε τους το όνομα σε κάτι άλλο (combofix.exe -> notme.exe) και μετά εγκαταστήστε τα στον μολυσμένο υπολογιστή. Αν ο μολυσμένος υπολογιστής είναι ήδη πολύ αργός και δεν αποκρίνεται, κάντε login σε Safe Mode χρησιμοποιώντας το πλήκτρο F8 όταν φορτώνει ο υπολογιστής σας και ξαναπροσπαθήστε από εκεί. Ο ιός “Security Tool” μπορεί να καθαριστεί εντελώς χωρίς να χρειαστείτε να κάνετε format στον υπολογιστή σας.

Και, φυσικά, μην σκεφτείτε καν να αγοράσετε το ψεύτικό antivirus που προσφέρει το “Security Tool” γιατί θα σας κλέψουν τα στοιχεία της πιστωτικής σας κάρτας.


Σε κάποιες μεταλλάξεις του ο ιός αφήνει ίχνη του και στα προσωρινά αρχεία του υπολογιστή σας. Ο temporary folder των Windows έχει μέσα άχρηστα αρχεία που έχουν ξεμείνει από προγράμματα και είναι το ιδανικότερο μέρος να κρυφτεί κάποιο παρακλάδι του ιού. Για να σβήσετε τα αρχεία αυτά, πατήστε Start – Run – γράψτε %Temp% και πατήστε OK. Στο φάκελο που άνοιξε μπορείτε να σβήσετε ελεύθερα όλα τα αρχεία και φακέλους. Αν κάποιο .exe δε σβήνει επειδή τρέχει εκείνη τη στιγμή, τότε υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες πως είναι μέρος του ιού. Κλείστε το, όπως πριν, και μετά σβήστε το.


Όσοι δεν έχετε βάλει δικό σας firewall τότε χρησιμοποιείτε το firewall των Windows. Σε αρκετές περιπτώσεις το “Security Tool” φροντίζει να κλείνει το Windows firewall ώστε να δρα ανενόχλητο, οπότε πρέπει να δείτε ότι είναι ανοιχτό. Πατήστε Start – Control Panel – Windows Firewall, σιγουρευτείτε ότι γράφει On και πατήστε OK.


Αν κάνατε όλα τα παραπάνω και ακόμη δε μπορείτε να μπείτε σε ιστοσελίδες, τότε ίσως ο ιός άφησε πίσω του μια ξεχασμένη επιλογή. Όσο ήταν ενεργός, δρομολογούσε όλες τις σελίδες που μπαίνατε μέσω αυτού, όμως επειδή δεν υπάρχει πια, δε μπορείτε να μπείτε πουθενά. Πρέπει να απενεργοποιήσετε τα proxy settings όλων των browsers του υπολογιστή σας ώστε να μη χρησιμοποιούν πια proxy. Κάντε πρώτα τον Internet Explorer επειδή επηρεάζει περισσότερο το σύστημά σας: Tools – Internet Options – Connections – LAN Settings – αποεπιλέξτε το Use a proxy server for your LAN – OK. Επίσης, αν έχετε Firefox: Tools – Options – Advanced – Network – Settings – No proxy – OK.


Αν όλα έχουν πάει καλά, τότε πλέον έχετε καθαρίσει τα αρχεία του ιού από τον υπολογιστή σας. Όμως αν η σύνδεση του Internet σας σέρνεται υπερβολικά, ίσως το “Security Tool” να πείραξε το hosts file του υπολογιστή σας. Για παν ενδεχόμενο μπορείτε να μπείτε στη σελίδα της Microsoft και να πατήσετε το κουμπί “Fix it” για να επιδιορθωθεί αυτόματα. Στην ίδια σελίδα υπάρχουν και οι χειροκίνητες οδηγίες αν το προτιμάτε.


  1. Αλλάξτε κωδικό στο Facebook (για παν ενδεχόμενο).
  2. Αδειάστε τον κάδο ανακύκλωσης.
  3. Καθαρίστε την προσωρινή μνήμη όλων των browsers του υπολογιστή σας (history, cookies, temporary files, κλπ).
  4. Ανανεώστε το antivirus σας και κάντε πλήρη έλεγχο του υπολογιστή για ιούς.
  5. Ανανεώστε τα Windows με τα πιο πρόσφατα updates (από το Control Panel).

Ο ιός ξεκίνησε να εξαπλώνεται στις 30 Οκτωβρίου ενώ ακόμα είναι άγνωστο από που προέρχεται. Αν μάθω κάποιο επιπλέον βήμα αφαίρεσής του θα ανανεώσω το άρθρο. Καλό κουράγιο.

Κωνσταντίνος Γκουτζής

ΥΓ1: Οι χρήστες MacOS δεν επηρεάζονται από το photo.exe (εκτός και αν τρέχουν Windows σε Bootcamp).

ΥΓ2: Αν μολυνθείτε, είναι καλό να βάλετε ένα status message όπου θα λέτε σε όλους να ΜΗΝ ανοίξουν τα μηνύματά σας.

ΥΓ3: Ο συγκεκριμένος ιός είναι φτιαγμένος για Windows (.exe) και τρέχει μόνο σε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Windows. Ο λόγος που τα μηνύματα εμφανίζονται ότι στέλνονται από mobile συσκευές είναι επειδή εκμεταλλεύεται το mobile πρωτόκολλο του Facebook για να στέλνει μαζικά μηνύματα από εξωτερικό εκτελέσιμο πρόγραμμα με τη χρήση του κλεμμένου session id από τον browser. Οπότε, όχι, το iPhone σας δε θα γίνει zombie, επειδή δε μπορεί να τρέξει τον ιό.

ΥΓ4: Μελλοντικοί ιοί που ίσως μοιραστούν με τον ίδιο τρόπο μπορεί να “φροντίσουν” να απευθύνονται σε όλα τα λειτουργικά συστήματα οπότε, σε όποια συσκευή και αν κάθεστε, να προσέχετε τι ανοίγετε.

ΥΓ5: Ίσως να σας ενδιαφέρει να διαβάσετε και ένα άρθρο μου σχετικά με τις ρυθμίσεις ιδιωτικότητας (privacy) του Facebook.

<Facebook> Privacy? I don’t know this word!

Εν αρχή ην.. ο Λόγος

Η λέξη Privacy δεν έχει ακριβή μετάφραση στα Ελληνικά. Στο λεξικό μπορείτε να τη βρείτε ως απομόνωση, ησυχία, μοναξιά, μυστικότητα, ενώ κάποιοι έχουν “εφεύρει” τη λέξη “ιδιωτικότητα” προσπαθώντας να προσεγγίσουν την Αγγλική της έννοια. Από τη μέρα όμως που έγιναν μόδα οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, έχασε κάθε νόημα σε όλες τις γλώσσες και διαλέκτους του ψηφιακού κόσμου.

Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες σχετικά με το αν τελικά είναι καλό ή κακό να μοιραζόμαστε τόσες πληροφορίες της προσωπικής μας ζωής με “φίλους”, “γνωστούς” και αγνώστους σε αυτά τα δίκτυα. Ωστόσο, για την ώρα, θα θίξω μόνο το θέμα “ιδιωτικότητα στο Facebook” και πως να την προσεγγίσετε όσο το δυνατόν περισσότερο.

Αν είστε από τους ανθρώπους που λένε “Εγώ δε θέλω Φέισμπουκ, δε με αφορά”, πριν αλλάξετε σελίδα, τουλάχιστον διαβάστε αυτή την παράγραφο: Αν μια μέρα λάβετε ένα email με τίτλο “Just one more step to get started on Facebook” και μετά άλλο ένα “Welcome to Facebook”, μην τα σβήσετε νομίζοντας πως είναι spam ή κάποιο αστείο. Κάποιος μόλις έφτιαξε Facebook account με την email address σας. Και το χρησιμοποιεί. Χωρίς να σας ρωτήσει. Χωρίς καν να έχετε πατήσει το link με το confirmation code για να ολοκληρώσετε το sign up που έκανε. Δεν μπορεί μεν να εμφανίσει το email σας ως δικό του (επειδή είναι unconfirmed) όμως μπορεί να κάνει όλα τα υπόλοιπα για τρεις ολόκληρες ημέρες! Να δηλώσει το όνομά σας, να προσθέσει νέους φίλους, να τους βρίσει χυδαία σε messages και walls, πιθανότατα να φάει ban (δηλαδή μόνιμη κατάργηση του λογαριασμού) και τελικά να βρεθεί υπαίτια η δικιά σας unconfirmed διεύθυνση η οποία μετά δε θα μπορεί να κάνει Facebook account γιατί θα είναι στη μαύρη λίστα του FB. Για να το αποφύγετε αυτό, στο πρώτο email που θα λάβετε πατήστε “Didn’t sign up for Facebook? Please let us know” ώστε να σβήσουν το ψεύτικο account εγκαίρως. Επίσης, για να γλυτώσετε μελλοντικά προβλήματα, μπορείτε να φτιάξετε ένα κενό Facebook profile ως placeholder για το email σας, ώστε να μη μπορεί κανείς να το ξαναζητήσει ως δικό του.

Για όσους είναι ήδη γραμμένοι στο Facebook, πάρτε μια βαθιά ανάσα και ακολουθήστε με στις επόμενες πολύτιμες ρυθμίσεις. Πάνω δεξιά στη σελίδα βρίσκεται μια επιλογή “Account” (ή “Λογαριασμός” Ελληνιστί). Αν την πατήσετε εμφανίζει κάποιες υπο-επιλογές, ανάμεσά τους και το “Privacy Settings” (“Ρυθμίσεις Απορρήτου”). Εκεί βρίσκονται μαζεμένα (αν και απλωμένα) όλα όσα πρέπει να διορθώσετε στο account σας ώστε να μοιράζεστε εκούσια όσα θέλετε, μόνο με αυτούς που θέλετε. Παρακάτω αναλύονται οι βέλτιστες επιλογές ασφαλείας.

Basic Directory Information / Βασικές Πληροφορίες Καταλόγου

Πατήστε το “View settings” (“Εμφάνιση ρυθμίσεων”) ώστε να εμφανιστούν οι επτά υπο-επιλογές. Να ξέρετε πως ό,τι αλλάζετε ισχύει άμεσα γι’ αυτό και δεν υπάρχει κάποιο Save button.

Search for me on Facebook/Αναζήτηση για μένα στο facebook: Αν δε θέλετε να σας βρίσκουν οι άλλοι χρήστες του FB στην αναζήτηση τότε πατήστε το Friends Only/Μόνο Φίλοι όμως να ξέρετε πως μετά θα πρέπει να αναλάβετε εσείς όλα τα friend requests. Σε γενικές γραμμές δεν πειράζει να το αφήσετε Everyone/Όλοι, στα πλαίσια – εικονικής – κοινωνικότητας.

Send me friend requests/αναζήτηση για: [άκυρη μετάφραση] Ισχύει ακριβώς το ίδιο με την προηγούμενη επιλογή, για τους ίδιους λόγους. Everyone/Όλοι.

Send me messages/Αποστολή μηνυμάτων: Τα μηνύματα είναι χρήσιμα για να μπορούν οι άλλοι χρήστες να επικοινωνούν μαζί σας όμως, αν δε σας αρέσει η επικοινωνία (τί κάνετε εδώ;), μπορείτε να τα περιορίσετε μόνο στους φίλους σας με το Friends Only/Μόνο Φίλοι. Παρόλα αυτά, μερικές φορές συμφέρει οι άγνωστοι να σας στέλνουν απλώς ένα μήνυμα όταν θέλουν να σας πουν κάτι, αντί να κάνουν άσχετα friend requests, οπότε αυτή θα είναι και η τελευταία επιλογή που θα αφήσουμε Everyone/Όλοι. Ως εδώ.

See my friend list/Προβολή λίστας φίλων: Δεν είμαι (πολύ) παρανοϊκός όμως δεν είναι δουλειά κανενός άσχετου με εμένα να βλέπει ποιους έχω επιλέξει να έχω ως φίλους μου στο Facebook. Οπότε εδώ θα βάλετε Friends Only/Μόνο Φίλοι αλλά να ξέρετε το εξής: αν κάποιος που δεν είναι στη λίστα φίλων σας, μπει στο προφίλ σας και έχετε κοινούς φίλους, θα μπορεί να δει ποιους κοινούς φίλους έχετε ακόμη και αν σε αυτή την επιλογή έχετε βάλει Friends Only. Το FB το κάνει αυτό στα πλαίσια γρηγορότερης αναγνώρισης οικείων προσώπων επειδή ουσιαστικά αυτός ο κάποιος δεν είναι “άγνωστος” αλλά “friend of friend”, όμως θα ήταν προτιμότερο να μπορούσαμε να αποκόψουμε και αυτή τη δυνατότητα για λόγους που αναφέρω μετά.

See my education and work/Εμφάνιση στοιχείων εκπαίδευσης και εργασίας: Αυτό χρησιμοποιείται για να σας βρίσκουν με βάση το που σπουδάσατε ή που δουλεύετε. Αν είστε άνθρωπος που βγάζετε λεφτά από τις δημόσιες σχέσεις τότε σας συμφέρει να το αφήσετε Everyone/Όλοι, όμως σε κάθε άλλη περίπτωση δεν είναι ανάγκη να μαθαίνει ο κάθε ξένος τόσο χρήσιμες πληροφορίες για εσάς (η χαρά του identity theft) οπότε και πάλι Friends Only/Μόνο Φίλοι.

See my current city and hometown/Δείτε το[ν] τρέχον[τα] τόπο διαμονής και τη[ν] καταγωγή μου: [Δεν άντεξα να μη διορθώσω τα γραμματικά λάθη των “μεταφραστών” του FB] Ισχύει ό,τι ανέφερα στο προηγούμενο, η πόλη είναι εξίσου σημαντική πληροφορία, άρα τελικά Friends Only/Μόνο Φίλοι.

See my interests and other Pages/Να δεί τα ενδιαφεροντά μου και άλλες σελίδες [sic]: Σκεφτείτε ότι κάποτε εδώ έλεγε μόνο interests. Το pages – ευτυχώς – μπήκε μετά από πολλές παρακλήσεις χρηστών. Από τέτοιες μικρές πληροφορίες μπορεί κάποιος εύκολα να υποκριθεί ότι σας ξέρει, να μάθει πως να σας προσεγγίσει ή ακόμη και να μαντέψει τον κωδικό σας σε κάποια δικτυακή υπηρεσία, οπότε μην τα εμπιστεύεστε σε ξένους. Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Οι αλλαγές έχουν ήδη εφαρμοστεί. Πατήστε το κουμπί “Back to Privacy” (“Επιστροφή στο Προσωπικό Απόρρητο”) πάνω αριστερά και συνεχίζουμε.

Social.. τί;

Σε αυτό το σημείο να κάνω μία παρένθεση για να σας πω κάτι που ίσως δεν γνωρίζετε: Το Facebook, γνωστό και ως “The Social Network” από την ταινία που κυκλοφορεί στους κινηματογράφους, ενώ είχε ξεκινήσει για να “δικτυώσει” τα άτομα που σπουδάζουν στο ίδιο πανεπιστήμιο, δουλεύουν στην ίδια εταιρία ή μένουν στην ίδια χώρα, το οποίο πετύχαινε χρησιμοποιώντας “Network pages” που λειτουργούσαν ως μεγάλοι δικτυακοί πίνακες ανακοινώσεων, στα μέσα του 2008 τις κατήργησε! Για να το θέσω αλλιώς, πριν δύο χρόνια έμεινε το social και έφυγε το network.

Αυτό έγινε επειδή ήθελε να δώσει πρόσβαση στους ιδιοκτήτες των δικτύων σε μεθόδους προώθησής τους μέσω διαφημίσεων, χωρίς όμως να εκθέσει το μηχανισμό των networks που είχε υλοποιηθεί. Έτσι τα Facebook Networks σήμερα είναι απλώς μια υπο-καρτέλα στα “Account Settings” (“Ρυθμίσεις Λογαριασμού”) όπου μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή μόνο αν διαθέτετε email διεύθυνση από κάποιο αναγνωρισμένο δίκτυο της λίστας του FB (χωρίς όμως να υπάρχουν πια τα τοπωνύμια). Η συμμετοχή σας επιτρέπει να δείτε τα άλλα μέλη των δικτύων όπου ανήκετε ενώ επίσης εμφανίζει τους τίτλους των δικτύων κάτω από το όνομά σας στην αναζήτηση και στο προφίλ σας. Δεδομένου ότι πλέον υπάρχουν τα Facebook Pages για αυτές τις δουλειές – αν και δυστυχώς εκεί μπαίνει όποιος θέλει χωρίς απαραίτητα να έχει σχέση άρα δε μιλάμε για δίκτυα αλλά για μπάτε/αλέστε – σας προτείνω να μην αγχωθείτε ιδιαίτερα για τα Networks διότι απλώς δημιουργούν περισσότερα privacy issues παρά εξυπηρετούν σε κάτι.

Οπότε, όπως πιθανότατα έχετε συμπεράνει ως τώρα, για το Facebook υπάρχουν τέσσερεις κατηγορίες κοινωνικών σχέσεων: ο Άγνωστος, ο Γνωστός μέσω κοινού Δικτύου (Network), ο Φίλος-Φίλου και ο Φίλος. Εμείς βάλαμε στις περισσότερες επιλογές ως τώρα Friends Only/Μόνο Φίλοι επειδή, όπως το βλέπω εγώ, οι τρεις πρώτες κατηγορίες είναι το ίδιο πράγμα. Ο γνωστός από το κοινό network και ο φίλος-φίλου, αν ήταν όντως φίλοι μου θα τους είχα στη λίστα μου. Άρα όποιος δεν είναι φίλος μου, ακόμη, είναι άγνωστος. Και δε θέλω άγνωστοι να βλέπουν προσωπικές πληροφορίες μου.

Πιο κάτω θα μιλήσουμε και για τους φίλους που είναι μεν στη λίστα μας αλλά δεν έχουμε με όλους την ίδια άνεση, οπότε πρέπει να πάρουμε κάποια μέτρα. Πρώτα όμως:

Sharing on Facebook / Μοιράσου στο Facebook

Για σένα νοιάσου και.. μοιράσου προσεκτικά ώστε να μη βρεθείς εκτεθειμένος λόγω απροσεξίας ή ανοησίας. Ξεχάστε το Recommended/Προτεινόμενο σετ επιλογών που έχει το Facebook έτοιμο για εσάς. Πατήστε “Customize settings” (“Επεξεργαστείτε τις ρυθμίσεις σας”) και ξεκινάμε τη γνωστή ιστορία.

Posts by me/Δικές μου δημοσιεύσεις: Να σας το θέσω απλά. Καθετί έχει το μέρος του και την ώρα του. Το Facebook δεν είναι Twitter ούτε Blogspot. Αν είστε (πολύ) δημόσιο πρόσωπο, π.χ. σουπερ σταρ ή wannabe σουπερ σταρ, τότε μπορείτε να το αφήσετε Everyone/Όλοι και να βάζετε μόνο promotional υλικό. Σε όλους τους υπόλοιπους όμως, που προορίζουν το FB για προσωπική χρήση, προτείνω να το βάλουν Friends Only/Μόνο Φίλοι. Αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές επιλογές.

Family/Οικογένεια: Δεν έχει νόημα οι ξένοι να βλέπουν με ποια προφίλ του Facebook συγγενεύετε, οπότε ισχύει το παραπάνω πάλι: αν δεν είσαι star, καν’ το Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Relationships/Σχέσεις: Τί να πει κανείς για αυτή την επιλογή.. στα βιογραφικά σημειώματα πλέον θεωρείται λάθος να το αναγράφεις επειδή είναι απόρρητο προσωπικό δεδομένο και δεν πρέπει να επηρεάζει την απόφαση του εργοδότη. Παρόλα αυτά εδώ είμαστε όλοι φίλοι (έτσι;) οπότε σας προτείνω την εξής συνταγή. Αν είστε σε μια καλή σχέση ή γάμο τότε βάλτε το Friends Only/Μόνο Φίλοι. Αν δεν είστε σε σχέση ή αν είστε όμως δεν νιώθετε καλά με το τι επιφυλάσσει το αύριο για εσάς, τότε καλύτερα βάλτε το Only Me/Μόνο Εγώ. Μα πού είναι αυτό, θα ρωτήσετε; Μην ανησυχείτε, θα σας πω αμέσως!..

Interested in and looking for/Ενδιαφέρομαι για και ψάχνω για: Κάτι δεν πάει καλά εδώ, μάλλον βρίσκομαι σε λάθος σελίδα, σε νυφοπάζαρο, σε γραφείο συνοικεσίων ή, ακόμη χειρότερα, σε dating site! Όχι είμαι ακόμη στο Facebook. Αυτή η επιλογή τότε τί κάνει εδώ; Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο Mark (ο Zuckerberg, ξέρετε) όταν έφτιαχνε τη σελίδα το 2004 όμως αυτή η ερώτηση υπάρχει εδώ όσο θυμάμαι το FB και ακόμη δεν έχει φύγει. Σα να μην έφτανε που ρωτάει για το τι ψάχνουμε (Φιλία/Ραντεβού/Σχέση/Δικτύωση, στο τέλος η δικτύωση καταϊδρωμένη), θέλει κιόλας να δηλώσουμε προς τα που γέρνουν οι σεξουαλικές μας προτιμήσεις! (Εκεί στις τριγράμματες υπηρεσίες της Αμερικής σημειώνετε για να έχετε υλικό;) Ο καθένας μπορεί να ψάχνει και να του αρέσει ό,τι θέλει και είναι δικαίωμά του όμως αυτού του τύπου την ερώτηση θα την περίμενα σε άλλου είδους σελίδα. Δεν είστε υποχρεωμένοι να την απαντήσετε και για να είστε σίγουροι ότι δε θα φαίνεται καν, πατήστε Custom/Μορφοποίηση και εκεί που λέει These people/Αυτά τα άτομα επιλέξτε Only Me/Μόνο Εγώ, δηλαδή κανένας άλλος, ούτε φίλος, ούτε άγνωστος. Και αν με πείτε παρανοϊκό ή ακραίο τότε θα σας πω τη λέξη από ταυ… Ταμπού!

Bio and favorite quotations/Βιογραφικό και αγαπημένες φράσεις: Το έχετε μάθει πια.. αν δεν είσαι star.. Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Website/Ιστοσελίδα: Επίσης Friends Only/Μόνο Φίλοι, για τους non bloggers.

Religious and political views/Θρησκευτικές και Πολιτικές απόψεις: Εδώ ισχύει η γνωστή συνταγή. Αν είστε σίγουροι και περήφανοι για τις πεποιθήσεις σας, τότε βάλτε το Friends Only/Μόνο Φίλοι, αλλιώς φερθείτε όπως και στο looking for και πατήστε Only Me/Μόνο Εγώ. Γλυτώνετε τις ταμπέλες από τους στενόμυαλους.

Birthday/Γενέθλια: Είναι χρήσιμο να φαίνονται, πρώτα απ’ όλα για να τα θυμούνται οι φίλοι σας τα χρυσόψαρα αλλά και οι γνωστοί που δεν ξέρουν καν πότε πέφτουν. Από εκεί και πέρα, αν θέλετε να κρύψετε το έτος μπορείτε να πάτε μέσα από το προφίλ σας, να το κάνετε Edit/Επεξεργασία και να επιλέξετε να φαίνεται μόνο η μέρα και ο μήνας. Προτείνω Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Places I check in to/Τοποθεσίες όπου κοινοποιώ την παρουσία μου: Έχετε αντιληφθεί αυτή τη νέα μόδα στο FB όπου οι χρήστες δηλώνουν που βρίσκονται σε περίπτωση που είναι και άλλοι φίλοι τους εκεί ώστε να συναντηθούν; Επικίνδυνο αν έχετε εχθρούς ή αν χρωστάτε, αλλά δεδομένο του ότι δε θα βάζατε τέτοιους ανθρώπους στη friends list σας (φαντάζομαι), κάντε το Friends Only/Μόνο Φίλοι. Αλλιώς, αν έχετε ανησυχίες, Only Me/Μόνο Εγώ.

Include me in “People Here Now” after I check in/Να συμπεριλαμβάνομαι στο “Άτομα Εδώ Τώρα”, μόλις κοινοποιώ την παρουσία μου: Έχει άμεση σχέση με την προηγούμενη επιλογή. Αφού κάνετε check in και πείτε ότι βρίσκεστε κάπου, με την επιλογή αυτή ενεργή θα εμφανίσει το όνομά σας στη Facebook Page του μέρους όπου δηλώσατε. Παραδόξως όμως, δε θα εμφανιστείτε μόνο στους φίλους σας, όπως επιλέξατε πριν, αλλά και στα άγνωστα άτομα που πέρασαν από το ίδιο μέρος ή κοντά του τις προηγούμενες ώρες. Δεν το θέλετε αυτό. Οπωσδήποτε αποεπιλογή του Enable/Ενεργοποίηση.


Πρώτα απ’ όλα, συγχαρητήρια που φτάσατε ως εδώ! Έχουμε ακόμη δουλειά όμως. Πατήστε το: “Edit album privacy” (“Ρυθμίσεις απορρήτου στο άλμπουμ”). Αν δεν έχετε φωτογραφίες στο Facebook τότε θα δείτε απλά το μήνυμα: “Control who sees each of your photo albums” (“Ελέγξτε ποιος θα βλέπει κάθε φωτογραφικό σας άλμπουμ”). Αν όμως έχετε ήδη βάλει, τότε για κάθε φωτογραφικό album πρέπει να επιλέξετε σε ποιους θα φαίνεται. Δεδομένου του ότι υπάρχει το Flickr αν θέλουμε να τη δούμε φωτογράφοι, θα προτιμήσουμε να βάλουμε Friends Only/Μόνο Φίλοι σε όλα τα album μας.

Προσοχή! Να θυμάστε πάντα: για κάθε νέο album που δημιουργείτε θα πρέπει να μπαίνετε σε αυτή εδώ τη σελίδα και να σιγουρεύετε πως η πρόσβασή του είναι Friends Only.

Προσοχή!! Όταν βάλετε για πρώτη φορά φωτογραφία στο προφίλ σας, θα δημιουργηθεί αυτόματα ένα photo album με τίτλο “Profile Pictures” (“Φωτογραφίες Προφίλ”). Επίσης, όταν ανεβάσετε πρώτη φορά φωτογραφία απευθείας μέσα στο Wall σας (στον Τοίχο), θα δημιουργηθεί αυτόματα ένα photo album με τίτλο “Wall Photos” (“Φωτογραφίες τοίχου”). Ισχύει ό,τι και για τα άλλα albums. Την πρώτη φορά θα πρέπει να τους ορίσετε να τα βλέπουν μόνο οι φίλοι σας.

Τώρα κάντε Back στον browser σας για να γυρίσετε πίσω στις προηγούμενες ρυθμίσεις ώστε να συνεχίσουμε.

Εμείς και ο κόσμος

Τώρα το FB μας ρωτάει πως θα αλληλεπιδρούμε με τους άλλους. Με προσοχή, είναι η απάντηση.

Photos and videos I’m tagged in/Φωτογραφίες και βίντεο όπου έχω επισημανθεί: Αν σας κάνουν tag οι φίλοι σας σε κάτι που ανέβασαν, ποιός θέλετε να το δει; Σίγουρα όχι οι ξένοι άρα κατευθείαν πάμε στο Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Can comment on posts/Μπορούν να σχολιάσουν τις δημοσιεύσεις μου: Στη δημοκρατία (ποιά;) όλες οι απόψεις είναι δεκτές όμως αφού έχουμε κρύψει τα πάντα από όλους εκτός από τους φίλους μας, το λογικό είναι και εδώ να προτιμήσουμε το γνωστό Friends Only/Μόνο Φίλοι.

Friends can post on my Wall/Φίλοι μπορούν να δημοσιεύσουν στον Τοίχο μου: Κάντε check το Enable/Ενεργοποίηση ώστε να μπορούν οι φίλοι σας να γράφουν στον τοίχο σας όμως υπάρχει μία ιδιαιτερότητα την οποία θα εξηγήσω στην παρακάτω επιλογή.

Can see Wall posts by friends/Μπορούν να δουν τις δημοσιεύσεις φίλων στον Τοίχο μου: Εδώ κλασικά θα βάλετε Friends Only/Μόνο Φίλοι όμως υπάρχει ένα κρυφό χαρακτηριστικό σε αυτή την επιλογή. Πιο μετά θα μιλήσω για τις Custom λίστες ατόμων στους οποίους επιτρέπετε να μπορούν να βλέπουν κάτι ή όχι. Για την ώρα σημειώστε μόνο ότι αν απαγορέψετε σε κάποιους φίλους σας να βλέπουν τα wall posts που σας κάνουν άλλοι φίλοι σας, τότε οι μπλοκαρισμένοι φίλοι δε θα μπορούν να γράψουν στον τοίχο σας. Κοινώς, η παραπάνω επιλογή, για όσους μπλοκάρετε εδώ, ακυρώνεται.

Friends can check me in to Places/Οι φίλοι μπορούν να κοινοποιούν την παρουσία μου σε τοποθεσίες: Όχι, όχι, όχι. Εντάξει, εντελώς χαριστικά αφήσαμε να φαίνεται στους φίλους μας όταν κάνουμε εμείς check in κάπου αλλά δεν είναι πολύ συνετό να αφήσετε τους φίλους σας να σας κάνουν αυθαίρετα check in γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θεωρεί ο καθένας αστείο. Πατήστε το Edit Settings/Επεξεργασία Ρυθμίσεων και στο κουτάκι δεξιά επιλέξτε Disabled/Απενεργοποιημένο ώστε να ησυχάσετε και από αυτό.

Τώρα σας ρωτάει για τις προσωπικές σας πληροφορίες που αφορούν την επικοινωνία μαζί σας. Για άλλη μια φορά, όλα με μέτρο.

Τηλέφωνα, Διευθύνσεις: Προσωπικά προτείνω να βάλετε σε ΟΛΑ από εδώ και κάτω Only Me/Μόνο Εγώ. Δεν υπάρχει λόγος να μοιράζετε την διεύθυνση του σπιτιού σας ούτε το προσωπικό σας κινητό. Όσο για το email, μπορούν να σας στείλουν και message στο Facebook. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, επιλέξτε ένα email σας από αυτά που έχετε δηλώσει και κάντε το Friends Only, αν θεωρείτε πως θα φανεί πραγματικά χρήσιμο. Αλλά ως εκεί.

Τελειώσαμε με τα πολλά – πολλά. Πατήστε το πάνω αριστερά κουμπί “Back to Privacy” (“Επιστροφή στο Προσωπικό Απόρρητο”).


Ήρθε η ώρα για τη μάστιγα που λέγεται “Applications” (“Εφαρμογές”). Κάτω αριστερά πατήστε το link “Edit your settings” (“Επεξεργαστείτε τις ρυθμίσεις σας”) για να εμφανιστούν οι πέντε νέες επιλογές σας.

Applications you use/Εφαρμογές που χρησιμοποιείτε: Αν έχετε βάλει εφαρμογές τότε θα σας δώσει την επιλογή είτε να αφαιρέσετε μερικές, είτε να τις απενεργοποιήσετε όλες με ένα click. Ας μην εσχατολογούμε. Μερικά applications είναι χρήσιμα οπότε μην τα απενεργοποιήσετε. Όμως ΜΗΝ βάζετε όποια χαζή και ανούσια εφαρμογή βρίσκετε μπροστά σας γιατί πρώτα απ’ όλα σπάτε τα νεύρα όσων βλέπουν τα ατελείωτα wall posts με πληροφορίες του τύπου “τί ζώδιο ήσουν στην προηγούμενη ζωή σου” και “με ποιον υπερήρωα θέλεις να κάνεις πιο απελπισμένα σχέση”. Κατά δεύτερον, κάποιοι ικανοί προγραμματιστές ψάχνουν κάθε τόσο τρόπους να εκμεταλλευτούν τους χρήστες των Facebook Applications παρασύροντάς τους σε περίεργες ιστοσελίδες, πιθανότατα με ιούς και “ιδιαίτερες” διαφημίσεις, οπότε να προτιμάτε μόνο τις γνωστές και δοκιμασμένες εφαρμογές για να είστε πιο σίγουροι.

Info accessible through your friends/Πληροφορίες προσβάσιμες μέσω των φίλων σας: Μπείτε τώρα κιόλας στο Edit Settings/Επεξεργασία Ρυθμίσεων και κάντε ξε-tick τα πάντα. Δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο γι’ αυτό, μιλάει από μόνο του.

Game and application activity/Δραστηριότητα παιχνιδιών και εφαρμογών: Αν μπαίνετε Facebook αποκλειστικά για να παίζετε με τους φίλους σας τότε βάλτε το Friends Only. Επειδή όμως οι περισσότεροι δε θέλετε το αφεντικό σας να μάθει ότι παίζετε FarmVille εδώ και 4 ώρες στο διπλανό γραφείο, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα Only Me/Μόνο Εγώ.

Instant personalization/Αυτόματη εξατομίκευση: Αυτοματισμός, εξατομίκευση, πολύ πιασάρικο αλλά αυτή τη στιγμή εσείς θέλετε απλά την ησυχία σας. Αν είστε άνθρωπος που του αρέσει να πειραματίζεται, τότε αφήστε το ενεργοποιημένο και δοκιμάστε το μπαίνοντας σε κάποια σελίδα που συνεργάζεται με το FB. Σε κάθε άλλη περίπτωση όμως, πατήστε το Edit Settings/Επεξεργασία Ρυθμίσεων, αποεπιλέξτε το και αφήστε τους άλλους να είναι τα πειραματόζωα.. εεε.. οι beta testers.

Public search/Δημόσια αναζήτηση: Αν θέλετε να σας βρίσκουν όταν σας ψάχνουν με το όνομά σας σε μία μηχανή αναζήτησης εκτός Facebook (π.χ. το Google) τότε αφήστε το ενεργό. Να ξέρετε όμως ότι θα φαίνεται και η μικρογραφία της φωτογραφίας σας σε όλο τον κόσμο. Προσωπικά το έχω βγάλει, too much exposure. Το αφήνω στο χέρι σας.

Και με αυτό τελειώσαμε με όλες τις ρυθμίσεις ιδιωτικότητας που προσφέρει το Facebook! Σας φαίνονται πολλές; Και λίγες είναι! Μετρήστε μόνο πόσες αλλαγές χρειάστηκε να κάνετε ως τώρα και θα καταλάβετε πόσο χρήσιμες αποδεικνύονται.

Αν πατήσετε “Back to Privacy” (“Επιστροφή στο Προσωπικό Απόρρητο”) μπορείτε να βρείτε δύο ακόμη πράγματα. Τις “Block Lists” (“Λίστες αποκλεισμού”), όπου βάζετε όποιον χρήστη του Facebook σας ενοχλεί ώστε να κοπεί κάθε επαφή μαζί του, όπως και οδηγίες σχετικά με όσα ανέφερα σε αυτό το άρθρο, στον τομέα “Controlling How You Share” (“Ελέγχοντας τον Τρόπο που Μοιράζεστε”).

Τί ΔΕ θα βρείτε όμως εκεί;

Λίστες Ασφαλείας

Ίσως να έχετε δοκιμάσει τις “Friends Lists” (“Λίστες Φίλων”) που βρίσκονται κάτω από το Account/Λογαριασμός στην επιλογή Edit Friends/Επεξεργασία Φίλων. Η πιο απλή χρήση τους είναι απλά για να κατηγοριοποιείτε τους φίλους σας ανάλογα με το που τους γνωρίσατε, για παράδειγμα: ΣΧΟΛΕΙΟ, ΣΧΟΛΗ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΦΙΛΟΙ_ΤΗΣ_ΓΥΝΑΙΚΑΣ_ΜΟΥ, κτλ.

Μία πιο προχωρημένη δυνατότητά τους είναι να χρησιμοποιείτε αυτές τις λίστες για να βάζετε περιορισμούς. Σε όλες τις επιλογές ιδιωτικότητας που είδαμε να έχουν την υπο-επιλογή Custom/Μορφοποίηση στη λίστα τους, είχαμε τη δυνατότητα να δείχνουμε κάτι στους “Friends Only” αλλά να το κρύβουμε από συγκεκριμένους φίλους ή ολόκληρες λίστες φίλων αν επιθυμούμε. Αρκεί να πατήσουμε το Custom και να γράψουμε στο Hide/Απόκρυψη τα ονόματα ή τις λίστες των φίλων που δε θέλουμε να συμπεριληφθούν στους φίλους της κάθε επιλογής. Οπότε για παράδειγμα, να επιτρέπω μεν στους φίλους μου να βλέπουν το photo album από τις φετινές διακοπές στη Μύκονο αλλά να το κάνω hide από τους φίλους που έχω στη λίστα “ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ”.

Όσοι έχετε χρησιμοποιήσει αυτή τη δυνατότητα σίγουρα έχετε βρεθεί μερικές φορές μπλεγμένοι να μην ξέρετε από ποια λίστα κρύψατε τι ή να θέλετε να επιτρέπετε σε ένα συγκεκριμένο μέλος μιας λίστας κάτι σαν εξαίρεση. Τόσες λίστες, τόσα albums, τόσες επιλογές privacy, κάπου χάνεται η μπάλα. Υπάρχει όμως μία λύση, αρκεί να δείτε το θέμα διαφορετικά.

Στην ασφάλεια δικτύων υπάρχει η έννοια των “Access Control Lists”. Για να το μεταφέρω με απλά λόγια, κάθε φίλος σας θα έχει εξ αρχής πρόσβαση κανονικά εκτός και αν επιπρόσθετα ορίσετε πως δεν μπορεί να δει αυτό και αυτό. Μπορείτε να συνεχίσετε να έχετε τις λίστες όπου θα ομαδοποιείτε τους φίλους σας χωρίς τώρα να βάζετε περιορισμούς σε αυτές. Θα φτιάξετε όμως και μερικές control lists οι οποίες θα έχουν συγκεκριμένους περιορισμούς η κάθε μία, όπου θα βάζετε τους φίλους σας που δεν θέλετε να έχουν πρόσβαση σε κάτι.

Οπότε π.χ. ο Κώστας μπορεί να είναι μέλος στη λίστα ΣΧΟΛΕΙΟ, η οποία είναι χωρίς περιορισμούς, και συγχρόνως να είναι στη λίστα ΔΕ_ΒΛΕΠΕΙΣ_ΤΟ_WALL_ΜΟΥ, όπου βάζετε όσους δε βλέπουν το “Can see Wall posts by friends”. Θυμηθείτε μόνο αυτό που είχαμε πει πριν για τη συγκεκριμένη επιλογή. Ο Κώστας δε θα βλέπει τα posts των φίλων σας στο wall σας μεν, αλλά ούτε θα μπορεί να γράψει σε αυτό. Υπ’ όψιν.

Αξιοσημείωτα προβλήματα ασφαλείας

Με τόσα privacy settings και λίστες επί λιστών, μάλλον θα νομίζετε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα είναι ασφαλή. Ούτε κατά διάνοια. Δε θα μπω καν στον κόπο να μιλήσω για το γνωστό θέμα πως ό,τι ανεβάζετε είναι στην άμεση διάθεση του Facebook να το κάνει ό,τι θέλει κλπ κλπ, αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε και στο Privacy Policy του FB ή σε θυμωμένα άρθρα bloggers και πρώην χρηστών. Θα σας πω όμως κάποιες λεπτομέρειες που ισχύουν αυτή τη στιγμή και δεν είναι καθόλου προφανείς (ή αναμενόμενες).

1) Γιατί κάναμε όλο μας το προφίλ να είναι Friends Only; Επειδή όσους φίλους και να έχετε, δε μπορείτε να ξέρετε τι είδους φίλους κάνουν εκείνοι add. Οπότε αν κάποιος θέλει να σας πάρει τα στοιχεία ή να μαθαίνει πληροφορίες για εσάς (χωρίς να το καταλαβαίνετε), τον συμφέρει να κάνει φίλο ένα φίλο σας και απλά να μπαίνει στο προφίλ σας βλέποντας τα πάντα ελεύθερα ως friend of friend.

Κάτι που ίσως δεν περιμένατε: έχει γίνει συνηθισμένη πρακτική πλέον άτομα να κάνουν ψεύτικα Facebook profiles, να βάζουν μία όμορφη φωτογραφία προφίλ για να μοιάζουν αληθινοί και ελκυστικοί, να κάνουν add έως και 5000 φίλους (το όριο) και μετά να απορροφούν (με scripts) χρήσιμο υλικό από τους “φίλους” τους αλλά και τους φίλους των φίλων τους, όπως φωτογραφίες, κείμενα, videos και – φυσικά – προσωπικά δεδομένα για κλοπή ταυτότητας ή διαφημιστικούς λόγους.

Μάλιστα η καλύτερη τεχνική είναι να κάνουν friend requests σε προφίλ που έχουν ήδη υπερβολικά πολλούς φίλους όπως για παράδειγμα των super stars που λέγαμε πριν. Έτσι αποκτούν πρόσβαση σε μεγαλύτερη ποικιλία friends of friends και γίνεται στατιστικά πιο πιθανό να βρουν πολλά ξεκλείδωτα profiles.

Ποτέ μην κάνετε add άτομο που δεν ξέρετε έστω και λίγο, επειδή μπορεί είτε να είναι ψεύτικο προφίλ, είτε να θέλει απλά να γίνει φίλος σας για να αποκτήσει πρόσβαση στα προφίλ των φίλων σας.

2) Ακόμη και αν κρύψετε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, όπως κάναμε προηγουμένως, να ξέρετε πως ακόμη θα φαίνονται τα εξής: η τρέχουσα profile picture σας (έστω και πιο μικρή, 200×150 στο προφίλ και 134×100 στην αναζήτηση), τα δίκτυά σας (αν συμμετέχετε σε κάποιο), το φύλο σας (εκτός και αν το κρύψετε εντελώς από το Edit About Me) και οι κοινοί σας φίλοι (αν σας ψάχνει Facebook user και έχετε κοινούς). Και όλα αυτά, αυτή τη στιγμή, δε γίνεται να αλλάξουν, όμως μπορείτε να ορίσετε να μη σας βρίσκουν καν στα searches (αν θυμηθείτε την πρώτη και την τελευταία επιλογή που είδαμε σε αυτό το άρθρο).

3) Αν έχετε κρύψει τη λίστα των (μη κοινών) φίλων σας από κάποιον φίλο σας (πειράζοντας το Custom/Hide στο “See my friend list”), εκείνος μπορεί παρόλα αυτά να τους βρει, αν έχει υπομονή. Απλά αρχίζει να γράφει κάποιο γράμμα στο Search του FB και το autocomplete συμπληρώνει τη λέξη είτε με κάποιον δικό του φίλο, είτε με κάποιον δικό σας. Κάτω από το όνομα των autocompleted αποτελεσμάτων γράφει αν είστε κοινός τους φίλος και σιγά – σιγά μπορεί να συμπεράνει τους περισσότερους. Ψυχωτικό; Ίσως. Δουλεύει; Δοκιμασμένα!

4) Μια “ιδιαιτερότητα” του Facebook (από όλες) ήταν πως όταν κάνατε σε κάποιον friend request, αυτός έμπαινε ανεπισήμως στην friends list σας (αυτή που βλέπετε μόνο εσείς στο Edit Friends), απλά, μέχρι να κάνει confirm το αίτημά σας, δεν εμφανιζόταν στην δημόσια λίστα του profile σας. Έτσι αν π.χ. είχε αφήσει το προφίλ του ανοιχτό σε Everyone ή σε Friends of friends (και είχατε κοινούς φίλους), ό,τι posts και κινήσεις έκανε εμφανίζονταν κανονικά στο news feed σας, κάνοντάς σας να απορείτε πόσα requests έχει πια ώστε να μην έχει δει το αίτημά σας τόσο καιρό που μπαινοέβγαινε!.. Γίνονται απόπειρες αλλαγής αυτού του θέματος όμως παρατηρήστε κάτι άλλο πάνω σε αυτό.

Αν κάνετε σε κάποιον friend request και αργεί να απαντήσει, τότε πηγαίνετε στο προφίλ του και πατήστε το X δίπλα στο “Awaiting friend confirmation”. Αν σας γράψει “Friend request canceled” τότε: ή δεν είχε ασχοληθεί καν, ή πάτησε “Not Now” για να το κρύψει προσωρινά, ή δήλωσε πως δε σας ξέρει (“Don’t know” τάδε) και όταν το Facebook του είπε “Thanks. This person won’t be able to send you any more friend requests” αυτός το ξανασκέφτηκε και πάτησε “Undo”. Αν όμως σας γράψει “Sorry, your connection failed at this time. Please try again”, τότε όχι μόνο πάτησε πως δε σας ξέρει, αλλά μετά δεν έκανε “Undo” και πλέον για εκείνον είστε blocked από την επιλογή friend request χωρίς ακόμη να υπάρχει menu στο “Block Lists” να το αναιρέσει.

5) Παρεμπιπτόντως, το Facebook κλείνει accounts πολλές φορές χωρίς σοβαρό λόγο ενώ μερικές φορές χωρίς καν προειδοποίηση. Δεν ξέρω κάποια μαγική συνταγή για να γλυτώσετε το άδικο και απρόσμενο ban, όμως υπάρχουν δύο πράγματα που μπορείτε να κάνετε ώστε να προετοιμαστείτε για παν ενδεχόμενο.

Πρώτον, βάλτε τον Firefox και προσθέστε το add-on “ArchiveFacebook” με το οποίο μπορείτε να πάρετε backup το μεγαλύτερο μέρος του προφίλ σας. Αν βαριέστε να το κάνετε όλο αυτό, τουλάχιστον σημειώστε κάπου τις σελίδες των φίλων σας ώστε να μπορείτε να τους ξανακάνετε add στο νέο σας account.

Δεύτερον. Αν έχετε ιδρύσει κάποιο Group ή Page στο FB, θα μείνει ακέφαλο αν σας κλείσουν το account. Γι’ αυτό, φτιάξτε ένα δεύτερο προφίλ και βάλτε μόνο εσάς ως φίλο του. Στη συνέχεια, κάντε το δεύτερο προφίλ administrator σε όλα τα groups και pages που έχετε δημιουργήσει. Έτσι, ό,τι και αν γίνει στο βασικό σας profile, όταν ανοίξετε καινούργιο θα μπορείτε να τα πάρετε πίσω.

6) Ένα χρήσιμο tip: όσο φοβερά αναλυτικές photos και αν βγάζει η νέα σας super digital 1000MPixel φωτογραφική μηχανή, στο Facebook θα καταλήξουν με ανάλυση 604x453. Για να γλυτώσετε χρόνο όταν τις ανεβάζετε στα photo albums, μετατρέψτε τις σε αυτή την ανάλυση πρώτα ώστε να μικρύνουν στο filesize. Αν βαριέστε με το χέρι, το IrfanView μπορεί να το κάνει ως batch job με το κιλό.

7) Μιας και μιλάμε για φωτογραφίες: σας φάνηκε αστείο όταν ανεβάσατε εκείνες τις photos από το πάρτυ που είχατε μεθύσει και τρέχατε γυμνός στο δρόμο αγκαλιά με ένα μπουκάλι βότκας; Αν καταφέρατε να γλυτώσετε τα reports και τα flag as inappropriate και αν ήσασταν αρκετά έξυπνος ώστε να κρύψετε το album από τους συνεργάτες και τους γονείς σας, τότε υπάρχει ακόμη κάτι που δεν σκεφτήκατε.

Αν πεθάνετε (φτου φτου φτου) τότε μη νομίζετε πως το προφίλ σας στο Facebook θα πεθάνει μαζί σας. Υπάρχει μία διαδικασία που λέγεται “Memorializing” όπου όταν κάποιος πηγαίνει εν τόπο χλοερό, ενημερώνεται το FB από γονείς και φίλους ότι ο ιδιοκτήτης του προφίλ αποδήμησε εις Κύριον και τότε κλειδώνεται το account ώστε να μη μπορεί να γίνει login, αφαιρούνται οι πληροφορίες από status messages και στοιχεία επικοινωνίας και παραμένουν ΟΛΑ τα άλλα ως φόρος τιμής σε εσάς. Και σας ρωτάω, σίγουρα είναι καλό να σε θυμούνται στις χαρούμενές σου φάσεις, όμως δε θα ήταν καλύτερο να ήσουν ντυμένος;..

Πιστεύω πως έχω καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του privacy στο Facebook. Να προσέχετε τους κωδικούς σας και να θυμάστε πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και φυσικά.. όσο πιο ψηλά είναι, τόσο πιο δυνατά πέφτουν. Εσείς απλά φροντίστε να μην κάθεστε από κάτω.

Κωνσταντίνος Γκουτζής

WoW! Έχεις πρόβλημα…

Το θυμάμαι σαν χτες.. Ανυποψίαστος, πήγα να ψωνίσω χαρτί και μελάνι για τον εκτυπωτή μου χωρίς να φανταστώ τι θα ακολουθούσε. Είχα ακούσει γι’ αυτό το on-line παιχνίδι που έλεγαν World of Warcraft, αλλά μου είχε φανεί περίεργο πως κάποιοι έδιναν λεφτά κάθε μήνα για να έχουν πρόσβαση. Κι εμένα μου άρεσαν τα RPG, αλλά προτιμούσα να τα πληρώσω μία φορά κατά την αγορά και μετά να παίζω όποτε θέλω χωρίς να έχουν ανάγκη το Internet για να δουλεύουν. Εκείνη τη μέρα όμως την πάτησα από το πιο κλασικό κόλπο στο βιβλίο με τις απάτες.

Δίπλα στο ταμείο, όπως πήγα να πληρώσω, σα να ήταν καραμέλες ή σοκολάτες, είχαν βάλει μία στοίβα με DVD του Warcraft όπου μπορούσες να παίξεις 2 εβδομάδες για 2 ευρώ. Μου φάνηκε πολύ οικονομική ευκαιρία ώστε να δω τι είναι αυτό το παιχνίδι που όλοι έκαναν τόσο μεγάλο θέμα εθισμού και πώρωσης. Και μετά θα το έκοβα. Αλήθεια.. αυτό πίστευα..

(Σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως μια συνηθισμένη τακτική των εμπόρων ναρκωτικών είναι να σου δίνουν την πρώτη δόση πολύ φθηνά ώστε να κολλήσεις διότι μετά θα είσαι διατεθειμένος να κάνεις οτιδήποτε για να ικανοποιήσεις τις νέες ορέξεις σου. Ναι, μόλις συνέκρινα τη Blizzard με εμπόρους ναρκωτικών.)

Περίπου μία εβδομάδα μετά, στις 4 Δεκεμβρίου του 2007, ενώ ήμουν μόνος και έρημος σε ένα άδειο δωμάτιο φοιτητικής εστίας στην Αγγλία, έβγαλα το DVD από την τσάντα και σκέφτηκα να το δοκιμάσω. Διάβασα τις περιγραφές και διάλεξα τον πιο ταιριαστό χαρακτήρα σύμφωνα με τις προτιμήσεις μου, φτιάχνοντας λίγο βιαστικά την εμφάνισή του (χωρίς να φανταστώ για πόσο καιρό θα με στοίχειωνε). Εμφανίστηκα σε ένα χαρούμενο καταπράσινο δάσος με ένα σπαθί στο χέρι και κάποιοι στρατιωτικοί μου έδιναν αποστολές να σκοτώσω κάτι μικρά ξωτικά επειδή τους έκλεβαν τα ορυκτά. Εγώ ήθελα να εξερευνήσω αυτόν τον φαινομενικά απέραντο κόσμο αλλά δε μπορούσα να πάω πουθενά προτού ανέβαινα level, αλλιώς οι εχθροί που ήταν λίγο πιο έξω θα με κατασπάραζαν. Και για να ανέβω level έπρεπε να εκτελέσω τις αποστολές και γενικότερα να σκοτώσω οτιδήποτε είχε μυτερά νύχια ή δόντια.

Είχα πρόβλημα. Εννοώ εκτός από τα προβλήματα που είχα ήδη στη ζωή μου, δουλειά – σχολή – σχέση, μόλις είχα αποκτήσει ακόμη ένα: το WoW. Αντίθετα όμως με τα άλλα προβλήματά μου, αυτό ήταν εικονικό.

Όταν μπαίνεις στο WoW, έχεις πρόβλημα. Πρέπει να γίνεις level 2. Όταν γίνεις level 2 έχεις ένα νέο πρόβλημα.. να γίνεις level 3. Όταν γίνεις level 3 έχεις πολλά νέα προβλήματα: να αδειάσεις τις τσάντες σου και να βελτιώσεις τον εξοπλισμό σου. Μάλιστα αυτά τα προβλήματα δεν τα ξεφορτώνεσαι ποτέ εντελώς, απλά τα μετριάζεις με τον καιρό… Καθώς ανεβαίνεις επίπεδα αποκτάς κι άλλα προβλήματα. Να βρεις καλά groups για ομαδικές αποστολές, να συλλέξεις χρήσιμα αντικείμενα για να επιζήσεις περισσότερο και να μαζέψεις πολλά, πάρα πολλά, εικονικά λεφτά για να αγοράσεις γρήγορα μεταφορικά μέσα, ειδικό εξοπλισμό και άλλα ενδιαφέροντα αξεσουάρ.

Όσο προχωράς, το παιχνίδι θυμίζει όλο και περισσότερο την πραγματική ζωή, μόνο που έχει δράκους αντί για διευθυντές (και τους δύο τους λένε bosses πάντως) και σπαθιά αντί για στυλό (ή αντί για όποιο εργαλείο με το οποίο βγάζετε τα προς το ζην). Μάλιστα επειδή μαζί σας στον κόσμο (το realm όπου βρίσκεται ο χαρακτήρας σας) παίζουν και εκατοντάδες άλλοι πραγματικοί άνθρωποι, πολλές φορές σε κάνει να νιώθεις πως είσαι σε μία αληθινή κοινωνία, εξ αιτίας των καταστάσεων που δημιουργούνται μέσω της αλληλεπίδρασης με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Ναι, περισσότερα προβλήματα. Μπορείτε μεν να φτάσετε τον χαρακτήρα σας στο μεγαλύτερο δυνατό επίπεδο χωρίς να μιλήσετε σε απολύτως κανέναν αληθινό άνθρωπο (αν και θέλει κόπο να είσαι τόσο αντικοινωνικός), όταν όμως “χτυπήσετε” (ding!) το τελευταίο level, δε θα βρείτε πολλά πράγματα να κάνετε αν δεν πάρετε μέρος σε ομάδες. Βλέπετε, για να μην πλήττουν όσοι έφτασαν στην “κορυφή” (μέχρις ότου βγει κάποιο expansion που θα τους αφήσει να μεγαλώσουν κι άλλο), υπάρχουν ειδικά μέρη όπου μπορούν να πολεμήσουν εναντίον τεράτων ή ακόμη και μεταξύ τους, αλλά μόνο ως μέλη μιας ομάδας. Και εκεί αρχίζετε να σκέφτεστε: “Κάπου το έχω ξαναδεί όλο αυτό το σκηνικό…”

Οι περισσότεροι παίκτες γίνονται μέλη κάποιας guild, οι οποίες είναι ομάδες ατόμων με συγκεκριμένη ονομασία, σημαία και κανόνες. Όσοι έχουν το θάρρος (και το κουράγιο!) να φερθούν πιο παράτολμα, ανοίγουν δικιά τους guild και προσπαθούν να κάνουν μέλη άλλα άτομα σαν εκείνους με τα οποία θα συνεργάζονται για να φέρουν σε πέρας αποστολές και να πολεμούν ομαδικά μάχες. Οι guilds συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποια θα έχει τα καλύτερα άτομα και ποια θα πετύχει τα περισσότερα κατορθώματα ώστε τα μέλη της να κυκλοφορούν περήφανα στους δρόμους των πόλεων και όλοι να τους αναγνωρίζουν για το πόσο “πετυχημένοι” είναι.

Όσοι δεν παίζουν WoW ή όσοι δεν έχουν όρεξη να ασχοληθούν ιδιαίτερα, αποκαλούν αυτά τα άτομα “καμένα” αντί για πετυχημένα. Και να σας εξηγήσω γιατί τους δίνουν αυτόν τον τίτλο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που σου δημιουργεί το Warcraft είναι ότι απαιτεί πολύ χρόνο. Όπως στο Farmville ταΐζεις γουρουνάκια και στο YoVille ψήνεις μπισκοτάκια, έτσι και στο WoW βελτιώνεις τον χαρακτήρα σου χωρίς να έχει ποτέ τελειωμό. Μάλιστα αν έχεις περισσότερους από έναν χαρακτήρες, τότε ο αριθμός των ωρών που πρέπει να παίζεις απλά και μόνο για να τους συντηρείς σε ένα καλό επίπεδο ανεβαίνει δραματικά. Και αυτό είναι απλά για την συντήρηση, χωρίς να μετρήσουμε τις άπειρες ώρες που απαιτούνται στις ομαδικές εξορμήσεις με τη guild, όπου είναι θεμιτό (και πολλές φορές υποχρεωτικό από τους κανόνες της) να συμμετέχεις.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, όλη αυτή η αλληλεπίδραση με τους χρήστες μέσα στις πόλεις, τις αγορές, ακόμη και τις ομαδικές μάχες, προκαλεί μύρια άλλα προβλήματα, τα οποία κατά πάσα πιθανότητα έχετε νιώσει στον πραγματικό κόσμο αλλά πλέον έχετε και εδώ. Χαρά – λύπη, ελπίδα – απογοήτευση, εμπιστοσύνη – προδοσία, το WoW δεν έχει σχεδόν τίποτα να ζηλέψει από την πληθώρα συναισθημάτων του πραγματικού κόσμου. Εκτός από ένα πράγμα.. το ότι είναι ψεύτικο.

Βλέπετε, ό,τι και αν γίνει, και ο κόσμος ανάποδα να γυρίσει και να ανοίξει η Γη να μας καταπιεί, το Warcraft θα είναι για πάντα ένα εικονικό, ψεύτικο, “παιχνίδι”, με εικονικά, ψεύτικα, προβλήματα. Προβλήματα επιπλέον των όσων έχετε ήδη στον πραγματικό κόσμο εκεί έξω, είτε θέλετε να τα αντιμετωπίσετε είτε όχι. Ο αληθινός κόσμος, που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, είναι γύρω μας και είμαστε μέρη του. Δεν πρόκειται να φύγει όσο και αν τον αγνοούμε. Ο εικονικός όμως κόσμος (του Warcraft, στη συγκεκριμένη περίπτωση) μπορεί να φύγει, επειδή είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που εμείς επιλέξαμε να βάλουμε στη ζωή μας για να υπερκαλύψουμε το πραγματικό πρόβλημα που λέγεται επιβίωση.

Με απλά λόγια, ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με αυτό το “παιχνίδι” είναι επειδή είναι εύκολο.. σε σχέση με τη ζωή τους που είναι δύσκολη. Είναι εύκολο, επειδή όταν κάνεις λάθος και πεθάνεις, σε ξαναγεννάει σε ένα κοντινό νεκροταφείο. Είναι εύκολο, επειδή ακόμη και αν ξοδέψεις όλα σου τα λεφτά σε βλακείες, σε λίγα λεπτά μπορείς πάλι να βγάλεις όσα σου χρειάζονται για να επιβιώσεις. Είναι εύκολο, επειδή ακόμη και αν μαλώσεις με όλο τον κόσμο γιατί είσαι πικρόχολος και κακιασμένος και δεν τα πας καλά ούτε με τη σκιά σου και καταλήξεις να μην σε θέλει ούτε η τελευταία guild του realm, μπορείς να πληρώσεις την Blizzard αληθινά λεφτά, του αληθινού κόσμου, για να σε μεταφέρει σε άλλο realm με άλλο όνομα ώστε να κάνεις μια νέα αρχή (η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει πάλι μία από τα ίδια επειδή εσύ θα είσαι πάλι ο ίδιος, στριμμένος, άνθρωπος).

(Μάλιστα αυτή είναι μόνο μία από τις υπηρεσίες που προσφέρονται επ’ αμοιβή. Οι άλλες περιλαμβάνουν αλλαγή εξωτερικής εμφάνισης ή αγορά ειδικών “συλλεκτικών” αντικειμένων για χρήση μέσα στο παιχνίδι. Και όλα αυτά επιπλέον του μηνιαίου κόστους συνδρομής, φυσικά.)

Δεν γκρινιάζω. Εγώ είχα επιλέξει να λάβω μέρος σε αυτή την online δραστηριότητα και να αφιερώνω χρόνο και χρήμα για τη συντήρησή της. Έμπαινα μέσα για 2.5 χρόνια και στις 4 Ιουλίου του 2010, έχοντας δημιουργήσει 10 χαρακτήρες, συνολικά συμπληρώνοντας 6 μήνες παιχνιδιού, αποφάσισα να το διακόψω. Για όποιον δεν κατάλαβε, 6 ολόκληρους μήνες, από τα τελευταία 2.5 χρόνια της ζωής μου, ήμουν μπροστά από το WoW.. μόνο. Και ήμουν πολύ απασχολημένος.

Ξεκίνησα με χαλαρό leveling γιατί στην αρχή δεν το είχα πάρει σοβαρά. Λίγες μέρες πριν λήξει ο χρόνος που αγόρασα με τα 2 ευρώ, ανανέωσα τη συνδρομή μου για ένα μήνα.. και μετά για άλλον ένα.. και άλλον.. και άλλον. Σε κάποια φάση δεν είχα όρεξη να παίξω και το είχα αφήσει, δεν ένιωθα καν κολλημένος. Δεν άργησα να επανέλθω δριμύτερος και τελικά να φτάσω στο τελευταίο level, να ανοίξω δικιά μου guild και να μαζέψω μέσα σχεδόν 100 άτομα, στην πλειοψηφία τους Έλληνες. Φτάσαμε να είμαστε ανάμεσα στις πιο καλές guilds του realm με ακουστό όνομα και αρκετούς καλούς παίκτες. Μπορεί να μην συναγωνιστήκαμε ποτέ τις πρώτες guilds, όμως είχαμε συμφωνήσει, όσο γινόταν, να αφήνουμε στους ενήλικες αντοχές για δουλειά και στους ανήλικους χρόνο για διάβασμα.

Ναι, άτομα κάθε ηλικίας μαζεμένα σε μία ομάδα, να βρίσκουν στρατηγικές για αντιμετώπιση πολύπλοκων προβλημάτων. Ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και δε μετανιώνω που την έζησα, όμως, όπως όλα, κάποτε έπρεπε να τελειώσει. Όχι επειδή δεν είχα τι άλλο να κάνω εκεί μέσα, πάντα κάτι θα βρισκόταν. Όχι επειδή ξόδευα τον χρόνο μου, αν ήθελα μπορούσα να τον ξοδέψω στην τηλεόραση ή σε κάποιο άλλο χρονοβόρο παιχνίδι. Σταμάτησα επειδή αποφάσισα πως είχα αρκετά αληθινά προβλήματα να αντιμετωπίσω στην πραγματική ζωή, για να έχω και άλλα τόσα ψεύτικα να χειριστώ στον εικονικό κόσμο. Ακόμη και αν τα ψεύτικα δεν είχαν τον ίδιο αντίκτυπο με τα αληθινά, επειδή στο παιχνίδι πάντα θα ανασταίνομαι και πάντα θα έχω λεφτά, παραμένουν ψυχοφθόρα και κουραστικά, ιδιότητες που προτιμώ να χαρακτηρίζουν τα ουσιαστικά μου προβλήματα μόνο. Και του Warcraft δεν θα έχουν αυτή την τιμή, πια.

Όσοι είστε ακόμη μέσα, να είστε καλά και καλό κουράγιο. Εύχομαι να βρείτε τους δικούς σας λόγους κάποτε να επιστρέψετε στον αληθινό κόσμο για να “παίξουμε” εδώ, μαζί :) Plasmatic, over and out.


PS:I never said forever, όμως υπό διαφορετικούς όρους.

Your computer is infected… no, seriously.

If you find a new icon near the clock saying “Your computer is infected” and after you click it it starts downloading a new “antivirus” program, well you’ve got a virus. The “antivirus” program is that virus and those warnings are there just to make you download an even worse virus.

To kill the virus you will need ComboFix. Note that the latest version of this virus “knows” that ComboFix is out to get it, so first rename combofix.exe to something else (eg. notme.exe) and then execute it.

Get ComboFix from:
Don’t forget to rename it!

More instructions here:

Good luck.

Εισαγωγή στην παραπληροφόρηση (Κίτρινος Τύπος – Τσόντες στη Βουλή)

Ως «κίτρινος τύπος» ορίζεται η «προκλητική προβολή και παρουσίαση στον τύπο θεμάτων που εξάπτουν την περιέργεια του κοινού» [1]. Άξιος του τίτλου του, ο πάντα φίλερις Μάκης Τριανταφυλλόπουλος παρουσίασε χτες (08/10/2007) στην εκπομπή του, ανάμεσα σε άλλα ζητήματα, ένα ρεπορτάζ σχετικά με την ύπαρξη πορνογραφικού υλικού στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Βουλής. Το θέμα και ακούγεται προκλητικό και εξάπτει την περιέργεια, αλλά παρουσιάστηκε ολοκληρωτικά διαστρεβλωμένο εξ αιτίας της επιπόλαιας και επιφανειακής έρευνας που υλοποιήθηκε από τη δημοσιογραφική ομάδα.

Στην ιστοσελίδα της Βουλής ( στον τομέα των Συνδέσμων, στην υποκατηγορία των Οργανισμών υπάρχει αυτή τη στιγμή ένας σύνδεσμος που οδηγεί στα Ελληνικά Ταχυδρομεία ( Μέχρι πρότινος, ο σύνδεσμος αυτός δεν έδειχνε στην επίσημη σελίδα των ΕΛΤΑ αλλά στη λάθος διεύθυνση Αφού γνωστοποιήθηκε το λάθος στους υπεύθυνους της σελίδας GreekGeeks (, αυτό διορθώθηκε (αν και για την ώρα μπορείτε να το δείτε ακόμη στο Google [2]).

Αυτά είναι τα γεγονότα και από μόνα τους δεν είναι «αρκετά» ώστε να αποτελέσουν θέμα. Το θέμα «δημιουργείται» αν μετά από δύο κλικ μέσα στη σελίδα της λάθος διεύθυνσης, μπορεί κάποιος να βρεθεί σε μία άλλη σελίδα η οποία πουλάει ερωτικό υλικό. Τα πως και τα γιατί παραλείφθηκαν διακριτικά αφήνοντας το μέσο πολίτη να νομίζει ότι βρέθηκε πορνογραφικό περιεχόμενο μέσα στην ιστοσελίδα της Βουλής. Και αυτό λέγεται παραπληροφόρηση.

Τι έχει όντως συμβεί: Το 1997 μία εταιρία στην Αλεξανδρούπολη με τίτλο “Graph Computer Systems” ξεκίνησε να παρέχει υπηρεσίες Internet έχοντας ως επίσημη ιστοσελίδα της τη διεύθυνση Όσο ήταν ενεργή, η Orfeasnet είχε αναλάβει την υλοποίηση ιστοσελίδων πάνω σε διάφορα θέματα, ένα εκ των οποίων ήταν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Υπάρχει καταγεγραμμένη καταχώρηση [3] όπου φαίνεται πως, τουλάχιστον από τον Ιανουάριο του 1999 και μετά, στη διεύθυνση υπήρχε μία σελίδα σχετική με τα τέλη, τα γραμματόσημα και κάποιες άλλες υπηρεσίες των ταχυδρομείων της Ελλάδας. Δεδομένου του ότι η επίσημη σελίδα των ΕΛΤΑ δημιουργήθηκε μετά το 2003, όποιος ήθελε να αναφερθεί εκείνη την περίοδο στα ταχυδρομεία της χώρας μας, χρησιμοποιούσε αυτό τον σύνδεσμο.

Η εν λόγω εταιρία έκλεισε την ιστοσελίδα της το 2003 και μαζί της εξαφανίστηκαν από το Διαδίκτυο όλες οι σελίδες που φιλοξενούσε στο χώρο της. Σιγά – σιγά οι σύνδεσμοι που οδηγούσαν εκεί άλλαξαν και ανανεώθηκαν ώστε να μη δείχνουν στο κενό. Παρόλα αυτά, κάποιος παρατήρησε πως υπήρχαν ακόμη πολλοί σύνδεσμοι που οδηγούσαν στη διεύθυνση αυτή παρόλο που δεν υπήρχε κάτι εκεί και έτσι το 2006 η σελίδα κάνει πάλι την εμφάνιση της προωθώντας απλά διαφημιστικό υλικό από την Sedo.

Η Sedo είναι μία ξένη διαφημιστική εταιρία που μισθώνει ονόματα κενών, μεν, σελίδων, οι οποίες παρόλα αυτά δέχονται επισκέψεις κατά τύχη (π.χ. έξυπνο όνομα ή ξεχασμένοι σύνδεσμοι) και βγάζει λεφτά από τις διαφημίσεις που προβάλει εκεί. Αξίζει να σημειωθεί πως έως τώρα έχει «κυριεύσει» περίπου 20.000 ιστοσελίδες του Ελληνικού χώρου (π.χ.,, κ.α.) και αμέτρητες του εξωτερικού.

Από τις 29/11/2006 έως σήμερα, όποιος πατούσε τον παλαιό σύνδεσμο των ΕΛΤΑ, βρισκόταν να κοιτάει απλά διαφημιστικό υλικό. Για παράδειγμα, η σελίδα του Εργαστηρίου Γενικής Χημικής Τεχνολογίας [4] στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης που ανανεώθηκε τελευταία φορά το 2002 (πριν πέσει το αυθεντικό orfeasnet) αναφέρεται ακόμη σε αυτή την παλιά διεύθυνση στον τομέα των συνδέσεων. Το ίδιο κάνουν και αρκετές άλλες σελίδες της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού (π.χ. εκείνη του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας [5]).

Η απορία που παραμένει είναι από που προκύπτει το πορνογραφικό υλικό που αναφέρθηκε; Η Sedo «έξυπνα» έχει βάλει στις κατακτημένες σελίδες με τις περισσότερες επισκέψεις, όπως το (ή τα,, κ.α.) και την επιλογή για “Adult” διαφημίσεις, εκείνες δηλαδή που αφορούν ενήλικες. Ανάλογα με το από ποια χώρα μπαίνει ο κάθε χρήστης, βλέπει, εφόσον το επιλέξει, τις πιο ταιριαστές διαφημίσεις περιεχομένου για ενήλικες (π.χ. sex shops μέσω Διαδικτύου ή websites γνωριμιών). Προφανώς, εφόσον κάποιος επιλέξει τον τομέα Adult, στους συνδέσμους που ακολουθούν δεν περιμένει να δει μελισσούλες και λουλουδάκια αλλά ημίγυμνες φωτογραφίες που προωθούν τα προϊόντα της εκάστοτε σελίδας. Αυτό φυσικά ουδεμία σχέση έχει με την ιστοσελίδα που τον οδήγησε εκεί καθότι έχει πλέον φύγει από τη διεύθυνσή της και είναι σε κάποια άλλη σελίδα άσχετη με την προηγούμενη.

Γιατί όμως έγινε αυτή η αναφορά σε λάθος διεύθυνση στην ιστοσελίδα της Βουλής; Αν βασιστούμε πάνω στα στοιχεία από τις καταγεγραμμένες σελίδες [6], βλέπουμε πως ο παλιός (πλέον λάθος) σύνδεσμος προς τα ΕΛΤΑ χρησιμοποιείται στη σελίδα της Βουλής από τα πρώτα χρόνια ύπαρξής της (κάπου μεταξύ 1999 και 2000) και κληροδοτείται στους GreekGeeks οι οποίοι ανέλαβαν το σχεδιασμό το καλοκαίρι του 2002. Εκείνη την περίοδο ο σύνδεσμος είναι ακόμη λειτουργικός αλλά παρόλο που το 2003 παύει να ισχύει, κανείς δεν το συνειδητοποιεί έως τον Ιούνιο του 2007.

Άρα, από τον Νοέμβριο του 2006 μέχρι φέτος το καλοκαίρι, οι χρήστες που έμπαιναν στους συνδέσμους προς οργανισμούς στην σελίδα της Βουλής και πατούσαν τα ΕΛΤΑ, οδηγούνταν στην διαφημιστική ιστοσελίδα της Sedo. Αν από εκεί και πέρα οι ίδιοι επέλεγαν να πατήσουν (ανάμεσα στις εκατοντάδες επιλογές) τις διαφημίσεις που αφορούσαν ενήλικες, τότε θα έβρισκαν τη λίστα με τις σελίδες ερωτικού περιεχομένου που διαφημίζονταν στη Sedo και, αν ήθελαν, μπορούσαν να τις επισκεφτούν.

Ο λόγος που τονίζεται η λέξη «επιλογή» είναι επειδή μπορεί όντως να υπήρχαν διαφημίσεις στη λάθος σελίδα αντί για εκείνο που θα περίμενε ο χρήστης, αλλά από εκεί και πέρα οι ερωτικές σελίδες ήταν απλά μία υπο-επιλογή και για να φτάσει κανείς εκεί χρειάζονταν δύο – τουλάχιστον – αποφασιστικά κλικ. Ο οποιοσδήποτε χρήστης με το που έμπαινε σε αυτή τη σελίδα και έβλεπε πως εκεί δεν υπήρχε η ιστοσελίδα των ΕΛΤΑ, το λογικό θα ήταν να φύγει. Αν παρόλα αυτά έμενε και μάλιστα επέλεγε τη λέξη “Adult” τότε σίγουρα ΔΕΝ έψαχνε να βρει τις τρέχουσες σειρές γραμματοσήμων, άρα παύει να έχει το ακαταλόγιστο, κάτι το οποίο προσπάθησε να περάσει ο χτεσινός «Κίτρινος Τύπος».

Κάποιος θα περίμενε από μία εκπομπή που στο παρελθόν έχει επηρεάσει κυβερνήσεις και πολιτικά δρώμενα, να προσέχει περισσότερο τι βγαίνει να πει μπροστά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ακόμη και αν δεν έκανε την έρευνα ο ίδιος ο κ. Τριανταφυλλόπουλος, βάζει το όνομά του (και το κύρος του), αναλαμβάνοντας κάθε ευθύνη για όσα δηλώνονταιεικάζονται). Αν δεν έχετε κάποιο σοβαρό θέμα να θίξετε, καλύτερα τραγουδήστε.









(Αυθεντική ανάρτηση:

Είστε μάγοι; (Απαλλοτρίωση στη Ζαχάρω)

Έμαθα σήμερα για την διεύθυνση η οποία είναι η επίσημη ιστοσελίδα της εταιρίας Houses in Greece με έδρα τον Πύργο Ηλείας. Η εν λόγω επιχείρηση έχει αναλάβει να πουλήσει 200 οικόπεδα που προέκυψαν από την απαλλοτριωμένη περιοχή στα καμένα εδάφη που άφησαν πίσω τους οι πυρκαγιές στην περιοχή Χρυσοχωρίου εντός του Δήμου Ζαχάρως. Στα οικόπεδα αυτά, που όπως αναγράφεται διατέθηκαν δωρεάν από τον δήμο στην εταιρία για τουριστική αξιοποίηση, πρόκειται να χτιστούν πανομοιότυπα σπίτια υψηλών προδιαγραφών ώστε να δημιουργηθεί “ένα πρότυπο χωριό”, σύμφωνα με τις δηλώσεις, όπως λένε, του ιδίου του δημάρχου που βρίσκονται στην ιστοσελίδα [].

Ως πολίτης, δε μπόρεσα να παραβλέψω το πόσο γρήγορα βρεθήκαμε από το να κλαίμε για τις πυρκαγιές στην συγκεκριμένη περιοχή, στο να πουλάμε σαλέ Ευρωπαϊκών προτύπων. Ως χρήστης ηλεκτρονικών υπολογιστών όμως, δε μπόρεσα να παραβλέψω πόσο έτοιμοι ήταν όλοι για αυτή την πώληση, εντός και εκτός Διαδικτύου. Ως δια μαγείας εμφανίστηκαν σχέδια κατασκευής των σπιτιών, πανέμορφες διαφημίστηκες φωτογραφίες της γύρω περιοχής (όπου όλα εμφανίζονται καταπράσινα) και πολύχρωμες φόρμες παραγγελίας για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο.

Ακολουθήστε με σε αυτή την απλή τεχνική διαδικασία:

Πρώτα μαθαίνουμε στοιχεία σχετικά με τη σελίδα Μπαίνουμε στο και βλέπουμε από το WebWhoIs πότε δημιουργήθηκε: Creation Date:12-2-2006. Άρα από τις 12 Φεβρουαρίου του 2006 η εταιρία πουλάει σπίτια μέσω Διαδικτύου. Καλώς, προχωράμε.

Μετά βλέπουμε ποιος την έφτιαξε. Στο κατώτερο μέρος του γράφει Copyright Houses in Greece | Designed by Dimiourgein. Μπαίνουμε στο και βλέπουμε πως είναι μία εταιρία κατασκευής ιστοσελίδων με έδρα τον Πύργο Ηλείας. Άρα όταν το Houses In Greece θέλησε να φτιάξει μία ιστοσελίδα, πήγε στην τοπική επιχείρηση Dimiourgein ώστε να του σχεδιάσει και να του ανεβάσει στο Διαδίκτυο την ιστοσελίδα. Όλα αυτά πέρυσι, το 2006.

Μετά κοιτάμε τις φωτογραφίες που εμφανίζονται στο HousesInGreece σχετικά με τα νέα σπίτια στο Χρυσοχώρι []. Σαράντα και μία εικόνες με σχέδια και φωτογραφίες. Τις κατεβάζουμε στον υπολογιστή μας και βλέπουμε πως είναι αριθμημένες από το 00001 έως το 00041.

Για το επόμενο βήμα χρειαζόμαστε κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών. Προσωπικά χρησιμοποιώ το Irfanview [] μαζί με τα plugins του [].

Ανοίγουμε τις φωτογραφίες 00009.jpg έως 00041.jpg με τα τοπία και πατάμε σε κάθε μία το πλήκτρο i για να δούμε τις πληροφορίες αρχείου τους. Πατώντας το κουμπί EXIF μπαίνουμε στις extra πληροφορίες που αποθηκεύονται από την ψηφιακή κάμερα σε κάθε φωτογραφία. Βλέπουμε πως όλες οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί από μία κάμερα DSC-P92 την 1η Φεβρουαρίου 2007, μεταξύ 10:57 και 11:21 το πρωί. Είναι λογικό να χρησιμοποίησαν παλαιότερες φωτογραφίες για διαφήμιση του γύρω τόπου καθώς πλέον δεν υπάρχει αξιόλογο τοπίο.

Ανοίγουμε τώρα τις φωτογραφίες 00006.jpg, 00007.jpg και 00008.jpg, στις οποίες παρουσιάζεται ο τρόπος με τον οποίο θα χτιστούν τα σπίτια στο Χρυσοχώρι. Παρατηρούμε πως έχουν μία γυαλάδα και δεν είναι καλά κεντραρισμένες επειδή είναι τραβηγμένες από ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που πιθανότατα φωτογράφιζε κάποιο πανί προβολέα ή οθόνη υπολογιστή. Πηγαίνουμε, όπως και στις άλλες φωτογραφίες, πάλι στο i και μετά κοιτάμε τα EXIF δεδομένα τους. Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί στις 11 Φεβρουαρίου 2007, μεταξύ 8:12 και 8:24 το βράδυ. Οι φωτογραφίες των σχεδιαγραμμάτων για τα νέα σπίτια στο Χρυσοχώρι έχουν τραβηχθεί δέκα ημέρες μετά τις φωτογραφίες της γύρω (καταπράσινης) περιοχής και 6.5 μήνες (!!!) πριν τις πυρκαγιές που απαλλοτρίωσαν τα οικόπεδα όπου σύντομα πρόκειται να χτιστούν τα σπίτια.

Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Σχέδια γίνονται κάθε μέρα, μπορεί να πείτε, και απλά επαναχρησιμοποιούνται με διαφοροποιήσεις. Καλώς. Πάμε κάπου αλλού.

Αν οι φωτογραφίες είχαν τραβηχθεί από το Φεβρουάριο, τότε τι τους σταματούσε να τις εκδώσουν και να τις χρησιμοποιήσουν από τότε; Τίποτα! (Εκτός ίσως από το φόβο του να “καρφωθεί” το όλο σχέδιο στα Ελληνικά Μ.Μ.Ε. και μετά να βρεθούν με τα χέρια δεμένα). Παρόλα αυτά, οι συγκεκριμένοι δεν ήθελαν να χάσουν καθόλου χρόνο.

Μπείτε στο και γράψτε στην αναζήτηση: xrisochori. Στη συνέχεια πατήστε την επιλογή “να επαναλάβετε την αναζήτηση συμπεριλαμβάνοντας τα αποτελέσματα που παραλείψαμε” και θα εμφανιστούν μπροστά σας 15 ιστοσελίδες από το HousesInGreece που αναφέρονται στο Χρυσοχώρι. Πατήστε στην επιλογή “Προσωρινά αποθηκευμένη” σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα από αυτές θέλετε (η αγαπημένη μου είναι η και κοιτάχτε πάνω ψηλά. Τί γράφει;

Αυτό είναι η Google προσωρινά αποθηκευμένη (cache) σελίδα της διεύθυνσης όπως ανακτήθηκε στις 21 Ιουλ. 2007 00:41:15 GMT.

Η σελίδα με το κείμενο όπου ο δήμαρχος κ. Χρονόπουλος “δωρίζει” τα καμένα εδάφη, είχε αποθηκευτεί από το Google στις 21 Ιουλίου του 2007, ένα μήνα πριν τις πυρκαγιές στην περιοχή. Μήπως το Google βλέπει στο μέλλον; Μήπως ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Μπα.

Με λύπη σας θα διαπιστώσετε πως όλες οι σελίδες που αναφέρονται στην πώληση των σπιτιών στο Χρυσοχώρι είχαν αποθηκευτεί τελευταία φορά από το Google πριν τη φωτιά. Η απορία που προκύπτει είναι.. πόσο πριν τη φωτιά είχαν εμφανιστεί στο Διαδίκτυο;

Για αυτή την απάντηση πρέπει να πάμε στο και να γράψουμε στο WayBackMachine τη διεύθυνση Η πρώτη εμφάνιση της σελίδας είναι στις 20 Ιουνίου του 2006 ενώ η τελευταία ανανέωση είναι στις 2 Ιουλίου του 2007. Οι πρώτες αποθηκευμένες εμφανίσεις της σελίδας είναι απλά διαφημιστικό υλικό για την εταιρία. Αν πατήσετε όμως στις 2 Μαρτίου του 2007 (δυστυχώς η 28 Φεβρουαρίου που εντοπίστηκε η αλλαγή δεν δουλεύει) θα δείτε την ιστοσελίδα με τη σημερινή της μορφή, να διαφημίζει στην κεντρική της σελίδα πως ο δήμαρχος της Ζαχάρως τους παραχώρησε γη για να πουλήσουν σπίτια. Μάλιστα αν πατήσετε τη λέξη “here” θα δείτε τη δήλωση του δημάρχου όπως ακριβώς εμφανίζεται και σήμερα (με ακρίβεια ακόμη και στα τετραγωνικά μέτρα της απαλλοτριωμένης περιοχής).

Η εν λόγω εικόνα της σελίδας παραμένει από 2 Μαρτίου 2007 (το αργότερο) έως σήμερα ΙΔΙΑ, με τις δηλώσεις του δημάρχου, με τις φωτογραφίες της περιοχής, με τα σχέδια για τα σπίτια και με το δελτίο παραγγελίας. (Ως επιπλέον γελοιότητα, παρατηρήστε πως όταν άνοιξε η σελίδα το διαφημιστικό στο πλάι έγραφε “All what we can see on the photos is realy beautyfull and well done. Thank you for everything. We wish, we could see it today and dont have to wait till the end of April. Stefan Lauer” και σήμερα γράφει το ίδιο ανορθόγραφο κείμενο αλλά με διαφορετική υπογραφή “Claudia L.”.)

Πέραν των ηλεκτρονικών τώρα. Μπορούμε να διαβάσουμε μία δήλωση, υποτιθέμενα του κ. Χρονόπουλου, που αναφέρει «η προσπάθεια για το συγκεκριμένο έργο, είχε ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό αλλά λόγω διαφόρων δυσκολιών που αντιμετωπίζαμε δεν μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Πλέον με προσωπική παρέμβαση του υφυπουργού Οικονομικών κ. Δούκα αυτό θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα. Ήδη από την περασμένη Πέμπτη, πέρασε στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔ και σήμερα υπογράφεται η σύμβαση». Αυτή λοιπόν ήταν η προσπάθεια που είχε ξεκινήσει, εδώ και πολύ καιρό. Όταν όμως βλέπουμε τη λέξη “expropriated” (=απαλλοτριωμένη) σε κείμενο που εμφανίζεται στο Διαδίκτυο από τις 2 Μαρτίου, ειλικρινά απορούμε: Είστε μάγοι;

Μάλλον όχι…


Update (29/02/2008):

Το υλικό έχει πλέον αφαιρεθεί από τη σελίδα και έχει αντικατασταθεί από το μήνυμα:

“Dear Ladies and Gentlemen,

We would like to thank you for your interest in acquiring a FREE building site in the Chrisochori area in the municipality of Zacharo.

The project was cancelled with responsibility of the municipality of Zacharo.

Sorry for the inconvenience.

The team of”

Τα στοιχεία όμως παραμένουν.

“Ποιοί είστε; Γιατί μ’ ενοχλείτε;”

Η ατάκα του Κ. Βήτα ταιριάζει στους αλλοπρόσαλλους καιρούς παράνοιας και τρομοφοβίας που μας έχουν αναγκάσει να ζούμε. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξασκήσουμε το δικαίωμα της αναζήτησης πληροφοριών σχετικά με όσα μας αφορούν, με τον αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο. Ευτυχώς το Internet είναι εδώ για να μας προσφέρει όσα κάποιοι καταχώρησαν ή.. ξέχασαν να σβήσουν.

Σημασία σε μια πετυχημένη έρευνα έχει η οργανωμένη συλλογή δεδομένων. Εφόσον κάποιος σας δώσει το έναυσμα να τον αναλύσετε τότε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κάθε λογής μέσο, συμβατικό και μη. Είναι κάποιος spammer που σας κατακλύζει με μηνύματα; Μήπως κάποιος host scanner που ψάχνει στην τύχη διευθύνσεις για vulnerabilities των Windows; Μπορεί να είναι απλά εκείνος που σας κάνει ενοχλητικά τηλεφωνήματα στη μέση της νύχτας ή προσπαθεί να σας φάει τη γκόμενα. Οργανωθείτε.

Πρώτα απ’ όλα σημειώστε τι ξέρετε. Από το log file του firewall μπορείτε να βρείτε ποιες IP διευθύνσεις προσπαθούν να συνδεθούν πάνω σας. Αν είστε on-line και έχετε κλείσει όλα τα προγράμματα που θέλουν δίκτυο, τότε όποιον δείτε να προσπαθεί επίμονα να ψάχνει τις ”πόρτες” σας ελπίζοντας να βρει κάποια ανοιχτή, μάλλον σας κάνει port scan. Αυτό επίσης μπορείτε να το εξακριβώσετε και με κάποιο πρόγραμμα όπως το TCPView από την SysInternals (που τώρα ανήκει στη Microsoft), όπως φυσικά και με την εντολή netstat από command line. Κρατήστε την IP του εισβολέα γιατί θα χρειαστεί.

Αν δέχεστε ακατάπαυστα spam (αν;) τότε διαλέξτε μερικά μηνύματα στην τύχη (μην τα ανοίξετε) και πηγαίνετε με δεξί click στις ιδιότητες τους καθενός (ή στις επιλογές ή στον πηγαίο, ανάλογα με τον e-mail client) ώστε να δείτε τους mail headers (κεφαλίδες!). Τα headers δείχνουν από ποιους servers έχει περάσει το μήνυμα και περιλαμβάνουν κάποιες IPs μέσα. Συνήθως στη μία άκρη της ουράς θα είναι η διεύθυνση του ISP σας και στην άλλη (πιθανότατα) του αποστολέα. Σημειώστε πως πλέον οι spammers κρύβονται πολύ καλά για να τους βρείτε έτσι απλά και πέραν αυτού, δεν υλοποιούν οι ίδιοι τις “βρωμοδουλειές” τους, αλλά καταλαμβάνουν ευπαθείς υπολογιστές τους οποίους κάνουν μέρος του σκλαβωμένου botnet τους. Ακόμη και αν δεν βρείτε τον αρχι-spammer, μπορεί να βοηθήσετε κάποιο υπόδουλο zombie να απελευθερωθεί, μειώνοντας κατά λίγο τα μηνύματα που δέχεστε.

Οι επιλογές μέσα από το Outlook των Windows
Οι επιλογές μέσα από το Outlook των Windows

Στην περίπτωση ενοχλητικών τηλεφωνημάτων, μπορείτε είτε να περιμένετε να κάνει κάποιο λάθος ο καλών και να ξεχάσει να βάλει απόκρυψη, είτε να ζητήσετε από τον παροχέα τηλεφωνικών υπηρεσιών σας να βάλει προσωρινά ένα κουτί αποκάλυψης κρυμμένων αριθμών, το οποίο κοστίζει αλλά αξίζει. Από τον τηλεφωνικό αριθμό μπορείτε να βρείτε άμεσα το όνομα στο εκτός και αν είναι απόρρητο ή κινητό. Για τα κινητά (όταν με το καλό ενεργοποιηθεί ο ήδη έτοιμος κατάλογος) θα πρέπει να πληρώνετε 7.61 Ευρώ ανά πετυχημένη αναζήτηση (με τα τρέχοντα δεδομένα του ΦΕΚ 56/Β’/2007). Σημειώστε ό,τι έχετε μαζέψει ως εδώ και προχωράμε.

Στις σελίδες, και θα βρείτε πολλά ωραία εργαλεία ανάλυσης για IP addresses. Με εργαλεία όπως traceroute, lookup, whois, dns, ping κλπ., θα μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για όσες διευθύνσεις έχετε συλλέξει ως τώρα, χωρίς να δει ο τελικός χρήστης πως ψάχνατε εσείς, καθώς όλα εκτελούνται μέσω web. Σημασία έχει να εντοπιστεί ο παροχέας internet του κακόβουλου user ώστε να τον ειδοποιήσετε για το πρόβλημα. Εφόσον βρεθεί αυτό, στείλτε e-mail στο abuse@παροχέας εξηγώντας το ζήτημα για να το αναλάβουν.

Ένα traceroute όπως εκτελείται μέσω web
Ένα traceroute όπως εκτελείται μέσω web

Ακόμη και αν ειδοποιηθεί ο ISP του υπευθύνου, ίσως να είναι εφικτό να μάθετε λίγα ακόμη στοιχεία σχετικά με το αντικείμενο που ερευνάτε. Διαβάστε με προσοχή το host που καταγράψατε και δείτε μήπως αναφέρεται κάποιο userid ή όνομα εταιρίας σε αυτό (π.χ. Από αυτή τη λέξη μπορείτε να πάρετε μια ιδέα με τι ψευδώνυμο κυκλοφορεί ο χρήστης, ή στο δίκτυο ποιας εταιρίας έχει πρόσβαση. Για Ελληνικές εταιρίες ψάξτε στο και τα sites των συνδέσμων όπου μπορεί να είναι αυτές μέλη (ΕΒΕΑ, ΣΕΒΕ, κλπ.). Για χρήστες και εταιρίες από όλο τον κόσμο υπάρχει άλλη λύση. το καλύτερο εργαλείο όλων των τυχαίων αναζητήσεων: το Google (φυσικά).

Βάλτε όποια λέξη σας έρθει στο μυαλό, σε σχέση πάντα με όσα βλέπετε στις σημειώσεις σας. Το ένα θα οδηγήσει στο άλλο και κάποιο ξεχασμένο ίχνος θα ξεπροβάλει θαμμένο ανάμεσα στα αποτελέσματα της αναζήτησής σας. Ο ΑΣΕΠ έχει φροντίσει να γεμίσει το web με πληθώρα ονομάτων (δοκιμάστε την αναζήτηση filetype:xls ΕΠΩΝΥΜΟ) ενώ αποτελέσματα διαγωνισμών, προσλήψεις, ειδήσεις και προσωπικές ιστοσελίδες προσθέτουν κομμάτια στο παζλ των δεδομένων σας. Πιο τυχεροί θα φανείτε σε forums, blogs και social networks, όπου χρήστες πρόθυμα μοιράζονται με τον υπόλοιπο κόσμο προσωπικά τους στοιχεία, εμπειρίες, απόψεις και φωτογραφίες. Δοκιμάστε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς ενός Ελληνικού ονόματος στα greeklish και προσπαθήστε να μην γίνεστε πολύ συγκεκριμένοι εκτός και αν ξέρετε ακριβώς τι ψάχνετε (στοιχεία υπάρχουν παντού). Υπάρχουν και άλλοι τρόποι όμως.

Το ”deep web” είναι ένας τεχνικός όρος ο οποίος ορίζει τον διαδικτυακό ιστό που για κάποιο λόγο δεν έχει καταγραφεί από τις μηχανές αναζήτησης. Αυτό συνήθως συμβαίνει επειδή αρκετές σελίδες είναι προσβάσιμες μόνο στα μέλη τους, άλλες είναι εντελώς απόρρητες ενώ κάποιες δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα μέσω κάποιου συνδέσμου. Για τις δύο τελευταίες κατηγορίες δε μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα όμως η πρώτη περνάει καθαρά από το χέρι σας. Φροντίστε να διατηρείτε έναν λογαριασμό σε κάθε Web 2.0 σελίδα ώστε, μόλις χρειαστεί, να μπείτε και να ψάξετε μήπως το άτομο που θέλετε έχει εκεί προσωπικό χώρο. (Αν συμπληρώσετε με άπλετες προσωπικές σας λεπτομέρειες όλα αυτά τα account να είστε σίγουροι πως κάποτε κάποιος θα το χρησιμοποιήσει έτσι ακριβώς εναντίον σας). MySpace, Hi5, Facebook, Flickr, YouTube κλπ., είναι γεμάτα πληροφορίες για απίστευτα πολύ κόσμο. Αν ψάχνετε όμως κάποιον από Αμερική μπορείτε να δοκιμάσετε και άλλες λύσεις.

Τρομακτικοί οι παράμετροι αναζήτησης ανθρώπων...
Τρομακτικοί οι παράμετροι αναζήτησης ανθρώπων...

Το people search στις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ενώ βάσεις δεδομένων με προσωπικά στοιχεία εκατομμυρίων πολιτών παρέχονται για δωρεάν ή μισθωμένη χρήση. Στο θα βρείτε μια ιδιαίτερα απλή μηχανή αναζήτησης ανθρώπων ενώ αν έχετε χρόνο και υπομονή μπορείτε να τα πιάσετε ένα – ένα στο Αν το έχετε πάρει πολύ προσωπικά μπορείτε είτε να πληρώσετε έναν ιδιωτικό ντεντέκτιβ (λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψη πως μπορεί να μη σας αρέσει όσα θα μάθει), είτε να πληρώσετε ένα ποσό on-line για να χρησιμοποιήσετε κάποια υπηρεσία Net Detective η οποία αναλαμβάνει να βρει όσα περισσότερα μπορεί για το ονοματεπώνυμο που θα της δώσετε. (Να είστε σίγουροι πως αν ψάχνετε για δουλειά ή αν χρωστάτε λεφτά, κάποιος το έχει ήδη χρησιμοποιήσει εναντίον σας).

Έχετε πολλές επιλογές έρευνας, υπομονή θέλει
Έχετε πολλές επιλογές έρευνας, υπομονή θέλει

Ζούμε σε περίεργες εποχές όπου κανείς δε σταματάει πουθενά για να πετύχει αυτό που επιζητά. Μπορεί οι κυνηγοί να υπάρχουν από τον καιρό που βγήκε το ένστικτο επιβίωσης όμως τώρα πια έχουμε πολύ πιο προχωρημένα μέσα για να καταδιώξουμε ό,τι (και όποιον) θέλουμε. Με λίγο social engineering, προσεκτική έρευνα και αρκετό χρόνο, είναι ελάχιστα τα εμπόδια που μπορεί κάποιος να βρει μπροστά του (μη συμπεριλαμβανομένων των ηθικών φραγμών). Να προσέχετε.



(Εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2007 στο Τεύχος 4 του περιοδικού “total XAKER”)

EOF #1

Κίνητρο. Το σημαντικότερο πράγμα απ’ όλα. Χωρίς αυτό, κανείς δε θα έκανε τίποτα. Σκεφτείτε το. Αναπνέουμε γιατί θέλουμε να ζήσουμε, τρώμε προσπαθώντας να επιβιώσουμε και αναπαραγόμαστε επειδή θεωρούμε πως είμαστε αρκετά αξιόλογοι ώστε να φέρουμε μερικούς ακόμη σαν εμάς σε αυτό τον κόσμο. Τί είναι αυτό που μας ωθεί όμως;

Οι περισσότεροι κάνουν ό,τι κάνουν για το χρήμα, τη δόξα, την εξουσία και άλλους τέτοιους ευτελείς λόγους. Αν όμως ρωτήσεις έναν αυθεντικό computer enthusiast γιατί “έσπασε” αυτό ή γιατί “μπήκε” σ’ εκείνο, πιθανότατα θα πάρεις την απάντηση “Επειδή μπορούσα”.

Μάλλον κάτι τέτοιο σκεφτόταν και ο κύριος Gregory R. Panakkal όταν έγραφε το IceCold. ένα πρόγραμμα που καταφέρνει και “κλειδώνει” κάποιον χρήστη έξω από το MSN account του. Η υλοποίηση είναι ιδιαίτερα εύκολη: απλά επιχειρεί συνεχόμενα εσφαλμένα logins ώστε να μην μπορεί ο πραγματικός χρήστης να μπει, επειδή κάποιος άλλος (ο επιτιθέμενος) ήδη προσπαθεί (ασταμάτητα). Μάλιστα αν το e-mail είναι HoTMaiL, αναγκάζει τη Microsoft να κλειδώσει αυτόματα και το αντίστοιχο mail account, για προληπτικούς λόγους. Ουσιαστικά οι χρήστες την πατάνε από τις δικλίδες ασφαλείας που φτιάχτηκαν για να τους προστατέψουν. Παράνομο, ίσως.. Ειρωνικό, σίγουρα.

Διαζύγιο Vodafone – Γερμανός. Ωραίος τίτλος για παράθυρο σε δελτίο ειδήσεων. Ο λόγος απλός: η Cosmote εξαγόρασε την αλυσίδα καταστημάτων Γερμανός και η Vodafone φοβήθηκε πως αυτό θα επηρέαζε την ουδετερότητα που της παρείχαν. Να περιμένουμε και την TIM τώρα;

In other news: Η Microsoft πλέον έχει το δικό της φορητό mp3 player και το όνομα αυτού: Zune. Το μικρό αυτό iPod look-a-like (χωρίς παρεξήγηση) θα βγει το Νοέμβριο στην αγορά και θα κάνει ό,τι μπορεί ώστε να σπάσει τον τσαμπουκά της Apple. Λίγος ανταγωνισμός δεν έβλαψε ποτέ. Μακάρι να αλληλοσπαραχτούν και να φτάσουν να τα χαρίζουν δώρο με τις κυριακάτικες εφημερίδες. (Αν και αμφιβάλλω – πλέον τα έχουν κάνει “πλακάκια” – αφού με το Boot Camp τρέχεις XP στα νέα Intel / Macs.. – πάει η αίσθηση του Mac Community Outsider…).

Κάτι που με στεναχώρησε είναι μια είδηση που κανείς δεν κατήγγειλε, οπότε δε θα σας κάνω τη χάρη να δώσω ονόματα. Για ένα διάστημα υπήρχε μία Ελληνική εταιρία η οποία πουλούσε διαφήμισεις στο Google Adwords σα να ήταν επίσημος εκπρόσωπος της Google. Απευθυνόταν κυρίως σε πελάτες οι οποίοι δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξη του Adwords και τους παραμύθιαζε πως θα “στείλει” τη σελίδα τους στην κορυφή των αποτελεσμάτων. Οι τιμές που χρέωνε ήταν πολλαπλάσιες του πραγματικού κόστους, οπότε, αφού τελικά έβαζε τη διαφήμιση, κρατούσε τα “ρέστα” ως ανεπίσημη αμοιβή. Δεν είναι παράνομο να κάνεις το μεσολαβητή. παράνομο ήταν πως όταν σήκωναν το τηλέφωνο δήλωναν “Google Sales Managers για την Ελλάδα” ενώ η σελίδα τους ήταν ατυχές copy/paste εκείνης του Έκλεισε τώρα. Μαθαίνω πως πληρώνουν τα “ρέστα” τους σε δικηγόρους.

Για να κλείσουμε με κάτι ευχάριστο: σύμφωνα με την τρίτη έρευνα “Active Gamer Benchmark” που διεξάγεται ετησίως από την Nielsen Entertainment, το 64% όσων παίζουν on-line games είναι.. γυναίκες. Καιρός να ξεσκονίσετε το παλιό σας W.O.W. account :P EOF



(Κατατέθηκε στο περιοδικό “total XAKER” αλλά δυστυχώς δεν εκδόθηκε)


Hackers… το σενάριο του Rafael Moreu που έγινε ταινία το 1995 από τον Iain Softley και μετέπειτα βιβλίο από τον David Bischoff. Κατέληξε να έχει 3 soundtracks όπως και άπειρους φανατικούς οπαδούς και εχθρούς. Περί τίνος πρόκειται όμως;

Το εξώφυλλο του DVD
Το εξώφυλλο του DVD

Η ιστορία μιλάει για το νεαρό Dade “Zero Cool” Murphy (Jonny Lee Miller) ο οποίος στα έντεκα χρόνια του δημιουργεί έναν καταστροφικό ιό και καταδικάζεται να μη χρησιμοποιεί υπολογιστές μέχρι τα δεκαοκτώ του χρόνια. Η ταινία μας μεταφέρει στη φάση όπου μόλις ολοκληρώθηκε η ποινή του και μετακομίζει στη Νέα Υόρκη με τη μητέρα του για να τελειώσει το λύκειο.

Ο δεκαοκτάχρονος, πλέον, Dade πιάνει παρέες με κάποιους ιδιαίτερα εκκεντρικούς και ιδιότροπους Νεοϋορκέζους “ας-πούμε-hackers” συμμαθητές του. Όταν κάποιος από την παρέα προσπαθεί να αποδείξει τις ικανότητές του, εντοπίζεται από έναν υπεύθυνο ασφαλείας και παγιδεύεται με πλαστές κατηγορίες. Φυσικά η μπάλα παίρνει και τον πρώην κατάδικο Dade ο οποίος αναγκάζεται τελικά να εμπλακεί στην υπόθεση μαζί με τους υπόλοιπους, προσπαθώντας να δώσει τέλος σε αυτή την ιστορία.

Φυσικά όλα αυτά θα ήταν τελείως geeky αν δεν περιελάμβαναν και κάποια εκκεντρική χακερού [sic]. Η αγαπητή Angelina Jolie ενσαρκώνει τη δυναμική Kate “Acid Burn” Libby, η οποία θα ανοίξει κόντρα με τον Dade, με ιδιαίτερα ευτράπελα καταστροφικές επιπτώσεις για όλους.

Οι πρωταγωνιστές Dade & Kate
Οι πρωταγωνιστές Dade & Kate

Μία αρκετά ευχάριστη ταινία, για όσους δεν περιμένουν να δουν κάτι σοβαρό από τεχνολογικής φύσεως. Οι γνώστες των υπολογιστών μπορούν να αφήσουν στην άκρη όσα ήξεραν και να παρατηρήσουν ένα μάτσο νεαρούς να αυτοαποκαλούνται hackers ενώ πατάνε πλήκτρα ασταμάτητα στα Apple τους, πολλές φορές ξεχνώντας το space bar και το enter λες και κάθε εντολή είναι 256 χαρακτήρες :P

Κάποιοι θα πουν πως προωθεί το κλισέ ότι οι σημερινοί Χάκερς είναι ένα μάτσο παιδάκια που σπάνε την πλάκα τους. Άλλοι θα θεωρήσουν ιδιαίτερα αδύνατο να μπορούν να συμβούν πραγματικά όσα διαδραματίζονται στην ταινία. Εν ολίγης: είναι μια παλιά ταινία του Hollywood που πάτησε πάνω στο σχετικά πρόσφατο τότε “Hacker’s Manifesto” και τις πρώτες συλλήψεις νεαρών για ηλεκτρονικές επιθέσεις και έφτιαξε μία όχι και τόσο κερδοφόρα ταινία, η οποία παρουσιάζει μεταξύ σοβαρού και αστείου το “hobby” αλλά και το “επάγγελμα” του hacking.

Η Angelina Jolie μετά από αυτή την ταινία, άρχισε σιγά – σιγά να μετατρέπεται στη γνωστή Hollywood star που ξέρουμε σήμερα ενώ ο Jonny Lee Miller δεν πέτυχε να γίνει τόσο γνωστός, όμως τον είδαμε αμέσως μετά στο Trainspotting και πρόσφατα στο Aeon Flux. Άλλες αξιόλογες παρουσίες είναι του κλασικά εκκεντρικού Matthew Lillard από τα Scooby Doo και Scream, όπως και της Alberta Watson (η Madeline από τη σειρά “Nikita”), η οποία ενσαρκώνει τη δυναμική μητέρα του Dade.

Αξιόλογη εμφάνιση στην ταινία είναι εκείνη του τραγουδιστή Marc Anthony ο οποίος παίζει τον λιγότερο τεχνοφοβικό πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών (σε σύγκριση με τους υπόλοιπους που παρουσιάζονται να μην έχουν ιδέα από υπολογιστές). Επίσης θα δείτε τον Fisher Stevens (ο Chuck από το “Early Edition”) στο ρόλο του πανούργου κακού, όπως και τον Penn Jillette από το τηλεοπτικό δίδυμο “Penn & Teller”.

Η ταινία υπάρχει πλέον σε ελάχιστα video/dvd clubs με τον τίτλο “Εισβολή στο Διαδίκτυο”, ενώ παλαιότερα είχε κυκλοφορήσει και σε βιβλίο με τίτλο “ΧΑΚΕΡ: Οι Πειρατές του Κυβερνοδιαστήματος” από τις εκδόσεις “Νέα Σύνορα”. Η επίσημη σελίδα της ταινίας βρίσκεται εδώ: ενώ για όσους ενδιαφέρονται, κάποιοι οπαδοί κατέγραψαν και το σενάριο (π.χ. Πάντως ακόμη και αν σας φανεί απλοϊκή, σίγουρα θα λατρέψετε και τα 3 soundtracks.

Το εξώφυλλο του βιβλίου από την ταινία
Το εξώφυλλο του βιβλίου από την ταινία

– Dade;

– Ναι μαμά;

– Τι κάνεις;

– …Καταλαμβάνω ένα τηλεοπτικό δίκτυο.

– Τέλειωνε γλυκέ μου και πέσε για ύπνο.


– «Είμαι ένας χάκερ και αυτό είναι το μανιφέστο μου». Ε, ναι καλά, μανιφέστο;! «Μπορεί να σταματήσετε εμένα, αλλά δε μπορείτε να μας σταματήσετε όλους».

– Αυτό είναι άψογο..

– Άψογο;

– Ναι, άψογο.

– Νομίζεις ότι είναι άψογο;

– Είναι άψογο!

– Δεν είναι άψογο. Είναι κομμουνιστικές βλακείες!



(Εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2006 στο ένθετο “ΧAKER”, τεύχος 00000011, του περιοδικού RAM)

Πού είναι τα regions, οεο;

Αγοράσατε ένα ολοκαίνουργιο DVD Player για την τηλεόρασή σας, το συνδέσατε πιθανότατα με κάποιο καλώδιο τύπου SCART και βάλατε να δείτε το πρώτο σας DVD που ίσως είχατε από κάποια εφημερίδα ή video club. Όλα καλά ως εδώ.

Μια αποφράδα ημέρα αποφασίσατε να αγοράσετε ένα DVD από κάποιο site του εξωτερικού επειδή δεν υπήρχε στα Ελληνικά μαγαζιά και πληρώσατε ένα σχετικά τσιμπημένο ποσό για να φτάσει σπίτι σας. Μόλις όμως το βάλατε στο προαναφερθέν μηχάνημα, αντί για το menu της ταινίας είδατε το μήνυμα: “Playback prohibited by area limitations”.

Δεν παίζει; Μην απογοητεύεστε!!
Δεν παίζει; Μην απογοητεύεστε!!

Τι μας λες! Πληρώσαμε το γνωστής μάρκας DVD Player που παίζει DVD, VCD, MP3, WMA, JPG, ΚΨΜ, GTP, FOD, ΚΛΠ για να συνειδητοποιήσουμε πως έχει region lock, κάτι το οποίο παρέλειψε φυσικά να μας αναφέρει ο πωλητής λες και είναι αυτονόητο! Και το πιο αστείο είναι πως το μηχάνημα μπορεί να παίξει δισκάκια οποιουδήποτε region.. απλά δεν το ξέρει.

Το "Cannot play disk" θα αντικατασταθεί από το "Success"
Το "Cannot play disk" θα αντικατασταθεί από το "Success"

Για να πούμε λίγη ιστορία: όταν πρωτοβγήκαν τα DVDs, σκέφτηκαν οι κατασκευαστές πως θα ήταν καλό να χωρίσουν τον κόσμο σε τομείς (regions ή zones) ώστε να πουλάνε διαφορετική έκδοση της ταινίας σε κάθε χώρα λογοκρίνοντας ό,τι μπορεί να θεωρηθεί μη αποδεκτό. Έτσι σχηματίστηκαν 6 χαρωπά regions, με την Ελλάδα να ανήκει στο δεύτερο κατά σειρά.

Φυσικά για να έχουν νόημα τα regions, θα έπρεπε οι συσκευές που παίζουν τα δισκάκια να μην επιτρέπουν την αναπαραγωγή άλλων τομέων εκτός από της χώρας όπου αγοράστηκε το player. Ο κόσμος όμως με τον καιρό (ευτυχώς), εξέφρασε την αντίδρασή του, έγιναν αναφορές στην καταπάτηση του ελεύθερου εμπορίου και του νόμου περί ανταγωνισμού, οπότε πλέον κυκλοφορούν συσκευές χωρίς αυτό το κλείδωμα ή με οδηγίες πως να ξεκλειδωθούν.

Κάποια players έχουν επιλογή στο Setup Menu τους για να τα ξεκλειδώσετε, άλλα γράφουν στη σελίδα της εταιρίας κάποιο ειδικό συνδυασμό πλήκτρων του remote ώστε να γίνει το unlock ενώ κάποια χρειάζονται υπέρυθρες εντολές από ειδικό τηλεχειριστήριο το όποιο (φυσικά..) θα πρέπει να αγοράσετε. Το εν λόγω DVD μηχάνημα (DVP NS-30) άνηκε στην τελευταία κατηγορία.. αλλά εμείς θα το ξεκλειδώσουμε (φυσικά :) χωρίς να πληρώσουμε.

Ας το δούμε απλά. Η συσκευή έχει ένα δέκτη υπέρυθρων και όσο είναι στην πρίζα περιμένει να δεχτεί εντολές. Αν κάποια εντολή είναι κατανοητή, την εκτελεί. Το “κομπιούτερ” της (γνωστό και ως remote) ΔΕΝ έχει τις εντολές του ξεκλειδώματος, αλλά αν υποθέσουμε πως τις ξέραμε και τις στέλναμε με κάποιο τρόπο, τότε θα είχαμε πετύχει το σκοπό μας. Να ‘ναι καλά το Internet όπου βρίθει από κωδικούς και τρόπους ξεκλειδώματος συσκευών τους οποίους είτε ανακοίνωσαν οι εταιρίες, είτε συμπέραναν κάποιοι ψαγμένοι. Για περισσότερα στη σελίδα

Αν έχετε μια συσκευή όπως κινητό τηλέφωνο, palmtop, laptop ή ακόμη και σταθερό υπολογιστή με θύρα υπέρυθρων, τότε μπορείτε να πείτε στο player “Ξεκλειδώσου!”. Υπάρχουν έτοιμα αρχεία που τρέχετε από έτοιμα προγράμματα που βρίσκουν την IR port σας και στέλνουν τους κωδικούς με τη σειρά που θα ορίσετε. Στην περίπτωσή μας, μαθαίνουμε πως το DVP NS-30 έχει τους ίδιους κωδικούς με το DVP NS-355 τους οποίους και βρήκαμε σε ένα CCF αρχείο.

Τι είναι το CCF; Η εταιρία Pronto έφτιαξε μια δομή όπου οι υπέρυθροι κωδικοί αντιστοιχίζονται με κάποιους αριθμούς ώστε να περιγραφεί η διαδικασία του “ανοιγοκλείματος” των IR. Με ένα πρόγραμμα όπως το ProntoEdit μπορούμε να δούμε τους κώδικες των εικονικών “κουμπιών” που πρέπει να πατήσουμε, όπως καταγράφονται στο CCF αρχείο.

Τα panels του ProntoEdit με τον hex code στα δεξιά
Τα panels του ProntoEdit με τον hex code στα δεξιά

Παίρνουμε αυτούς τους κώδικες και βρίσκουμε ένα πρόγραμμα το οποίο μπορεί να τους καταλάβει και να τους αναπαράγει. Υπάρχουν αρκετά που υποστηρίζουν CCF σε διάφορες πλατφόρμες (π.χ. για κινητά Symbian κυκλοφορεί το Total IR Remote) και εμείς θα χρησιμοποιήσουμε το Remote Control II για Pocket PC.

Ανοίγουμε στον υπολογιστή μας το CCF με το ProntoEdit και αντιγράφουμε σε ένα text file το IR code που αντιστοιχεί σε κάθε button (ή ψάχνουμε στο net και βρίσκουμε έτοιμους τους hex κωδικούς). Στη συνέχεια συνδέουμε το palmtop στο PC και μεταφέρουμε εκεί το txt. Ανοίγουμε το Remote Control II και δημιουργούμε μια νέα IR Database. Εκεί προσθέτουμε 5 κουμπιά αντιγράφοντας έναν-έναν του κωδικούς που έχουμε σώσει σε hex μορφή στο text αρχείο. Είμαστε έτοιμοι.

Οι CCF κωδικοί περασμένοι στο Remote Control II
Οι CCF κωδικοί περασμένοι στο Remote Control II

Φέρνουμε το palmtop απέναντι από το DVD player το οποίο κάθεται ήσυχο σε κατάσταση stand-by χωρίς να ξέρει τι το περιμένει. Με το stickάκι χτυπάμε για κάθε button που φτιάξαμε την εντολή Send IR-Code με τη σειρά που τα βρήκαμε. Μόλις στείλουμε και τον τελευταίο κωδικό, η μικρή LCD οθόνη της συσκευής θα γράψει “SUCCESS” και μετά θα ξαναμαυρίσει. Αυτό ήταν.

Τώρα πια έχετε τη δυνατότητα να δείτε DVD οποιουδήποτε region καθώς το player ξέρει ότι μπορεί να τα παίξει. Το πιθανότερο είναι πως μακροπρόθεσμα θα εκλείψει και αυτό το παράλογο μέτρο ασφαλείας, ενώ μπορεί να σκεφτούν κάποιο άλλο, που όμως θα βρεθεί τρόπος να σπάμε εξίσου γρήγορα ;)



(Εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2006 στο ένθετο “ΧAKER”, τεύχος 00000010, του περιοδικού RAM)

CSS με το ζόρι!

Η CSS (Cascading Style Sheets) είναι μία stylesheet language που χρησιμοποιείται στο World Wide Web για να μορφοποιεί τα γραφικά markup αρχείων (π.χ. των html). Εν ολίγης, επειδή θέλαμε να διαχωρίσουμε τον κώδικα του σχεδιασμού από τον κώδικα των πληροφοριών, βάλαμε τον πρώτο σε ξεχωριστό αρχείο με τη δικιά του γλώσσα. Έτσι λοιπόν, η αυστηρή XHTML για να είναι valid, απαιτεί όλα τα στοιχεία που αφορούν τη μορφή να ΜΗΝ ορίζονται με HTML κώδικα μέσα στη σελίδα όπως είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν.

Από την εποχή που το Διαδίκτυο άρχισε να γίνεται μόδα (περίπου το 1997), ξεκίνησαν να εμφανίζονται πολλοί διαφορετικοί web browsers (φυλλομετρητές διαδικτυακού ιστού..). Netscape, Microsoft Internet Explorer, Opera, όπως και ο καινούργιος παίχτης Mozilla Firefox, είναι κάποια από τα μεγάλα ονόματα εκεί έξω αυτή τη στιγμή. Για να μπορέσουν να προσελκύσουν περισσότερους χρήστες, οι σχεδιαστές προσπάθησαν να κάνουν τους browsers τους περισσότερο φιλικούς και εύχρηστους, “θυσιάζοντας” όμως πολλές φορές τα standards!

Τι είναι τα standards; Όταν πρόκειται να γράψουμε κώδικα στη γλώσσα C, ακολουθούμε το ANSI C standard ώστε όταν το πάμε σε οποιονδήποτε C compiler να το καταλάβει και να το μεταγλωττίσει. Στην περίπτωση της CSS το ρόλο του compiler αναλαμβάνουν οι browsers οι οποίοι – δυστυχώς – δεν έλαβαν απολύτως υπ’ όψη τους το CSS standard του W3C. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ο ίδιος CSS κώδικας να εμφανίζει διαφορετικά γραφικά από browser σε browser.

Ευτυχώς για εμάς, οι κατασκευαστές άφησαν κάποιες “τρύπες” πίσω τους :). Με άλλα λόγια, οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούνται για να μεταγλωττιστεί ο CSS κώδικας, έχουν προβλήματα! Ακολουθώντας τη λογική: “it’s not a bug, it’s a feature”, οι web designers του κόσμου βάλθηκαν να εντοπίσουν και να καταγράψουν όλα αυτές τις ατέλειες ώστε, με τη βοήθεια αυτών, να “αναγκάσουμε” τους φυλλομετρητές να εμφανίσουν τις σελίδες όπως εμείς θέλουμε. Αυτές τις τεχνικές τις ονομάζουμε CSS filters (επειδή ακούγεται πιο “επαγγελματικό” από το CSS hacks :P).

Ας δούμε και λίγο κώδικα. Έστω ότι θέλαμε να εισάγουμε στη σελίδα μας έναν horizontal rule (hr) ο οποίος θα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο χρώμα, μέγεθος και στοίχιση (ας πούμε μαύρο (#000000), ύψους 1 pixel, μήκους 80% και να είναι στα αριστερά). Η έκφραση hello there<hr /> βάζει το κλασικό μεγάλο hr το οποίο παρουσιάζεται όπως το θεωρεί ο κάθε browser πιο όμορφο. Αν την κάνουμε <hr class=”myHR”/>hello there και προσθέσουμε τον CSS κώδικα hr.myRH { color:#000000; } παρατηρούμε πως τα αδερφάκια Firefox-Netscape δεν κατάλαβαν διαφορά, ο Opera το είχε ήδη μαύρο by default άρα δεν άλλαξε ενώ ο Internet Explorer το μαύρισε ολοσχερώς! Για να “ξυπνήσουμε” τα παιδιά του Mozilla προσθέτουμε την έκφραση background: #000000; οπότε μαυρίζει σε αυτούς.

Τα hr όπως φαίνονται σε Firefox, Netscape, Internet Explorer και Opera (από πάνω προς τα κάτω)
Τα hr όπως φαίνονται σε Firefox, Netscape, Internet Explorer και Opera (από πάνω προς τα κάτω)

Για να το κάνουμε ύψους 1 pixel προσθέτουμε τη γραμμή height:1px; το οποίο αρκεί για τον Explorer όμως οι άλλοι τρεις δεν κατάλαβαν τι θέλουμε να πούμε οπότε χρειάζεται και η γραμμή border:0px; που θα τους πείσει να εμφανίσουν τη σωστή διάσταση. Για να ορίσουμε το πλάτος 80% προσθέτουμε width:80%; κάτι το οποίο μικραίνει το hr κατά 20% μεν αλλά βλέπουμε πως ενώ στον Explorer είναι στοιχιμένο αριστερά, στους άλλους τρεις είναι στη μέση.

Αυτό μας φέρνει στο πρόβλημα της στοίχισης. Με το κόλπο text-align:left; καταφέρνουμε να στείλουμε το hr αριστερά στον Opera. Με τη γραμμή margin:0; “κολλάμε” το hr αριστερά και στους Mozilla, όμως τώρα παρατηρούμε ένα άλλο πρόβλημα. Η φράση hello there είναι κολλητά στο hr στους Firefox, Netscape και Opera ενώ ο Internet Explorer βάζει κάποιο κενό μεταξύ τους! Αυτό το κενό δε φεύγει ούτε με τη γραμμή padding:0; άρα καλούμαστε να αλλάξουμε τακτική.

Σύμφωνα με τη λογική “if you can’t beat them, join them”, καταλήγουμε στο ότι αν θέλουμε να φαίνεται η σελίδα μας ίδια σε όλους τους browsers, θα πρέπει να κάνουμε τους τρεις να μοιάζουν με τον έναν που διαφέρει. Οπότε πρέπει να πούμε στο hr να βάλει ένα περιθώριο 6 pixels (κατά προσέγγιση) από πάνω του, ώστε να μην είναι κολλητά με το κείμενο. Αν αλλάξουμε το margin:0; σε margin:6px 0px 0px 0px; παρατηρούμε ότι θέσαμε μεν το σωστό κενό στην τριάδα, αλλά ο Explorer απλά προσέθεσε αυτό το εξάρι στο κενό που ήδη διατηρούσε, άρα δεν καταφέραμε τίποτα!

Για να πετύχουμε να αλλάξουμε το κενό μόνο στους τρεις browsers, χρειαζόμαστε έναν τρόπο να τους δώσουμε μια εντολή που δε θα αντιληφθεί ο Explorer. Εδώ θα εκμεταλλευτούμε το πρόβλημα του Internet Explorer (εκδόσεις 4 έως 6) το οποίο τον αναγκάζει να αγνοεί όποια γραμμή CSS ξεκινάει με την έκφραση html>body. Άρα αν προσθέσουμε τον κώδικα html>body hr.myHR { margin:6px 0px 0px 0px; } κάτω από τη δήλωση του hr.myRH παρατηρούμε πως η αλλαγή έγινε μόνο στους τρεις browsers που θέλαμε και τώρα μοιάζουν όλα ίδια.

Είναι εμφανές πως ο καθένας κάνει ό,τι θέλει!!
Είναι εμφανές πως ο καθένας κάνει ό,τι θέλει!!

Μία ιδιαίτερα αναλυτική λίστα με τα γνωστότερα CSS filters μπορείτε να βρείτε στη σελίδα όπου είναι χωρισμένα ανά browser και ανά έκδοση για να επιλέξετε αυτά που χρειάζεστε. Το βασικότερο μειονέκτημα αυτών των τεχνικών είναι πως όταν βγουν νέες εκδόσεις των παραπάνω browsers, αυτά τα φίλτρα πιθανότατα θα πάψουν να παίζουν και ίσως αρχίσουν να δημιουργούν προβλήματα στο σχεδιασμό, αντί να τον διορθώνουν. Όταν έρθει εκείνη η ώρα, έχετε το νου σας ώστε να τα αντικαταστήσετε με τους διαδόχους τους ή, κατά προτίμηση, να τα αφαιρέσετε εντελώς επειδή δε θα χρειάζονται πια :)



(Κατατέθηκε στο περιοδικό “total XAKER” αλλά δυστυχώς δεν εκδόθηκε)


Η ταινία “Takedown” είναι σίγουρα μία από τις πιο αμφιλεγόμενες κινηματογραφικές παραγωγές που έχουν σχέση με τους υπολογιστές και το ηλεκτρονικό έγκλημα. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο “Takedown: The Pursuit and Capture of Kevin Mitnick, America’s Most Wanted Computer Outlaw – By the Man Who Did It” το οποίο έγραψαν οι Tsutomu Shimomura και John Markoff και αφορά τη δράση και τη σύλληψη του διάσημου “hacker” Kevin Mitnick.

Οι πρωταγωνιστές σε σύγκριση με τα πραγματικά πρόσωπα που υποδύονται
Οι πρωταγωνιστές σε σύγκριση με τα πραγματικά πρόσωπα που υποδύονται

Το Takedown ήταν έτοιμο το 1999 όμως βγήκε στις Αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες το 2000 επειδή έπρεπε πρώτα να αποφυλακιστεί ο Mitnick που βρισκόταν υπό κράτηση απροσδιορίστου χρόνου. Μετά την απελευθέρωσή του στις 21 Ιανουαρίου του 2000, η ταινία άρχισε να προβάλλεται με μικρή επιτυχία οπότε πέρασε σχετικά γρήγορα σε DVD όπου άλλαξε τίτλο και ονομάστηκε “Track Down”. Παρόλα αυτά οι χρήστες του Internet εκτίμησαν ιδιαίτερα αυτή την παραγωγή και φρόντισαν να τη διακινήσουν κατά μήκος και πλάτος του πλανήτη με τον τίτλο “Hackers 2: Operation Takedown”.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκουμε τον Skeet Ulrich (έναν από τους κακούς του Scream) να υποδύεται τον Kevin και τον Russel Wong (που μετά έπαιξε στο Romeo Must Die) στο ρόλο του Tsutomu, δηλαδή του “υπευθύνου ασφαλείας” που βοήθησε στη σύλληψη του Mitnick στις 15 Φεβρουαρίου του 1995. Και οι δύο ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους ανεβάζοντας ιδιαίτερα το επίπεδο μιας ταινίας με τόσο “ευαίσθητο” θέμα.

Το εξώφυλλο του DVD με τον νέο τίτλο
Το εξώφυλλο του DVD με τον νέο τίτλο

Λίγα λόγια για το σενάριο. Ξεκινάμε με τον Kevin να είναι ελεύθερος με αναστολή από την τελευταία του κάθειρξη (ναι, είχε συλληφθεί και άλλες φορές στο παρελθόν!), χωρίς όμως να έχει βάλει μυαλό. Η αστυνομία προσπαθεί να τον παγιδέψει αλλά εκείνος, χρησιμοποιώντας τα κόλπα social engineering για τα οποία είναι γνωστός από τα βιβλία του, πετυχαίνει πάντα αυτό που θέλει. Κάποια στιγμή καταφέρνει να εισβάλλει στον υπολογιστή του “security expert” Shimomura από όπου, εκτός από τα απλά αρχεία, παίρνει και ένα περίεργο κωδικοποιημένο πρόγραμμα. Ο Tsutomu από εκεί και πέρα βάζει σκοπό της ζωής του να συλλάβει τον Kevin πριν η κατάσταση ξεφύγει κι άλλο από τον έλεγχο.

Η ταινία περιλαμβάνει αρκετά φανταστικά στοιχεία (όπως την τυχαία συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών πριν τη σύλληψη, που δε συνέβη ποτέ) όμως σε γενικές γραμμές έχει κάποιο βασικό “ρεαλισμό” όσο αφορά τα υπολογιστικά συστήματα που παρουσιάζονται. Με άλλα λόγια, τα τηλεφωνικά καλώδια είναι συνήθως συνδεδεμένα στα PC όταν επιχειρούν dialup access και ο κώδικας της C που εμφανίζεται ίσως και να γινόταν compile :)

Στη σκηνή με το “Computer Misuse and Anomaly Detection Conference” μπορούμε να δούμε τον ίδιο τον Tsutomu Shimomura να υποκρίνεται τον απλό, βουβό θεατή του συνεδρίου δίπλα στον φίλο του Kevin, Alex Lowe. Είκοσι ακόμη δευτερόλεπτα διασημότητας για τον securitά, κατά τα οποία, όπως θα παρατηρήσετε, ουσιαστικά περιγελάει τον ίδιο του τον εαυτό! :P

Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι η ηθοποιός που υποδύεται το amore του Tsutomu είναι μία πανύψηλη γραμμωμένη ξανθιά με κοντό μαλλί την οποία θα δούμε και με τα εσώρουχα (εσάς σας πείθει αυτή η εικόνα;). Ίσως θα ήθελε να παραπέμψει σε στυλ “Acid Burn” από το “Hackers” όμως παραμένει απλά το πιστό sidekick του “δυναμικού” ασφαλίτη.

Όλα τα λεφτά πάνε στον τελευταίο διάλογο Kevin-Tsutomu στη φυλακή, ο οποίος κλείνει με πολύ ώριμο τρόπο την ταινία. Το Takedown μπορείτε να το βρείτε στα περισσότερα video clubs είτε σε κασέτα είτε σε DVD. Ακόμη και αν δεν ξέρετε πολλά από υπολογιστές, το πιθανότερο είναι πως θα σας αρέσει.



(Εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2006 στο ένθετο “ΧAKER”, τεύχος 00000010, του περιοδικού RAM)

Pirates of Silicon Valley

Η ταινία “Pirates of Silicon Valley”, η οποία κυκλοφορεί με τον Ελληνικό τίτλο “Οι Πειρατές της Σίλικον Βάλλευ”, είναι μια παραγωγή που έγινε για την Αμερικανική τηλεόραση το 1999. Βασίστηκε στο βιβλίο “Fire in the Valley” των Paul Freiberger και Michael Swaine το οποίο περιγράφει τις ζωές δύο μεγιστάνων της πληροφορικής: του Steve Jobs (Noah Wyle) και του Bill Gates (Anthony Michael Hall).

Pirates of Silicon Valley
Pirates of Silicon Valley

Το Pirates διαδραματίζεται σαν περιγραφή των Steve Wozniak (Joey Slotnick) και Steve Ballmer (John DiMaggio), συνεργάτες των ανωτέρω, και ξεκινάει από την αρχή της καριέρας τους φτάνοντας μέχρι την Macworld του 1997. Υπάρχουν πολλά χρήσιμα ιστορικά στοιχεία τα οποία όμως έχουν αναμιχθεί με φανταστικούς δραματικούς διαλόγους για να ενισχυθεί η δράση της τηλεοπτικής παραγωγής.

Για τον σινεφίλ, αποτελεί ένα είδος δραματικού ντοκιμαντέρ που προσπαθεί να εξηγήσει γιατί και πως η τότε μικρή Microsoft κατάφερε να ξεπεράσει τον δημιουργικό γίγαντα Apple. Αξιόλογα περιστατικά στην ταινία είναι η αναφορά στο πρόσωπο του Captn Crunch, η διαφήμιση στυλ “1984” της Apple, η σύλληψη του Billy Boy :P για οδικές παραβάσεις, το πως η Xerox “πέταξε” το ποντίκι και το πως ο Tim Patterson “χάρισε” το πρώτο DOS!

Τα δυνατά χαρακτηριστικά στην ταινία είναι το πόσο πειστικά εκφράζεται η αλαζονεία του Jobs και το ρόλο που αυτό έπαιξε στην εξέλιξη της εταιρείας του. Στο άλλο άκρο, βλέπουμε και τον ευφυέστατο όσο και πανούργο Gates να κάνει τα πάντα για να πάει μπροστά η δικιά του προσπάθεια για δημιουργία εταιρείας, χωρίς όμως να έχει κάτι το αξιόλογο να πουλήσει!

Ο σεναριογράφος δεν ξεχνάει να αναφέρει πως οι δύο πρωταγωνιστές είχαν από μικροί κλίση στο “άθλημα” αφού είχαν φτιάξει (και είχαν χαλάσει) διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές από μόνοι τους. Την ταινία κατακλύζει μια γενικότερη “ειρωνεία” επειδή βλέπουμε τον κόσμο πριν τον κυριαρχήσουν οι υπολογιστές και τα τεράστια ψηφιακά λογότυπα ενώ ακούγονται ατάκες του στυλ “Τι θα ήθελαν οι απλοί άνθρωποι τους υπολογιστές;;” και “Τα κέρδη είναι στο υλικό των υπολογιστών, όχι στο λογισμικό!”.

Ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει με επιτυχία να κάνει τους ηθοποιούς να μοιάζουν στην εμφάνιση με τα αυθεντικά πρόσωπα που υποδύονται ενώ πολλές από τις σκηνές έχουν γυριστεί στους αυθεντικούς τόπους όπου είχαν εκτυλιχθεί. Μάλιστα κατά λάθος, όταν ο Gates επισκέπτεται την Apple πρώτη φορά, μπορούμε να δούμε το χαραγμένο στις γυάλινες πόρτες τις, ενώ φυσικά τότε το World Wide Web ήταν απλά μια ιδέα που “ψηνόταν” στο μυαλό του Tim Berners-Lee :P

Για να δελεαστείτε να τη δείτε, παρακάτω θα βρείτε κάποιες ατάκες από την ταινία όπως και σχετικά links!

Steve Jobs: Είμαστε καλύτεροι από εσάς! Έχουμε καλύτερα πράγματα!
Gates: Δεν καταλαβαίνεις Steve. Δεν έχει σημασία!!

Bill Gates: Μπορεί να υπάρχουν κάποιες.. ομοιότητες.
Jobs: Ομοιότητες; Ομοιότητες;;; Αυτό είναι κλοπή!!!

Το link για το DVD ή VHS (για τους κλασικούς) στο Amazon είναι αλλά είναι πιο εύκολο να μπείτε απλά στο και να γράψετε pirates of silicon valley :) Η επίσημη σελίδα της τηλεταινίας βρίσκεται εδώ:



(Εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2006 στο ένθετο “ΧAKER”, τεύχος 00000001, του περιοδικού RAM)

“Άσε ήσυχη την PHP μου!”

Οι σημερινοί web servers έχουν γίνει ιδιαίτερα αρθρωτοί (modular, στη “βαρβαρική” :P) κάτι το οποίο τους επιτρέπει να δέχονται πολλές προεκτάσεις. Μία από αυτές είναι και η PHP: Hypertext Preprocessor η οποία, σύμφωνα με περσινές στατιστικές, χρησιμοποιείται σε περισσότερους από τους μισούς Apache web servers εκεί έξω.

Η PHP, ως δυναμική scripting γλώσσα, εκτελείται πρώτα στον server και το αποτέλεσμα αποστέλλεται στον χρήστη που ζήτησε τη σελίδα. Από τη στιγμή που καλούμαστε να φτιάξουμε εμπορικές εφαρμογές πάνω σε αυτή, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη ορισμένους κινδύνους που κρύβουν οι διάφορες “ευκολίες” της.

Συμβουλή πρώτη: ποτέ μα ποτέ μη δείχνετε τον κώδικά σας σε κα-νέ-ναν! Όσοι δεν ξέρουν PHP δε θα καταλάβουν έτσι κι αλλιώς, ενώ όσοι ξέρουν μπορεί να βρουν κάποιο πρόβλημα και αντί να σας το πουν, να το εκμεταλλευτούν! Αν θέλετε να ζητήσετε συμβουλές επειδή κολλήσατε απίστευτα τότε αλλάξτε όλα τα ονόματα μεταβλητών, αντικαταστήστε με τελίτσες όσα μπορούν να εννοηθούν και μην αναφέρετε πουθενά σε ποιο domain πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ο κώδικας! U never know..

Συμβουλή δεύτερη: σιγουρευτείτε ότι η μεταβλητή register_globals του php.ini στον web server όπου έχετε τις σελίδες σας έχει την τιμή Off. Μην προτιμήσετε όσους την έχουν On και μη σχεδιάσετε το web app σας με κάτι τέτοιο σαν δεδομένο (οι πρόσφατες εκδόσεις της γλώσσας το έχουν by default απενεργοποιημένο, διαβάστε τα σχόλια στο .ini).

Συμβουλή τρίτη: για να δούμε και λίγο κώδικα! Έστω πως κάνατε και τα δύο προηγούμενα λάθη :P και κάποιος είδε ότι υπάρχει μια ξεχασμένη μεταβλητή $file που ενσωματώνει κάποιο error log στον browser, αλλά μόνο όταν έχει τιμή η μεταβλητή. Κάπως έτσι δηλαδή: //$file=”error.log”; if (isset($file)) include($file); Επειδή την έχετε κάνει comment out, το if δέχεται false και δεν κάνει include το αρχείο. Κάποιος “έξυπνος” χρήστης θα μπορούσε να περάσει το $file σαν παράμετρο δίπλα στη διεύθυνση και να το ενεργοποιήσει εκτυπώνοντας κάποιο σοβαρό αρχείο του δίσκου (π.χ. το γνωστό /etc/passwd αν παίζουμε με *NIX ή ακόμα χειρότερα, κάποιο δικό του script από remote server!).

Με την κατάλληλη παράμετρο βλέπουμε το boot.ini
Με την κατάλληλη παράμετρο βλέπουμε το boot.ini

Μία αυστηρή αλλά ξεκάθαρη λύση είναι να φτιάξετε ένα array με όλα τα πιθανά ονόματα που θα μπορούσε να περιμένει το εκάστοτε include σαν παράμετρο και αν αυτό που πάει να ανοιχτεί δεν συμπεριλαμβάνεται εκεί, να κάνετε άμεσα die()!. Και ποτέ μην δίνετε απλά .inc κατάληξη σε αρχεία με settings ή functions επειδή μπορούν να ανοιχτούν σαν plain text από κάποιον που ξέρει το όνομά τους. Να προτιμάτε το .inc.php και να εισάγετε τα περιεχόμενά τους ανάμεσα σε <?php … ?> tags.

Μπήκαμε στη σελίδα νόμιμα με το account μας (user1)
Μπήκαμε στη σελίδα νόμιμα με το account μας (user1)

Συμβουλή τέταρτη και πιο σοβαρή: για όσους παίζουν με cookies (τα οποία δεν συνίστανται ιδιαίτερα τώρα που έχουμε τα sessions, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμη σε περιπτώσεις). Αν κάνετε κάποιο χρήστη login και περάσει τον έλεγχο με επιτυχία, μη θέσετε απλά ένα cookie με το username του (π.χ. setcookie(“username”, $username);) και μετά πάρετε σαν δεδομένο ότι αυτός είναι “πάει και τελείωσε”. Με λίγες πολύ απλές JavaScript “εντολούλες”, ο καθένας μπορεί να αλλάξει τις τιμές των cookies του browser του και από απλός χρήστης να γίνει π.χ. admin!

Τρέξαμε ένα JavaScript που αλλάζει το value του cookie
Τρέξαμε ένα JavaScript που αλλάζει το value του cookie

Σώστε το cookie με περισσότερες τιμές (π.χ. username, password, expiration time, συγκεκριμένο domain κλπ.) και κάθε φορά που χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε το username του χρήστη σε κάποιο action (π.χ. αλλαγή στοιχείων ή κωδικού), να ξανακάνετε έλεγχο αληθείας στα στοιχεία που υπάρχουν σωσμένα.

Και πλέον είμαστε ο administrator! :)
Και πλέον είμαστε ο administrator! :)

Η PHP είναι μια εύχρηστη όσο και επικίνδυνη scripting γλώσσα που μπορεί να γίνει το καλύτερο εργαλείο στα κατάλληλα χέρια.



(Εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2006 στο ένθετο “ΧAKER”, τεύχος 00000001, του περιοδικού RAM)

Σερφάρει καλύτερα όποιος κρύβεται καλύτερα!

Οι Proxy Servers είναι υπολογιστές που έχουν προγραμματιστεί να δρουν ως “ενδιάμεσοι” κατά τη χρήση κάποιας διαδικτυακής υπηρεσίας. Για παράδειγμα, όταν μια εταιρία θέλει να δώσει πρόσβαση στο World Wide Web σε όλους της τους υπαλλήλους, “στήνει” έναν proxy με κάποιους κανόνες και ορίζει στους browsers να περνάνε μέσα από εκεί τα requests τους.

Κάπως έτσι δουλεύουν τα proxies!
Κάπως έτσι δουλεύουν τα proxies!

Εμείς οι απλοί χρήστες δε χρειαζόμαστε κάποιον proxy για να συνδεθούμε στους διάφορους ιστοχώρους καθώς συνηθίζεται να έχουμε άμεση πρόσβαση στο Web από την dial up σύνδεσή μας. Παρόλα αυτά, μπορούμε να αξιοποιήσουμε την ύπαρξη αυτής της υπηρεσίας προς όφελός μας!

Στον αντιδραστικό ιστοχώρο του Electronic Frontier Foundation ( εκτός από χρήσιμες πληροφορίες για το επικίνδυνο DRM, θα βρείτε και το Tor, ένα πρόγραμμα που προσφέρει anonymous proxy surfing. Αυτό σημαίνει πως αφού το κατεβάσουμε και το εγκαταστήσουμε, μπορούμε να κρύβουμε την IP διεύθυνσή μας όποτε επισκεπτόμαστε κάποια ιστοσελίδα. Η διεύθυνση που θα φαίνεται τελικά στον web server όπου επισκεφτήκαμε θα είναι εκείνη του εκάστοτε proxy server που χρησιμοποιήθηκε (ο οποίος είναι παρμένος από μία λίστα που ανανεώνεται συνεχώς).

Προσοχή όμως: οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι και πάλι πολλοί. Από τη στιγμή που περνάμε μέσω άλλου υπολογιστή τα request του browser μας, εκθέτουμε τις πληροφορίες που διακινούμε και σε αυτόν. Άρα ξεχάστε τα login σε sites και την αγορά προϊόντων επειδή θα είναι σα να χαρίζετε τους κωδικούς σας σε όποιον υποκλοπέα παριστάνει τον proxy.

Εκτός αυτού, κανείς δε μπορεί να μας εγγυηθεί πως η πραγματική διεύθυνσή μας θα παραμείνει κρυφή καθώς, με τα κατάλληλα εντάλματα, κάποια κυβερνητική αρχή (ίσως ακόμη και.. τριγράμματη!) μπορεί να απαιτήσει την αποκάλυψη των log files του proxy. “Δώρον άδωρον” δηλαδή!

Παρόλα αυτά, ας προσπαθήσουμε να “παίξουμε” λίγο με τα proxies, έτσι ώστε να έχουμε μια βασική απόκρυψη ταυτότητας κατά τη διάρκεια των αναζητήσεών μας. Πείτε για παράδειγμα πως θέλαμε να μπούμε σε κάποια κυβερνητική σελίδα της Αμερικής (.gov), χωρίς όμως να φανεί το ποιοι είμαστε. Δεν υπάρχει λόγος να κατεβάσουμε κάποιο πρόγραμμα καθώς υπάρχουν άπλετοι web proxies από τους οποίους μπορούμε να επιλέξουμε.

Κάποιοι επιτρέπουν το POST, κάποιοι επιτρέπουν μόνο το GET, κάποιοι κόβουν τα cookies ενώ άλλοι μας απαγορεύουν να τους χρησιμοποιήσουμε αν συνδεόμαστε μέσω γνωστού proxy. Η καλύτερη λύση είναι να αναζητήσετε στο Google τους free web proxies που κυκλοφορούν και να δείτε ποιος είναι ο καλύτερος συνδυασμός τους. Ένα παράδειγμα που δουλεύει (αυτή τη στιγμή) είναι το παρακάτω.

Έστω ότι θέλουμε να δούμε το πίσω από proxy. Μπαίνουμε πρώτα στο και ζητάμε την ιστοσελίδα Όταν εμφανιστεί η τελευταία έχουμε ήδη καλυφθεί κατά ένα επίπεδο. Τώρα ζητάμε τον ιστοχώρο και μόλις μπούμε είμαστε καλυμμένοι κατά δύο επίπεδα. Στη συνέχεια ζητάμε την ιστοσελίδα και καλυπτόμαστε κατά τρία επίπεδα. Τέλος, ζητάμε τον ιστοχώρο ο οποίος ανοίγει ενώ είμαστε πλέον καλυμμένοι κατά σειρά πίσω από τέσσερεις διαφορετικές IP διευθύνσεις!

Και τελικά βλέπουμε τη σελίδα περνώντας μέσα από 4 άλλες!
Και τελικά βλέπουμε τη σελίδα περνώντας μέσα από 4 άλλες!

Φυσικά μετά από τόσες αναδρομολογήσεις να περιμένετε αισθητή μείωση στην ταχύτητα όπως και εμφανή διαφορά στο γραφικό περιβάλλον του ιστοχώρου που επιλέξατε, εξ αιτίας των περιορισμών που θέτει κάθε web proxy. Win some – lose some!



(Κατατέθηκε στο περιοδικό “total XAKER” αλλά δυστυχώς δεν εκδόθηκε)

Μην καρφώνεστε!

Στεγανογραφία ονομάζουμε την τεχνική του να δημιουργείς κρυμμένα μηνύματα με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε μόνο ο επίσημος παραλήπτης, που γνωρίζει την ύπαρξή τους, να μπορεί να τα διαβάσει. Στην αρχαία Ελλάδα (φυσικά :) έχουν καταγραφεί παραδείγματα στεγανογραφίας από τον Ηρόδοτο, όπως εκείνο του Δημάρατου που χάραξε σε ξύλινες πινακίδες κέρινης επικάλυψης και εκείνο του Ιστιαίου που ζωγράφισε στο κεφάλι του δούλου του.

Ας δούμε πως μπορούμε και εμείς να κρύψουμε μηνύματα μέσα σε άλλα. Ο αγαπητός κύριος Andrew Tanenbaum μας προτείνει να παίξουμε με το εύχρηστο “S-Tools” του Andy Brown για Windows ( Θα πάρουμε λοιπόν μια φωτογραφία με ζέβρες και θα κρύψουμε μέσα ολόκληρο τον “Hamlet” του Shakespeare (που υπάρχει στο

Μόλις ανοίγουμε το S-Tools βλέπουμε ένα γραφικό περιβάλλον χωρίς καμία επιλογή για Open. Μην πανικοβάλλεστε – είναι πιο εύκολο από όσο νομίζετε. Βρείτε το αρχείο εικόνας στον Windows Explorer και “σύρτε” το πάνω στο ανοιχτό S-Tools. Αυτόματα ανοίγει η εικόνα μας (το πρόγραμμα υποστηρίζει μόνο BMP και GIF, στα οποία GIF κόβει το animation αν υπάρχει).

Θα παρατηρήσετε μόλις ανοίξει η φωτογραφία πως κάτω δεξιά αναγράφεται το μεγαλύτερο δυνατό μέγεθος του αρχείου που μπορούμε να κρύψουμε μέσα της (π.χ. 294,894 bytes). Αυτό είναι πολύ βολικό επειδή ξέρουμε εκ των προτέρων αν μπορεί να χωρέσει το κείμενό μας στην συγκεκριμένη εικόνα. Ο “Hamlet” λοιπόν, που είναι μόνο 201,788 bytes, κάπου μπορεί να στριμωχτεί ανάμεσα στις ζέβρες! ;)

Επιλέγουμε τον τρόπο που θα κρύψουμε το αρχείο στην εικόνα
Επιλέγουμε τον τρόπο που θα κρύψουμε το αρχείο στην εικόνα

Τώρα ήρθε η ώρα να βρούμε το κείμενο που θέλουμε να κρύψουμε και να το σύρουμε πάνω ακριβώς στην φωτογραφία που μόλις ανοίξαμε. Αυτόματα θα εμφανιστεί ένα παράθυρο που ζητάει με ποιόν αλγόριθμο να κρυπτογραφήσει το κείμενό μας και με ποια μαγική λέξη κλειδί! Εμείς για παράδειγμα χρησιμοποιήσαμε τον TripleDES και τη μυστική λέξη **** ενώ εσείς μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη!

Μόλις πατήσουμε το OK, μετά από λίγα δευτερόλεπτα υπομονής (ανάλογα με το μέγεθος των αρχείων) θα δούμε μία νέα εικόνα να εμφανίζεται με τον τίτλο “hidden data”. Με δεξί click πάνω της μπορούμε να την κάνουμε Save as.. κάπου στο δίσκο μας (π.χ. με το όνομα hidden-hamlet.bmp). Συγχαρητήρια, μόλις φτιάξατε μια εικόνα με ένα κρυμμένο text file στο εσωτερικό.

Δίνουμε τα ίδια στοιχεία με πριν για να αποκαλυφθεί
Δίνουμε τα ίδια στοιχεία με πριν για να αποκαλυφθεί

Αν είμαστε τυχεροί, οι δύο φωτογραφίες δε θα έχουν αισθητές διαφορές και το τελικό οπτικό αποτέλεσμα δε θα “καρφώνει” πως έχουμε κρύψει κάτι εδώ! Αυτό έχει σχέση με το format της εικόνας που χρησιμοποιήσαμε και το πως έγινε η στεγανογραφία. Διαβάστε το Help για περεταίρω λεπτομέρειες.

Από τη στιγμή που έχουμε μια φωτογραφία η οποία ξέρουμε πως περιέχει κάποιο κρυμμένο αρχείο και επίσης γνωρίζουμε τη μυστική λέξη και τον αλγόριθμο που χρησιμοποιήθηκε, μπορούμε να την “αποστεγανογραφήσουμε”. (Το πως θα μεταφέρουμε με ασφάλεια αυτές τις πληροφορίες είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα) :P

Ιδού το αρχείο που κρύψαμε!
Ιδού το αρχείο που κρύψαμε!

Την ανοίγουμε με τον ίδιο τρόπο που αναφέραμε προηγουμένως, κάνουμε δεξί click πάνω της και αυτή τη φορά επιλέγουμε Reveal. Δίνουμε τα στοιχεία ακριβώς όπως πριν και voilà! βρέθηκε το Hamlet.txt μεγέθους 201,788 bytes, ακέραιο! Με δεξί click και Save as.. το αποθηκεύουμε στο δίσκο μας και μόλις το ανοίξουμε θα διαβάσουμε το “κρυμμένο” μας μήνυμα :)



(Εκδόθηκε τον Μάιο του 2007 στο Τεύχος 5 του περιοδικού “total XAKER” με τον τίτλο “Μα πού βρέθηκε αυτό το κείμενο;”)

Ο Hellas Sat σε πλήρη λειτουργία!

Ο πρώτος Ελληνο-Κυπριακός δορυφόρος “Hellas Sat” που εκτοξεύτηκε στο διάστημα τον περασμένο Μάιο, έχει ήδη τεθεί σε σταθερή τροχιά 35.786 χιλιομέτρων μακριά από τον πλανήτη μας. Τον περασμένο Σεπτέμβρη έγινε η πρώτη επίσημη παρουσίασή του σε εκδήλωση στο Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών, όπου αξιοποιήθηκαν οι νέες δυνατότητες τηλεδιάσκεψης που παρέχει.

Ο δορυφόρος σχεδιάστηκε από τον Γιάννη Καρρά και είναι δημιούργημα της εταιρίας Astrium. Το συνολικό έργο προήλθε από στενή συνεργασία Ελλάδας και Κύπρου, χρειάστηκε 10 χρόνια για να ολοκληρωθεί ενώ κόστισε συνολικά 155 εκατομμύρια Ευρώ. Ο συνολικός χρόνος ζωής του “Hellas Sat” ανέρχεται σε περίπου 17 έτη, κατά τα οποία θα παρέχει εφαρμογές διαδικτύου, τηλεφωνίας, τηλεϊατρικής, ψηφιακής τηλεόρασης όπως και εθνικής άμυνας.

Η εκτόξευση έγινε τα ξημερώματα της 14ης Μαΐου 2003, στη 1:10 π.μ. ώρα Ελλάδος, από το συγκρότημα C-41 του Cape Canaveral, στη Florida των Η.Π.Α. Το δημιούργημα της Astrium για να μπορέσει να απογειωθεί, προσαρμόστηκε πάνω στον πυραυλοφορέα Atlas-5, βάρους 334.5 τόνων και ύψους 58 μέτρων, που κατασκεύασε ειδικά η εταιρία Lockheed Martin. Ο ίδιος ο δορυφόρος ζυγίζει 11.5 τόνους ενώ μεταφέρει 30 αναμεταδότες Ku-Band με δύο σταθερές κεραίες για την ήπειρο της Ευρώπης και δύο κινητές για την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Συνολικά θα διευκολύνει την επικοινωνία για 27 χώρες του κόσμου.

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε σταθερή κυκλική τροχιά γύρω από τη Γη, 35.786 χιλιόμετρα πάνω από την Κένυα, δηλαδή στην τροχιά των 39ο ανατολικά. Αρχικά είχε υπολογιστεί πως θα άντεχε μόνο για 15 χρόνια, όμως επειδή κατά την εκτόξευση δεν υπήρξαν προβλήματα και εξοικονομήθηκαν καύσιμα, η ζωή του παρατάθηκε κατά μία διετία. Σε αυτά τα 17 χρόνια προβλέπεται να φέρει κέρδος στο Ελληνικό δημόσιο πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ, ενώ η απόσβεσή του υπολογίζεται πως θα επιτευχθεί σε 6 περίπου χρόνια.

Η επίσημη παρουσίαση του “Hellas Sat” έγινε στα μέσα του Σεπτέμβρη σε σχετική εκδήλωση στην Αθήνα, με ομιλίες των δημιουργών όπως και των υπουργών που βοήθησαν στην ενίσχυση αυτού του έργου. Μάλιστα ο πρωθυπουργός της Ελλάδας συνομίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη συνέχεια με τον διοικητή της Ελληνικής ειρηνευτικής δύναμης στο Αφγανιστάν, όπως και με τον δήμαρχο και γιατρό των Φούρνων Ικαρίας.

Ο Ελληνο-Κυπριακός δορυφόρος θα συνεισφέρει στην τηλεοπτική αναμετάδοση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, θα ενισχύσει την άμυνα της χώρας μας και θα φέρει πιο κοντά τον Ελληνισμό της διασποράς. Η Ελλάδα έχει ανοιχτεί και στο διάστημα, επιζητώντας νέες ευκαιρίες και νέα δικαιώματα.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο ενώ μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε μαγνητοσκόπηση της απογείωσής του στη σελίδα


(Εκδόθηκε στο ΕΝτάξει Newsletter, τον Ιανουάριο του 2004)

IRC: Internet Rompa Chat

Με ελαφριά καρδιά και ελάχιστη λογική διεξήγα ένα προσωπικό πείραμα για να αποδείξω την κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα κανάλια του Ελληνικού IRC (το οποίο εδώ θα λέμε Internet ROMPA Chat). Επειδή το Internet παρέχει ανωνυμία και προκαλεί απροσωπία, οι περισσότεροι το εκμεταλλεύονται για να επισυνάψουν ενοχλητικά προσωπικές συζητήσεις με άλλους, είτε για πλάκα, είτε μεταξύ σοβαρού και αστείου (κατά το: “Και αν σου κάτσει;“).

Έτσι λοιπόν, παρέμεινα για 6 ώρες ταυτόχρονα σε 4 μεγάλα Ελληνικά κανάλια του IRC, χωρίς να μιλάω σε κανέναν, έχοντας nickname του τύπου “ελκυστικό γυναικείο όνομα + ηλικία πάνω από 18 αλλά κάτω από 25” (έτσι τσιμπάνε ;-). Δέχτηκα συνολικά 894 προσωπικά μηνύματα, από διαφορετικούς χρήστες… Φανταστείτε να μιλούσα κιόλας…!

Τί θα πάθετε λοιπόν αν κάνετε το λάθος και μπείτε σε Ελληνικά public κανάλια με ψευδώνυμο του στυλ “nefeli19” ή “eliza23”; Δείτε παρακάτω το TOP 20 των χαζομάρων που άκουσα, μαζί με τα σχόλιά μου ;-).



<Jorgio> – Τι κοινό έχουν τα σπερματοζωάρια με τους δημόσιους υπαλλήλους ;
// Τελικά δεν είπε :-P //



<natasa-14> hi eimai koritsi 14 you?
// Μα φυσικά και είσαι!! //



// Το λυπημένο στυλάκι έχει φορεθεί πολύ..! //



<zeygari30-28> kalispera
// Ωπ! Γουστάρει βίτσια;; //



<litobates> hi
<litobates> 29/m/turkey, i have pic, do you want with me chat?
// you want greek chick, ya? //



<Tweety_m_Thess______> Good morning my angel …
<Tweety_m_Thess______> I was just wondering how stars seem up from there!
// Κούνα τα φτερά σου και μάθε, σαχλό καναρίνι! //



<FREE__> hi
<FREE__> exis kani erota me kopela ?
// Είμαι σίγουρος ότι πολύ θα το ήθελες :-P ///



<kopros_> exeis kinito me MMS ?
// Γιατί, θες να μου στείλεις το γκολ του Χαριστέα;;; /



<nox> kalhspera, 8a h8eles na kaneis cybersex me ena sklavo pou 8a ipakousei se oti tou peis?
// Μάλλον είναι καιρός να βάλεις και εσύ δορυφορική! //



<Constantinos___> hello! sou aresei na aunanizese?
// Εεε μπορώ να πάρω το 50:50; //



<barman__ath> kalispera moro!ti na keraso?
// 20 λεπτά αργότερα //
<barman__ath> kalispera moro!ti na keraso?
// Always you, always true… //



<Alexis_GR> kalispera ti kanis? orexi gia koubentoula?
<Alexis_GR> 8es sex?
// Ωραίος! Κατευθείαν στο ψητό! //



// Και τί κάνεις εδώ ρε; :-P //



<kostassss> mori
// Έτσι! Πάρτης τον αέρα από την πρώτη στιγμή! //



<johnny> ti epathes? ipegrapses simvolaio me ti mugafone?
// Αχαχα! Αυτό κερδίζει πλυντήριο :-P //



<Xray> hi,thes na fame pitsa k na ******oume?
// ΑΥΤΟΣ ΕΙΣΑΙ! Έμπαινε Greek Lover! (τα αστεράκια προστέθηκαν από τον εκδότη, αυτοσχεδιάστε :P)//



<podolatris> geia sou!…mipws s’aresei na exeis enan antra katw apo ta podia sou?
// Εξαρτάται, μήπως ξέρεις από φουσκάλες; //



<sofistis> kalispera! einai h prwti fora poy kanw chat mesw internet.
// 2 ώρες αργότερα //
// Χαίρομαι που έλυσες όλα τα άλλα σου προβλήματα και έφτασες εκεί! //



<prothimos> tha s arese na exeis ena antra stis ipiresies sou?
// Πατώματα πλένεις; //


Και στο #1

<kounoupaki> zzzzzzzzzzzzzzzzz ena kounoupaki plhsiazei na pei ena gluko geia.tha to afhseis?
// Μπζζζζζζζζζζζζζζ… ΦΦΦΑΑΑΑΑΑΑΑΠΠ!!! //



Ως εδώ. Όχι άλλα καμένα bytes! Αυτή η κατάσταση επικρατεί στα περισσότερα ξένα και ντόπια κανάλια όπου μαζεύονται πολλά (50+) άτομα από την ίδια χώρα. Απλά κάθε φορά διαφέρει η γλώσσα και τα ψευδώνυμα. Όπως ο πραγματικός κόσμος, έτσι και το chat είναι γεμάτο μπακούρια-lovers. Άλλη μία πτυχή της απέραντης εικονικής ηπείρου μας. Δε μας ενοχλούν αν δεν τους προκαλέσουμε. Κάτι σαν κηφήνες με μία δόση dodo bird ;-P. EOF




(Τον Οκτώβριο του 2004 ανέβηκε στη διεύθυνση

Εφ’ όλης της ύλης

Δεν θα σας μιλήσω για τους υπολογιστές. Τί αξία έχει να μιλάμε για κάτι που δεν έχει ψυχή, όταν άνθρωποι γύρω μας πεθαίνουν χωρίς σοβαρό λόγο; Όλοι ξέρουμε πως κάποτε θα έρθει το τέλος μας όμως γιατί αυτό να μην είναι στα βαθιά γεράματα, έχοντας ζήσει αμέτρητες συγκινητικές εμπειρίες; Ίσως όλα να πηγάζουν από το λόγο για τον οποίο ζούμε.

Ακούμε κάθε τόσο φιλόσοφους και θρησκευόμενους να μιλάνε για το νόημα της ζωής, όμως στην πραγματικότητα κανείς δε μπορεί να συλλάβει γιατί βρισκόμαστε εδώ, ποιος είναι ο σκοπός μας. Έτσι, η εύκολη λύση, ο πιο σίγουρος δρόμος που μπορεί να πάρει κάποιος σε αυτόν τον κόσμο, είναι η επιζήτηση του χρήματος.

Χαρακτηρίζεται σίγουρος επειδή, όπως έχει σχηματιστεί η σημερινή κοινωνία, όσοι έχουν πλούτο είναι αποδεκτοί, και στους ανθρώπους αρέσει να είναι αποδεκτοί, ακόμη και αν ζουν μέσα στην υποκρισία. Γιατί αποδεχόμαστε τους πλούσιους; Ίσως επειδή μας εμπνέουν σιγουριά και δέος. Ίσως πάλι επειδή ελπίζουμε να πάρουμε λίγη από τη λάμψη τους (και την περιουσία τους) με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όλοι θέλουμε να λάμψουμε, έστω και για λίγο, να δείξουμε πως πετύχαμε κάτι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό όμως μπορεί να γίνει, αν οι μέθοδοι που ακολουθούμε δε συμβαδίζουν με την ηθική. Όμως τί είναι ηθική σήμερα; Ποιός καθορίζει αυτούς τους άγραφους κανόνες; Ο εύκολος τρόπος για να ξεχωρίσουμε το ηθικό από το ανήθικο είναι να σκεφτούμε τι δε θα άρεσε να κάνουν σε εμάς, ώστε να μην το κάνουμε ούτε εμείς σε άλλους.

Παρόλα αυτά, ο καθένας μεγαλώνει διαφορετικά και έχει διαφορετικές ανοχές και αντιπάθειες. Έχει σημασία το πως ανατρεφόμαστε και σε τι συνθήκες αναπτυσσόμαστε καθότι από εκεί παίρνουμε τις πρώτες βάσεις μας. Η οικογένεια και οι παρέες που κάνουμε αποτελούν τη μεγαλύτερη επιρροή για ένα παιδί που ακόμη είναι ιδιαίτερα ευάλωτο καθώς δεν έχει διαμορφώσει την προσωπικότητά του.

Μακάρι όλα τα παιδιά να ήξεραν πως οι μεγάλοι δεν έχουν πάντα δίκιο, πως δε θέλουν πάντα το καλό τους ακόμη και αν δείχνουν πως έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Κανείς δε μπορεί να ξέρει τι υποβόσκει στο μυαλό του κάθε συνομιλητή του, τι συμφέροντα και διαβουλεύσεις τον κάνουν να φέρεται όπως φέρεται. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν λάθος και μεταφέρουν τα ίδια λάθη στα δικά τους παιδιά, συνεχίζοντας τον αέναο κύκλο των προβληματικών οικογενειών.

Όμως τί πάει να πει πως κάποιος μεγάλωσε λάθος; Ποιό είναι πλέον το σωστό σε ένα κόσμο με τόσες χιλιάδες διαφορετικές θρησκείες και αιρέσεις, τόσα εκατομμύρια περίεργους ανθρώπινους νόμους και κανόνες, τόσα διαφορετικά ήθη και έθιμα; Το σωστό τείνει να είναι εκείνο που αφήνει τον καθένα να αναπτυχθεί ελεύθερα, να εκφραστεί ελεύθερα αλλά και να σκεφτεί ελεύθερα.

Ένα παιδί που δεν έχει κρίση, αποδέχεται αβίαστα τα πιστεύω που του επιβάλλουν, όμως πρέπει να έχει το δικαίωμα να τα απορρίψει στην πορεία αν το αποφασίσει. Ένας άνθρωπος που έχει αποκτήσει κρίση, όσο και αν διαφέρει από των άλλων, πρέπει να έχει το δικαίωμα να την εκφράσει. Τί αξία θα είχε όμως η ελευθερία έκφρασης χωρίς την ελευθερία σκέψης; Πρέπει να μπορούμε να κρίνουμε αν αυτά που μας λένε ισχύουν ή όχι, να μπορούμε να τα ερευνήσουμε και να τα συγκρίνουμε, ώστε να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.

Ίσως να μην υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει τη σκέψη, όμως δε χρειάζονται νόμοι για αυτό. Κανείς δεν έχει (ακόμα;) το δικαίωμα να ελέγξει και να τιμωρήσει το αν κάποιος σκέφτηκε. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να τον κρατάει απασχολημένο με κάτι άλλο, εύπεπτο και ανούσιο, όσο του περνάει το μήνυμα που θέλει. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ατονήσει μέσα στους αιώνες και δε μπορεί να κάνει πάρα πολλά πράγματα συγχρόνως, οπότε όταν δέχεται δύο πληροφορίες μαζί, μία από τις δύο θα γίνει δεκτή απερίσκεπτα. Θέλει μεγάλη εξάσκηση για να αρχίσουμε να βλέπουμε αυτές τις καθημερινές “απάτες” επειδή καμουφλάρονται με μεγάλη επιδεξιότητα από τους ειδικούς.

Αυτοί οι ειδικοί γιατί το κάνουν; Ακόμη και εκείνοι άνθρωποι δεν είναι; Σαφώς, όπως και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους που επίσης θα επηρεαστούν, όμως δεν το σκέφτονται έτσι. Ο καθένας κοιτάει το γρήγορο, βραχυπρόθεσμο κέρδος, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των πράξεών του. Έτσι πληρώνεται για να πουλήσει το τάδε άχρηστο προϊόν ή την τάδε κενή άποψη, αυξάνοντας την περιουσία του, νομίζοντας πως έτσι θα γίνει πιο ολοκληρωμένος.

Τους ειδικούς όμως ποιος τους πληρώνει; Ποιός θέλει να κρατάει τις μάζες υπό τον έλεγχό του; Σίγουρα όσοι θέλουν υπερβολικό πλούτο. Όσοι είναι δισεκατομμυριούχοι δεν έγιναν απλά με τύχη και σωστές επενδύσεις, αλλά εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες των αντιπάλων τους και παίρνοντας την κοινή γνώμη (=όλους τους υπόλοιπους) με το μέρος τους. Όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Ο πλούτος είναι ένα βασικό κίνητρο, αλλά ένα ακόμη πιο ματαιόδοξο και εγωιστικό είναι η εξουσία.

Αν έχεις εξουσία, δηλαδή επιρροή πάνω σε άλλους, μπορείς να έχεις και πλούτο και δόξα και οτιδήποτε θελήσεις ανά πάσα στιγμή. Εξουσία δεν έχουν μόνο οι πολιτικοί όπως θα σκεφτεί κάποιος, αλλά οποιοσδήποτε που με τις πράξεις του μπορεί να επηρεάσει άλλους. Όσο μεγαλύτερο όγκο ανθρώπων διατάζει, τόσο περισσότερο “δυνατός” θεωρείται.

Πώς θα μείνει κάποιος στην εξουσία; Κρατώντας άλλους έξω από αυτή. Κρατώντας τους οπαδούς του στο σκοτάδι, εκεί που τους θέλει για να είναι ελεγχόμενοι ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να τους χρησιμοποιεί. Φυσικά ο κάθε εξουσιαστής κάποτε πεθαίνει όμως τα παιδιά του και οι προστατευόμενοί του ακολουθούν το δρόμο που χάραξε, συνεχίζοντας το έργο της ενδυνάμωσής τους και της τύφλωσης των άλλων.

Ώστε όλα γίνονται για λεφτά και εξουσία; Το σεξ θα μείνει απέξω; Στην πραγματικότητα το σεξ δεν αποτελεί σημαντικό κίνητρο εκμετάλλευσης. Κάποιος μπορεί να καταφέρει να δοκιμάσει όλες τις ηδονές που έχει να προσφέρει το ανθρώπινο σώμα και έτσι κι αλλιώς μετά από μερικά χρόνια δε θα μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς. Όμως με τον πλούτο και τη δύναμη δεν ισχύει το ίδιο επειδή δεν υπάρχει κορυφή. Το να εξουσιάσεις όλο τον πλανήτη και να κατέχεις όλη την περιουσία είναι ένα άπιαστο όνειρο που όμως αποτελεί ενδόμυχο πόθο όλων των εκμεταλλευτών.

Εμείς όμως γιατί τα ανεχόμαστε όλα αυτά; Δυστυχώς δεν έχουμε περιθώρια επιλογής καθώς χρειάζεται έντονη κριτική σκέψη και αμφισβήτηση για να πούμε ότι προσπαθούμε να αντισταθούμε σε αυτό το “καρναβάλι” έτοιμων ιδεών και μασημένων απόψεων. Η διαφήμιση έχει χάσει τον ενημερωτικό της χαρακτήρα και αποτελεί όπλο στα χέρια όσων θέλουν να επηρεάσουν ευρέως τον κόσμο. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξυπηρετούν αποκλειστικά τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους και όσοι προσπαθούν να ενημερώσουν αντικειμενικά και χωρίς περιορισμούς καταπνίγονται από εκείνους των οποίων τα συμφέροντα θίγονται.

Έχουμε δημιουργήσει μια μεγάλη παγίδα από όπου ούτε οι ίδιοι οι εξουσιαστές μπορούν να ξεφύγουν. Όταν ο τυπικός πολιτικός και τυπικός ιδιοκτήτης πολυεθνικής σχολάσουν από τη δουλειά τους, γυρίζουν σπίτι και επηρεάζονται από τις αποφάσεις που πήραν άλλοι πολιτικοί και ιδιοκτήτες ανά τον κόσμο. Τα παιδιά τους θα πάρουν τα νοθευμένα ναρκωτικά που άφησαν να περάσουν τα σύνορα και θα αγοράσουν τα άχρηστα προϊόντα που έχουν “πνίξει” το μυαλό τους με τις διαφημίσεις. Το ίδιο φυσικά θα συμβεί και στα παιδιά άλλων ανθρώπων, τους οποίους δεν έχουν γνωρίσει ποτέ.

Ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του και αυτό είναι το αναμενόμενο, σε έναν κόσμο που δεν ξέρει γιατί υπάρχει και αναζητεί χαρά στις σύντομες απολαύσεις. Γρήγορες σχέσεις, γρήγορο φαγητό και γρήγορα ταξίδια στα αστέρια, πολλές φορές χωρίς επιστροφή. Ένας πλανήτης που τρέχει με ταχύτητα για να μην κάτσει και σκεφτεί ότι δεν ξέρει που πάει. Ξυπνάμε, σπουδάζουμε, δουλεύουμε, ταξιδεύουμε, γνωριζόμαστε, ζευγαρώνουμε, κοιμόμαστε και πεθαίνουμε. Και η γη γυρίζει.

Αυτό δεν αλλάζει έτσι απλά. Αυτό που μπορεί να αλλάξει άμεσα είναι η επιρροή μας στον κόσμο που είμαστε, αυτόν που κάποτε θα αφήσουμε. Αν όλοι προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε τις βασικές ελευθερίες αναλλοίωτες ενώ συγχρόνως βοηθούσαμε τους λιγότερο τυχερούς από εμάς, χωρίς να περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα, θα είχαμε ήδη κάνει ένα τεράστιο βήμα βελτίωσης. Αν μπορούσαμε να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις που μας μαστίζουν και βλέπαμε τον κόσμο σαν ένα παγκόσμιο χωριό όπου όλοι είμαστε άνθρωποι, με διαφορετικά χαρακτηριστικά, χωρίς αυτή η διαφορετικότητα να είναι κάτι το αρνητικό, τότε τα αποτελέσματα θα ήταν άμεσα και χειροπιαστά. Αν καταφέρουμε να βρούμε κάτι άλλο να μας απασχολεί εκτός από την απόκτηση πλούτου και εξουσίας και οι οδοί που θα ακολουθήσουμε για να το πετύχουμε παραμείνουν ηθικοί, θα έχουμε σχεδόν πετύχει το ακατόρθωτο.

Τέλος στις διαλυμένες οικογένειες, αφού οι άνθρωποι θα αγαπάνε πραγματικά και θα αφοσιώνονται ο ένας στον άλλον, αντί για τη δουλειά τους και τις σύντομες συγκινήσεις. Τέλος στις αδικοχαμένες ζωές, αφού πλέον θα μας ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις των πράξεών μας πάνω στους άλλους, αντί να κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και το συμφέρον μας. Στο τέλος τα προβλήματα που θα μείνουν θα είναι μόνο εκείνα που ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, όπως οι ανίατες ασθένειες και οι φυσικές καταστροφές. Όμως και αυτά με τη σειρά τους θα περιοριστούν από μία κοινωνία που θα έχει μάθει να συνεργάζεται και να νοιάζεται.

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται όνειρο και γελάτε με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο, τότε είστε μέρος του προβλήματος και πρέπει να αισθάνεστε τύψεις, αν όχι ευθύνες. Ξεκινήστε και εσείς αμφισβητώντας αυτά που θέλουν να σας επιβάλλουν, συνεχίστε χωρίς να κάνετε αυτά που δε θέλετε να σας κάνουν και τελικά ενδιαφερθείτε για τις επιπτώσεις των πράξεών σας στον κόσμο. Δεν έχω τίποτε άλλο να πω για την ώρα.


(Τον Οκτώβριο του 2004 ανέβηκε και στη διεύθυνση

Computer.. με C.. όπως Complex!

Όλοι όσοι έχουν σχέση με υπολογιστές είναι κομπλεξικοί. Και θα σας το αποδείξω αμέσως.

Ας πάρουμε πρώτα τον ορισμό της λέξης «κομπλεξικός».

Σύμφωνα με το “Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας”, κομπλεξικός είναι «αυτός που κυριαρχείται από ψυχικό σύμπλεγμα, του οποίου η συμπεριφορά φανερώνει προβληματική, διαταραγμένη προσωπικότητα. Π.χ. Μη δίνεις βάση στα σχόλιά του, ένας κομπλεξικός είναι και τίποτε παραπάνω! ~ Ο ένας προσπαθεί να μειώσει το έργο του άλλου! Είναι όλοι τους κομπλεξικοί!»

Από τον ορισμό και τα παραδείγματα συμπεραίνουμε πως σαν κομπλεξικός ορίζεται αυτός που δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του και βρίσκει διάφορους τρόπους για να καλύψει αυτό του το ψυχικό κενό.

Ας περάσουμε στους χρήστες τώρα.

Πρώτα είναι αυτοί που ξεκίνησαν πρόσφατα να ασχολούνται ή εκείνοι που παρόλο που έχουν υπολογιστή πολύ καιρό, δεν ασχολούνται ιδιαίτερα μαζί του.

Μόλις αγόρασαν ένα νέο μηχάνημα επειδή τα βλέπουν παντού γύρω τους ή επειδή το χρειάζονται για συγκεκριμένα πράγματα στη δουλειά τους. Αυτοί έχουν κόμπλεξ ηττοπάθειας. Είναι σίγουροι πως δεν ξέρουν, όμως φοβούνται πως θα έπρεπε να ξέρουν επειδή όλος ο κόσμος δείχνει να ασχολείται. Πολλές φορές φοβούνται πως κάποιος που έχει ασχοληθεί λίγο περισσότερο με αυτά, θα τους την φέρει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αισθάνονται ανίκανοι για οτιδήποτε, ακόμη και για να μάθουν κάτι καινούργιο.
Αυτοί είναι οι ακίνδυνοι κομπλεξικοί.

«Χάλασε ο υπολογιστής! Έχω τρελαθεί σου λέω! Τι έκανα πάλι?! Δεν είμαι εγώ για τέτοια! Έτσι μου έρχεται να τον πετάξω!»

Μετά είναι αυτοί που ανεξάρτητα από το πόσο καιρό ασχολούνται, δεν έχουν ήθος.

Κάποιοι θέλουν να καλύψουν τα συναισθηματικά κενά τους μέσα από τους υπολογιστές. Επειδή δεν μπορούν να κυριαρχήσουν πάνω σε οποιονδήποτε στην πραγματική ζωή τους, προσπαθούν να το πετύχουν αυτό είτε σε ηλεκτρονικά παιχνίδια είτε σε παράνομες και ανήθικες ηλεκτρονικές πράξεις. Αυτοί έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας. Με την ίδια χαρά που θα σκότωναν έναν στρατό από ζόμπι σε κάποιο shoot’em up, θα έβαζαν και ιό σε κάποιον γνωστό ή άγνωστο, ή θα έπνιγαν με κάθε είδους “kiddie” επιθέσεις τον οποιονδήποτε. Και ξέρετε γιατί εκφράζουν έτσι αυτό τους το θυμό; “Επειδή, απλά, μπορούν”.

Αυτοί είναι οι επικίνδυνοι κομπλεξικοί.

«Μιλάμε του έστειλα αυτό το πρόγραμμα και μπήκα στο PC του και του ανοιγόκλεινα το cd-rom!! Μάλιστα πριν βγω του έσβησα και κάτι αρχεία!»

Μετά είναι αυτοί που ασχολούνται αρκετό καιρό και έχουν προσπαθήσει να εντρυφήσουν στο θέμα.

Είναι μέτριοι, πέφτουν συχνά σε σφάλματα, μαθαίνουν βέβαια από τα λάθη τους όμως πολλές φορές δεν τα παραδέχονται. Αυτοί έχουν κόμπλεξ ανασφάλειας. Δε θέλουν να φανεί πως δεν ξέρουν τα πάντα, παρόλο που είναι απόλυτα λογικό, όμως εκείνοι θέλουν να δείχνουν πως είναι μέσα σε όλα. Δε διστάζουν να υποβιβάσουν δουλειά άλλου σε περίπτωση που δε γνωρίζουν το περιεχόμενό της, μόνο και μόνο για να μη δείξουν πως δεν κατάλαβαν τι έκανε. Δε διστάζουν επίσης να αντιγράψουν δουλειά άλλων χωρίς να αναφέρουν πουθενά την πηγή, έτσι απλά για να το παίξουν σχετικοί.

Αυτοί είναι οι χειρότεροι κομπλεξικοί.

«Ποιο πρόγραμμα σου έβαλε λέει? Έλα ρε τι είναι αυτά?? Όχι όχι αυτό δε χρειάζεται, υπάρχει μόνο για να τρώει μνήμη, άχρηστα πράγματα σου λέω.»

Τελικά είναι και αυτοί που ασχολούνται πολύ καιρό και έχουν πάρει διάφορα διπλώματα.

Αυτοί αισθάνονται πως πρέπει να ξέρουν τα πάντα, πως δεν δικαιολογούνται αν δεν γνωρίζουν κάτι. Σίγουρα ο κόσμος της πληροφορικής είναι μεγάλος αλλά όλοι πλέον τους βλέπουν σαν επιστήμονες άρα αισθάνονται μια ευθύνη συνεχούς ανανέωσης να τους βαραίνει. Αυτοί έχουν απλά κόμπλεξ. Μπορείτε να τους διακρίνετε όταν θα προσπαθήσουν να αποφύγουν να απαντήσουν σε κάποια ερώτηση με ένα ύποπτο μειδίαμα ή απλά αλλάζοντας το θέμα σε κάτι παραπλήσιο, το οποίο γνωρίζουν περισσότερο. Πολλές φορές μάλιστα επικαλούνται και την παλαιότητα τους στον τομέα, σε μία προσπάθεια δημιουργίας δέους και σεβασμού προς το άτομό τους.

Αυτοί είναι οι υποκριτές κομπλεξικοί.

«Πώς το είπες αυτό το πρόγραμμα; Μμμμ… μου θυμίζει μια παλιά έκδοση του πρώτου κειμενογράφου που είχε βγει για υπολογιστή πριν κάτι δεκαετίες.. ωραίες εποχές τότε!»

Όπως και να το κάνουμε, όσο παλιοί, καινούργιοι, ψαγμένοι, άσχετοι, ηθικοί ή αληθινοί και αν είμαστε, σε κάποια φάση της ζωής μας περάσαμε από κάποιο “κομπλεξικό” στάδιο. Είμαστε όλοι κομπλεξικοί και φαινόμαστε :-P

—    Thunder    —


(Εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 2002 στον χιουμοριστικό ιστοχώρο του Websloth ο οποίος έχει πλέον κατέβει αλλά υπάρχει στο αρχείο)

Το Ευρώ επηρεάζει τους πάντες!

Αν το σκεφτούμε, τώρα πια η δραχμή εξαφανίζεται σχεδόν από παντού. Θα τη βλέπουμε σε μουσεία, σε καμιά φωτογραφία, στα ψιλά που κρατήσαμε για ενθύμιο, αλλά ως εκεί. Πόσοι όμως πραγματικά επηρεάζονται από αυτή την αλλαγή?

  • Τα πρεζάκια στη Στουρνάρη τώρα πια θα ζητάνε «Ένα Ευρώ», δηλαδή όχι πια 100 δραχμές αλλά 340,75! Έτσι θα καλύπτουν τα απαραίτητα έξοδα για «εισιτήρια» και «τσιγάρα» με την τριπλάσια ταχύτητα!
  • Αν έβρισκες ένα πεντοχίλιαρο ή ένα δεκαχίλιαρο πεσμένο στο δρόμο θα μπορούσες να πάρεις ένα CD ή να αγοράσεις κάρτα για το κινητό σου. Αν τώρα πια βρεις ένα «πεντακοσάρικο» στο δρόμο (170.375 δρχ.) μπορείς να αγοράσεις καινούργιο κινητό ;-)
  • Πλέον η νέα Mercedes δεν θα έχει 70.000.000 αλλά μόλις 205.429 !!! Εκτός του ότι ακούγεται καλύτερα, αν το μετατρέψετε θα δείτε πως κερδίζουμε και ένα χιλιάρικο!
  • Οι παραχαράκτες θα πρέπει επειγόντως να εφοδιαστούν με τα νέα «Euro-kit» δημιουργίας πλαστών χαρτονομισμάτων γιατί αλλιώς θα βγουν εκτός μόδας! Ε δε λέει να πας να κλέψεις με ντεμοντέ νόμισμα!
  • Τώρα πια δε θα χρειάζεται να θυμόμαστε δύο τιμές για κάθε προϊόν! Όχι πως το κάναμε ως τώρα αλλά τέλος πάντων!
  • Και ναι! Επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, οι λογαριασμοί του ΟΤΕ θα αρχίσουν να έρχονται με τρία ψηφία! Τέρμα σε εκείνα τα μεγάλα, αχώνευτα εξαψήφια νούμερα! Τώρα όλα τα χρέη σας χωράνε σε 3 bytes!
  • Οι τουρίστες εκ Ευρώπης που θα επισκέπτονται την Ακρόπολη τώρα πια θα είναι πιο πονηρεμένοι απέναντι στους καφέδες που θα κοστίζουν 3 Ευρώ (1022 δρχ.)
  • Αντίστοιχα εμείς θα είμαστε λιγότερο πονηρεμένοι όταν θα γυρίσουμε από τα ψώνια μας έχοντας πάρει μια μπλούζα σε «Τιμή Ευκαιρίας!!» μόλις 150 Ευρώ..
  • Θα εκλείψουν λέξεις όπως δραχμοβίωτος και δραχμοφονιάς και θα δημιουργηθούν φράσεις όπως «Θα πούμε το Ευρώ Ευρούλι» και «Δεν αξίζεις ούτε μισό Λεπτό».
  • Τα μαγαζιά «Ό,τι πάρεις 299» θα πρέπει ή να αλλάξουν όνομα ή να αρχίσουν να πουλάνε μόνο PRADA!

Πολλές οι αλλαγές, άντε να δούμε πως θα είναι να είσαι τουρίστας στη ίδια σου τη χώρα ;-)

—    Thunder    —


(Εμφανίστηκε τον Δεκέμβριο του 2001 στον χιουμοριστικό ιστοχώρο του Websloth ο οποίος έχει πλέον κατέβει αλλά υπάρχει στο αρχείο)

Άτιτλο #16: “Οι σκέψεις ενός δικτυωμένου”

Περισσότερα από τέσσερα χρόνια στο Internet, έχω μιλήσει με πολλούς “νέους χρήστες”.

Το πρώτο πράγμα που με ρωτάνε είναι αν ξέρω κανένα καλό πορνό site. Το δεύτερο αν έχω καμιά καλή σελίδα με τραγούδια και το τρίτο αν μπορώ να τους πω πως να τα κατεβάσουν όλα αυτά στον υπολογιστή τους…

Μα πείτε μου, ολόκληρο W.W.W., γεμάτο πληροφορίες, μανιφέστα, ειδήσεις, παραπληροφόρηση – και μερικές φορές “υπερπληροφόρηση” -, με δεδομένα ικανά να σας κρατήσουν καθηλωμένους σε μία καρέκλα για ώρες, δεν σας ικανοποιεί? Αμέσως στην παρανομία και στον υπόκοσμο?

Δηλαδή τι υπόκοσμος έτσι που γίναμε, όλοι στα φανερά κατεβάζουν, μοιράζουν audio rippers και cd γεμάτα mp3 και ΧΧΧ clips. Σε μία αντιπαραβολή με τα seventies θα μπορούσαμε να πούμε “Net, Sex and WinMX”!

Τι είναι το WinMX? Θυμάστε το Napster? Ε, καλύτερο. Αυτό δεν έχει server να του κάνεις μήνυση και search engine να του μπλοκάρεις. Είναι σαν ένας freelance δολοφόνος που πηγαίνει κάπου, κάνει τη δουλειά του και φεύγει. Ξεκάθαρα πράγματα :-)

Μιας και μιλάμε για τραγούδια, λέτε άραγε οι Faithless να έχουν ακούσει το “Υποφέρω”? Σίγουρα θα τους έκανε να υποφέρουν.. από “αϋπνίες”.

Τώρα θα μου πείτε, λες οι Eiffel65 να άκουσαν το “Σου ταιριάζω”? Ή οι New Radicals το “Δε *αμιέται”? Μπαα δε νομίζω…

Μου φαίνεται πρέπει να φτιάξουν ένα νέο τηλεπαιχνίδι με όνομα “Βρείτε το τραγούδι” όπου θα σου βάζουν να ακούσεις κάποια ελληνική επιτυχία και εσύ θα πρέπει να βρεις την αντίστοιχη ξένη…

Δεν καταλαβαίνω πάντως. Τα λεγόμενα ελληνικά λαϊκά και pop τραγούδια ακούγονται σαν τούρκικα (με ελληνικούς στίχους), οι περισσότερες σειρές που παίζονται στα τηλεοπτικά δίκτυα είναι βραζιλιάνικες (με ελληνικές φωνές) και μετά κατηγορούν το Internet και το Σημίτη για κάποια “κακόβουλη παγκοσμιοποίηση”. Εγώ δεν είδα τίποτε να αλλάζει “στα ξαφνικά”.

Όπως και να ‘χει, εσείς πηγαίνετε, διαμαρτυρηθείτε για το κλείσιμο των ραδιοφωνικών σταθμών, νομίζοντας πως το ALPHA φωνάζει από ενδιαφέρον για τους καημένους ακροατές που θα χάσουν τους αγαπημένους σταθμούς τους και όχι επειδή του κλείνουν και τη δικιά του συχνότητα (μία απ’ όλες τέλος πάντων).

(Δε ξέρω ποιος μεσολάβησε για αυτό, αλλά μπράβο ρε παιδιά, συγκινήθηκα όταν το έμαθα.)

Σήμερα κλείνουν σταθμούς ραδιοφώνου, αύριο σταθμούς τηλεόρασης, άντε με το καλό μεθαύριο να αρχίσουν να κλείνουν και ιστοσελίδες!

Σκεφτείτε μια μέρα να λάβετε ένα mail που να λέει “Αγαπητέ Κύριε/Κυρία, το .gr domain σας παρενοχλεί την διαδικτυακή κίνηση εκ του εξωτερικού {συν του ότι οι απόψεις του είναι ανατρεπτικές και πολύ επαναστατικές για εμάς} οπότε αναγκαζόμαστε να σας το κλείσουμε. Εσείς δε χρειάζεται να κάνετε τίποτα, φροντίσαμε για όλα!”

Εύκολα και γρήγορα θα καθάριζε μεγάλο μέρος του ελληνικού web και δε θα χρειαζόταν να βάλουν και μπάτσους πουθενά να φυλάνε τίποτα :-) -ίσως μόνο μερικούς έξω από το Ι.Τ.Ε.-

Άντε τώρα, χωρίς όλα αυτά θα δουλεύουν καλύτερα και τα Σπάτα! (έτσι δεν είναι? γι’ αυτό δεν το κάνουν? εγώ έτσι άκουσα στην τηλεόραση, άρα έτσι θα είναι!).

Σπάτα, Μετρό, όλα τόσο καθαρά, τόσο καινούργια, κύριε πρωθυπουργέ μας κακομαθαίνετε! Να δω και τους πρώτους πραγματικούς ποδηλατοδρόμους και να νομίζω πως ξύπνησα σε άλλη χώρα!

Πιστεύω ότι μέχρι το 2004 η Αττική θα είναι πολύ καλύτερο μέρος από τώρα.

Μέχρι τότε τι κάνουμε?

Μου έλεγαν πως πρέπει να μεγαλώσω για να καταλάβω. Μεγάλωσα και κατάλαβα πως θέλω να μικρύνω. Έχεις την καλύτερη οπτική γωνία από εκεί κάτω.

Που πάμε τελικά? Ας ρωτήσει κάποιος ένα 6χρονο μήπως και βγάλουμε άκρη. Άντε, καλή ανάγνωση.


(Εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 2001 στον ιστοχώρο των Κυβερνογράφων στα πλαίσια της στήλης “Άτιτλο”

MP3 – Το μουσικό ξεκαθάρισμα

Πριν από τρία χρόνια η λέξη mp3 ήταν σχεδόν άγνωστη. Λίγοι γνώριζαν τις δυνατότητες των mpeg σαν αρχεία ήχου ενώ η παρουσία του mp2 δεν ενδιέφερε πολλούς εξ αιτίας της χαμηλής ποιότητάς του. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο audio format έφερε μια άναρχη επανάσταση στο χώρο της μουσικής, την οποία δεν ξεκίνησαν οι τραγουδιστές αλλά οι ακροατές.

Οι νέες δυνατότητες έγιναν παιχνίδι στα χέρια ατόμων που αψηφώντας τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών, κωδικοποίησαν και διέδωσαν – χωρίς άδεια – εκατομμύρια copyrighted κομμάτια. Μην σπεύσετε να κατηγορήσετε «εκείνους τους νέους» – όπως τους αποκαλούσε ο Graham Bell – που με τις επαναστατικές τάσεις τους καταστρέφουν τα πάντα. Ακόμη και εσείς έχετε παραβεί αυτούς τους νόμους όταν αγοράσατε μια αντιγραφή κασέτας ή CD (κλεπταποδοχή) ή όταν αναλάβατε την μουσική ενός party (διάπραξη). Δεν πρόκειται βέβαια να σας συλλάβει άμεσα η αστυνομία – έχουν και χειρότερους «εγκληματίες» να κυνηγήσουν. Εξάλλου τα τραγούδια δεν είναι μόνο για το walkman και το ραδιόφωνο. Η μουσική είναι η ζάχαρη της ζωής, δίνει μια γλυκιά χροιά στον μονότονο κόσμο μας με τους συνηθισμένους θορύβους και πρέπει να είναι προσιτή σε όλους.

Από παλιά κυκλοφορούσαν στο Διαδίκτυο αρχεία ήχου αναγνωρισμένων καλλιτεχνών όμως ή ήταν απλά samples ή τόσο χαμηλής ποιότητας που μόνο η απόκτηση του αυθεντικού άλμπουμ θα μπορούσε να δημιουργήσει την επιθυμητή μουσική ικανοποίηση. Τώρα πια όμως το πρόβλημα των καλλιτεχνών και των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών είναι ότι κάποιος μπορεί να έχει στην κατοχή του τα mp3 με μηδαμινό κόστος και να μην αγοράζει τα albums και τα singles, αφού η διαφορά στην ποιότητα ήχου είναι ανεπαίσθητη, οπότε αυτόματα χάνουν πολλά λεφτά από τον συγκεκριμένο τομέα.

Αυτό από μόνο του ακούγεται από άσχημο έως παράνομο – και είναι – όμως υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που ένας συνειδητοποιημένος ακροατής και κριτής θα πρέπει να γνωρίζει προτού φτάσει στο τελικό συμπέρασμα.

Το mpeg3 δεν φτιάχτηκε με σκοπό τη μουσική πειρατεία. Ήρθε απλά για να δώσει μια λύση στο πρόβλημα των μεγάλων αρχείων ήχου (παλιά ίσχυε «υψηλή ποιότητα = μεγάλο μέγεθος»). Όπως με ένα σφυρί μπορείς να φτιάξεις κάτι ή να σκοτώσεις κάποιον, έτσι και αυτό το νέο ψηφιακό εργαλείο παίρνει διαφορετική μορφή σε κάθε χέρι.

Σκεφτείτε πόσα άγνωστα συγκροτήματα μπόρεσαν να μεταδώσουν μέσα από το Διαδίκτυο τα κομμάτια τους και κατάφεραν να αναγνωριστούν παγκοσμίως. Επίσης, πόσοι άνθρωποι, ηπείρους μακριά, γνώρισαν ήχους και ακούσματα των συνομιλητών τους. Σε ένα παγκόσμιο χωριό όλοι οι κάτοικοι θέλουν να αισθάνονται ενωμένοι. Έτσι τώρα πια όλοι μπορούν να γνωρίσουν την ομορφιά της μουσικής, άσχετα με την τοποθεσία και τις οικονομικές δυνατότητές τους. Αρκεί η κατοχή ενός απλού υπολογιστή και κάποιο μέσο απόκτησης των συγκεκριμένων αρχείων για να «μυηθεί» κάποιος σε κάθε είδους ηχητική απόλαυση.

Επίσης πολλοί καλλιτέχνες έχουν σαν βασικό σκοπό τους να περάσουν ένα μήνυμα μέσα από τα τραγούδια τους. Μπορεί τα CD τους να μην έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν σε όλο τον κόσμο, αλλά ένα mp3 σίγουρα την έχει. Έτσι ο αρχικός σκοπός τους πραγματοποιείται, δηλαδή το μήνυμά τους φτάνει σε όλο τον κόσμο παρόλο που τα CD τους δεν το κατάφεραν. Αυτό το έχουν ήδη καταλάβει και εκμεταλλευτεί πολλοί*.

Από εκεί και πέρα, κανείς δεν πρέπει να φτάνει στην υπερβολή. Όλοι γνωρίζουν πως για να μπορέσει ένας καλλιτέχνης να συνεχίσει τη δουλειά του, θα πρέπει να βλέπει πως ο κόσμος ανταποκρίνεται στο έργο του θετικά, είτε αγοράζοντας τα τραγούδια του, είτε πηγαίνοντας στις συναυλίες του αλλά και με άλλους παρόμοιους τρόπους. Εξάλλου τίποτα ψηφιακό δε συγκρίνεται με κάτι αυθεντικό και χειροπιαστό, οπότε το υλικό επίσημο μέσο μεταφοράς μουσικής (LP, MC, CD) είναι και το καλύτερο. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο μπορείτε να δείτε πως οι δισκογραφικές εταιρίες έχουν δώσει ιδιαίτερο βάρος στην εμφάνιση των συσκευασιών, θέλοντας να κάνουν τον κάτοχο των συλλογών τους να αισθάνεται πως έχει ένα αξιόλογο, ολοκληρωμένο άλμπουμ στα χέρια του.

Ας σκεφτούμε όμως και κάτι καθόλου καινούργιο. Η pop μουσική (από το popular) θριαμβεύει εδώ και χρόνια επειδή υπάρχουν κάποια άτομα που αγοράζουν τα CD και τις κασέτες των «διάσημων» τραγουδιστών. Κάθε μέρα εμφανίζεται και κάποιος καινούργιος καλλιτέχνης, που απλά «βάζει» τη φωνή και το όμορφο πρόσωπό του και κερδίζει λεφτά από τους κοινότυπους ή φανταχτερούς στίχους που κάποιος άλλος έγραψε γι’ αυτόν (στιχογραφία μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης). Έτσι βλέπουμε στις μουσικές σκηνές του κόσμου άτομα που λάμπουν για ένα ή δύο μήνες και μετά χάνονται μέχρι την επόμενη «χτυπητή» επιτυχία τους, αν υπάρξει.

Αυτά τα άτομα θα είναι τα πρώτα που θα εκλείψουν. Οι χρήστες του Διαδικτύου σκέφτονται: γιατί να ξοδέψουν ένα ακαταφρόνητο ποσό αγοράζοντας τα pop singles και albums – που στο κάτω-κάτω δε λένε και κάτι αξιόλογο – αφού μπορούν εύκολα να τα βρουν δωρεάν (παρανόμως) on-line και μόλις τα βαρεθούν να τα σβήσουν, χωρίς κανένα οικονομικό κόστος. Τα τραγούδια εκτός από πετυχημένη όρχηση θα πρέπει να έχουν μια βάση, ένα νόημα, και κάποιοι το ξέχασαν αυτό στην πορεία για το εύκολο κέρδος. Τώρα λοιπόν οι δισκογραφικές εταιρείες άρχισαν να τρέμουν καθώς οι ρηχοί εκτελεστές των ανούσιων «επιτυχιών» τους εκτός από αναλώσιμοι έγιναν και επιβλαβείς, μιας και δεν βγάζουν όσα κέρδη σκόπευαν, με αποτέλεσμα την ταχύτερη εκδίωξή τους από τη μουσική σκηνή.

Έτσι βλέπουμε το «μουσικό ξεκαθάρισμα» να λαμβάνει χώρα την εποχή που το «Θέαμα» είναι στην ακμή του. Όσοι πραγματικά αξίζουν, θα συνεχίσουν, επειδή ο κόσμος θα αγοράζει το υλικό τους και έτσι θα μείνουν λίγοι και καλοί, όπως πρέπει. Δεν παροτρύνω κανένα να διακινήσει παράνομα mp3, απλά σας δίνω κάτι να σκεφτείτε. Εξάλλου οι άνθρωποι έχουν την τάση να ξεφορτώνονται ό,τι δεν τους χρειάζεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.


(Τον Μάιο του 2002 ανέβηκε και στη διεύθυνση

Άτιτλο #15

Γιατί να του δώσουμε τίτλο; Μια χαρά είναι “Άτιτλο”…
έτσι ο καθένας βγάζει τα φτυάρια και μιλάει για ό,τι θέλει ;-)

Οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι σίγουρα ένα από τα πιο επίκαιρα και πολυσυζητημένα θέματα αυτής της περιόδου. Τα πειραματόζ… έεε… οι μαθητές της Γ` Λυκείου θα βοηθήσουν τους υπεύθυνους του υπουργείου Παιδείας να κρίνουν κατά πόσο δουλεύει το νέο σύστημα εισαγωγής στα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Μπράβο παιδιά!

Α και όσοι πέσετε “θύματα του συστήματος” μη μασάτε, η Αγγλία δίπλα είναι…

Ω, μα τι είναι αυτά που λέτε περί ανευθυνότητας των μαθητών; Η Ελλάδα έχει βγάλει πολλά μυαλά! Απλά είναι όλα έξω…

Όταν είσαι έφηβος λένε “Περίμενε να περάσεις καλά όταν μεγαλώσεις, διάβαζε τώρα!” και όταν ενηλικιωθείς λένε πάλι “Τι;;; ΤΩΡΑ περιμένεις να περάσεις καλά; Μα τι έκανες τόσα χρόνια;;;; Τώρα έχεις ευθύνες!”…

Ένα παιδί 15, 16 και 17 χρονών, τι είναι κατά τη γνώμη σας πιο λογικό να θέλει; Να μπει μία ώρα Internet ή να προσπαθεί δύο εβδομάδες να καταλάβει γιατί το υπουργείο εξέδωσε 3 βιβλία φυσικής..

Ω! Σήμερα θα είναι ωραία ημέρα! Μόλις είδα τα mail μου και κάποιος που είχε να μου στείλει μήνυμα 1 χρόνο, λέει πως με αγαπάει. Το είχε γράψει και στο “Θέμα” για να φαίνεται ξεκάθαρα!! Τι χαρά!

“Συγνώμη, θα μπορούσατε να με συνδέσετε με κάποιον που μιλάει HTML; Είναι επείγον, έχασα τα mp3 μου!”

Να θέλεις δηλαδή να μπεις λίγο net, να αράξεις σε κανά chatroom και να διαβάσεις καμιά είδηση και απ’ τη μία να έχεις τον κάθε τρελαμένο να μεταδίδει worms μέσω e-mail ενώ από την άλλη πρέπει να περιμένεις να φορτώσουν και οι διαφημίσεις των ιστοσελίδων.

Η καλύτερη διαφήμιση για τον OTE πάντως θα ήταν : “Γιατί να δώσετε 120 δραχμές στον ΟΑΣΑ για να σας πάει μέχρι την άκρη της πόλης ενώ μπορείτε να τα δώσετε σε εμάς και να σας πάμε σε όλο τον κόσμο!” έχοντας μία διακριτική υποσημείωση με μικρά γράμματα που περνάει τρέχοντας την οθόνη λέγοντας :
“120 δρχ. την ώρα – και χάρη σας κάνουμε, τα κανονικά τηλέφωνα είναι πιο ακριβά…”

Διαφημίσεις στα PC, διαφημίσεις στην TV… τελικά αυτό πρέπει να είναι που λέγανε πως θα ενσωματώσουν την τηλεόραση στον υπολογιστή… μμμμ….

Και τώρα με τα ειδικά σηματάκια μας βοήθησαν πάρα πολύ! Ξέρεις τι είναι να ψάχνεις στις 3 το πρωί για μια τσοντοταινία και να μην ξέρεις που παίζεται; Ευτυχώς με το άσπρο Χ στον κόκκινο κύκλο, κάθε απελπισμένος μπορεί να κάνει τη δουλειά του γρηγορότερα. Εξέλιξη!

Trash TV zone
Trash TV zone

Απορώ πως δεν έχουν επινοήσει ακόμα εικονίδιο για τις εκπομπές σκουπίδια με τις οποίες έχει γεμίσει η σημερινή ελληνική τηλεόραση. Ένα χαρακτηριστικό σύμβολο για την απογευματινή ζώνη – όπου παρακολουθούν οι νοικοκυρές που απλά δεν έχουν τι άλλο να κάνουν… Και εμείς τι φταίμε ;;; Νομίζουν πως κάνουν κάτι και συνεχίζουν χρόνια τώρα την ίδια δουλειά.

Που θα πάει, δε θα πάθουν και αυτοί κάτι; Θα τους βάλουμε να αλληλοπροσκαλούνται μέχρι να αυτοκαταστραφούν! Χα!

Πολλά είπα… καλύτερα να διαβάσετε το υπόλοιπο τεύχος… τουλάχιστον στο Internet υπάρχει κάτι να δεις… γιατί αν περιμέναμε από τα ιδιωτικά κανάλια θα γινόμασταν όλοι νυχτόβιοι! Καλή συνέχεια…



(Εμφανίστηκε το καλοκαίρι του 2000 στον ιστοχώρο των Κυβερνογράφων στα πλαίσια της στήλης “Άτιτλο”

Διαδικτυακή Ιδεολογία (Ode to the Internet)

Το Internet… ένα μέρος που φτιάχτηκε από ανθρώπους για ανθρώπους. Σίγουρα εκείνοι οι Αμερικάνοι στρατηγοί του Β Παγκοσμίου Πολέμου δεν περίμεναν πως η απλοϊκή τους ιδέα για μεταφορά κρυπτογραφημένων μηνυμάτων θα είχε τόση επιτυχία και τόσο λαμπρό μέλλον.

Το Διαδίκτυο δεν είναι τέλειο, όπως και οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Είναι κάτι κοινόχρηστο και δημόσιο, που σημαίνει πως όλοι έχουν πρόσβαση αν το θελήσουν και πιστεύω πως αυτό ήθελαν να επιτύχουν και οι πρώτοι προγραμματιστές των GUI Applications*: να φτιάξουν κάτι προσιτό σε όλους.

Όπως ο κόσμος που ζούμε αποτελείται από μια πληθώρα ατόμων, μυαλών και απόψεων, έτσι και το Internet. Οι δικτυακοί πολίτες διαφέρουν ο ένας από τον άλλο επειδή δεν έχουν όλοι τις ίδιες γνώσεις και αντιλήψεις, πράγμα ευτυχές μιας και έτσι γίνονται οι σωστές και ολοκληρωμένες συζητήσεις.

Στην πραγματικότητα όμως, το Διαδίκτυο διαφέρει σε κάτι από το γνωστό μας καθημερινό κόσμο. Είναι “αποστειρωμένο” από πλευράς ρεαλισμού, αυθορμητισμού και πραγματικότητας. Κάποιος μπορεί επί ώρες να κάτσει μπροστά σε μία οθόνη, on-line*, ψάχνοντας το WWW* ή μιλώντας με άτομα που δεν ξέρει – και πιθανότατα ποτέ δε θα γνωρίσει – στο I.R.C.*, αλλά ακόμα και να συμμετάσχει σε πολλές άλλες δραστηριότητες, χωρίς να κουνηθεί ένα εκατοστό από τη θέση του… και αυτό που κάνει θα του αρέσει. Είτε επειδή βρήκε αυτό που έψαχνε στο δικτυακό ιστό – και ακόμα περισσότερα, είτε επειδή βρήκε καλή παρέα στο chat* που επέλεξε, παρέα που αισθάνεται όπως και ο ίδιος, είτε επειδή αισθάνεται πως ξεφεύγει έστω και για λίγο από τη μιζέρια και την αποσύνθεση του “πραγματικού κόσμου”.

“Και τι θα έχει καταφέρει;” πολλοί θα ρωτήσουν. Είναι θέμα ψυχικής και πνευματικής ικανοποίησης. Είναι κάτι που δε μπορεί να σου προσφέρει ο τόπος του χώματος και της σκόνης, του χρήματος και της απάτης. Είναι ένα μέρος που προϋποθέτει κάποιες βασικές γνώσεις πριν σου επιτραπεί η είσοδος, γνώσεις που αποκτιούνται, δε μαντεύονται, αλλά όταν καταλάβεις την “ιδέα”, θα χαρείς που προσπάθησες και ενδιαφέρθηκες γιατί κατάφερες να χειριστείς κάτι καινούργιο. Αυτήν την “ιδέα” αναζητούν όλοι, μέχρι να την κατακτήσουν.

Η δικτυακή μας κοινότητα καθημερινά αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς μέχρι την ημέρα που όλοι θα έχουν δοκιμάσει τη γεύση των ελεύθερων πληροφοριών. Κανείς δε μπορεί να τη δαμάσει, ούτε να την περιορίσει, πόσο μάλλον να την κατακρίνει αφού όπως και να το κάνουμε, είμαστε όλοι ίδιοι, ένα IP* ανάμεσα στα άλλα. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει ισοπέδωση αφού το πνευματικό επίπεδο του καθενός φαίνεται από τα λόγια και τις πράξεις του, λόγια που σκέφτεται πριν πει – πριν πατήσει το Enter* – και πράξεις που τον αντιπροσωπεύουν όχι μόνο δικτυακά, αλλά και υλικά.

Στο Internet δεν εφευρίσκουμε ένα νέο εαυτό, απλά αποκαλύπτουμε έναν καταπιεσμένο ήδη υπάρχον, που περίμενε υπομονετικά την κατάλληλη ευκαιρία να εμφανιστεί. Όλες οι πράξεις των netizens* αντικατοπτρίζουν το πραγματικό πρόσωπο της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας. Δεν πρέπει να γελάμε με την κάθε “χακιά”* ούτε να θυμώνουμε με τον επόμενο αθώο nuker*, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε “Γιατί άραγε το έκανε αυτό;” και μόνο τότε, μέσα από λογικές παρατηρήσεις θα φτάσουμε στο τελικό σωστό συμπέρασμα που ίσως να μας δώσει και μια αξιόλογη λύση.

Το καλό με το Διαδίκτυο είναι πως μπορεί να γίνει προσωπικό, δηλαδή μπορεί ο καθένας να μιλήσει στον άλλο και να τον κάνει να καταλάβει αυτά που ο ίδιος εδώ και καιρό έχει διαπιστώσει μέσα από τις εμπειρίες του. Σαν αποτέλεσμα αυτής της πράξης θα έχουμε πολλούς νέους χρήσιμους και συνειδητοποιημένους διαδικτυακούς πολίτες.

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να φανεί πόσο υπέροχο είναι το μέρος που βρισκόμαστε αυτήν τη στιγμή, ο σχεδόν Κυβερνοχώρος του Gibson*, “the world of the electron and the switch” του Mentor* και το πόσο μπορούμε να επωφεληθούμε διανοητικά από τις δυνατότητές του, αν απλά ενδιαφερθούμε και νοιαστούμε να δώσουμε στο Διαδίκτυο όλα όσα μας προσφέρει εκείνο ανέκαθεν και απλόχερα. Αγαπάτε αλλήλους, οπουδήποτε…



GUI Application(s): Πρόγραμμα με γραφικό περιβάλλον και εύκολη χρήση

On-line: Συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο

W.W.W.: World Wide Web – Παγκόσμιος Διαδικτυακός Ιστός, σελίδες με πληροφορίες

: Internet Relay Chat – μέρος όπου πολλοί χρήστες μιλάνε μεταξύ τους

Chat: Δωμάτιο του I.R.C. με άτομα των ίδιων ενδιαφερόντων π.χ. #Music

IP: Κάθε χρήστης έχει το δικό του προσωπικό αριθμό όταν είναι συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο π.χ.

Enter: Πλήκτρο στον Η/Υ με τη χρήση του οποίου στέλνουμε στο Διαδίκτυο αυτά που έχουμε γράψει στον υπολογιστή μας (στα συνηθισμένα chat και mail applications)

Netizen(s): Από τη λέξη citizen που σημαίνει πολίτης, εδώ διαδικτυακός (net) πολίτης

Χακιά: Από την αγγλική λέξη Hack όπου εδώ σημαίνει “εισχωρώ κάπου χωρίς επίσημη ή φανερή πρόσβαση” (από εκεί και πέρα ο καθένας δρα ανάλογα με το ήθος και τη νοημοσύνη του)

Nuker(s): Άτομα που με τη χρήση ειδικών προγραμμάτων, καταφέρνουν να διακόπτουν τη σύνδεση κάποιου με το Διαδίκτυο, προσωρινά και παρανόμως

Gibson: William Gibson, γνωστός συγγραφέας ιστοριών φαντασίας που καθιέρωσε τον όρο του “Κυβερνοχώρου”

Mentor: Ο συγγραφέας του “The Hacker Manifesto”, το οποίο έγραψε τη δεκαετία του ’80


(Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Gazette τον Νοέμβριο του 1999 στον τομέα eXtra ως άρθρο αναγνώστη με τον τίτλο “Ode to the Internet”. Πλέον βρίσκεται στη διεύθυνση

Ο πατέρας της Φυσικής, Αριστοτέλης, γνωρίζει τον επαναστάτη της Φυσικής, Γαλιλαίο

Ο Πατέρας της Φυσικής



Επαναστάτη της Φυσικής



  • Βιογραφίες των πρωταγωνιστών…
  • Φιλικός διάλογος μεταξύ του Αριστοτέλη και του Γαλιλαίου…
  • Εικόνες των επιστημόνων…
  • Βιβλιογραφία…

“Δύο διαφορετικοί και όμως τόσο ίδιοι κόσμοι”



Γαλιλαίος Γαλιλέι

(Πίζα 1564 – Άρτσετρι Φλορεντία 1642)

Ο Γαλιλαίος ήταν ένας Ιταλός αστρονόμος και φυσικός που έζησε μεταξύ του 1564-1642. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο για να κοιτάξει τους ουρανούς και ανακάλυψε κρατήρες στη σελήνη.

Ο Γαλιλαίος βρήκε κρατήρες στο φεγγάρι και ηλιακές κηλίδες στον ήλιο. Αυτό έδειξε ότι το διάστημα δεν ήταν τέλειο, όπως είπε ο Αριστοτέλης. Αυτό έθιξε τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και ο Γαλιλαίος πέρασε την υπόλοιπη ζωή του υπό κατ’ οίκον περιορισμό.



(Στάγειρα 384 π.Χ. – Χαλκίδα 322 π.Χ.)

Ο Αριστοτέλης ήταν ένας Έλληνας φιλόσοφος που έζησε μεταξύ του 384-322 πΧ. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους διανοούμενους του κόσμου και έγραψε σχετικά με όλους τους σημαντικούς τομείς της σκέψης.

Ο Αριστοτέλης λανθασμένα πίστευε ότι η Γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος και την αποτελούσαν μόνο 4 ουσίες: γη, νερό, αέρας και φωτιά. Επίσης πίστευε ότι τα ουράνια σώματα ήταν απολύτως τέλεια και ότι ο ήλιος και η σελήνη αποτελούνταν από Το Πέμπτο Στοιχείο, τον αιθέρα.

<Αριστοτέλης> Καλημέρα Γαλιλαίε. Πώς είσαι σήμερα;

<Γαλιλαίος> Πολύ καλά, εσύ Αριστοτέλη;

<Αριστοτέλης> Μια χαρά.

<Γαλιλαίος> Δεν είναι υπέροχο το χιόνι;

<Αριστοτέλης> Ναι, φανταστικό!

<Γαλιλαίος> Να το κοιτάς έτσι αργά που πέφτει…

<Γαλιλαίος> Όλες αυτές οι μικρές άσπρες νιφάδες…

<Αριστοτέλης> Κάθε φορά που χιονίζει το παρατηρώ επί ώρες και σκέφτομαι γιατί να πέφτει τόσο αργά..

<Αριστοτέλης> Εσύ το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό;

<Γαλιλαίος> Βέβαια! Αυτό συμβαίνει εξ αιτίας του αέρα που φυσάει.

<Αριστοτέλης> Δεν το νομίζω. Αυτό πρέπει να συμβαίνει λόγω της ύλης του.

<Γαλιλαίος> Τί εννοείς αγαπητέ;

<Αριστοτέλης> Αν παραδείγματος χάριν πάρουμε ένα βότσαλο και το πετάξουμε ψηλά τότε εκείνο θα πέσει πιο γρήγορα από τη νιφάδα επειδή το βότσαλο είναι από γη.

<Αριστοτέλης> Το βότσαλο έλκεται από τη γη περισσότερο επειδή την έχει “μέσα του” σε μεγαλύτερο βαθμό από τη νιφάδα η οποία είναι από νερό.

<Γαλιλαίος> Πού το στηρίζεις αυτό;

<Αριστοτέλης> Στο ότι η νιφάδα είναι από νερό και έτσι σύμφωνα με τους νόμους της φύσης που αναφέρω στο βιβλίο μου “Περί τα Φυσικά”, δεν “βιάζεται” όσο το βότσαλο να ακουμπήσει στη γη.

<Γαλιλαίος> Αυτό είναι απαρχαιωμένη άποψη φίλτατε!

<Γαλιλαίος> Σύμφωνα με τις θεωρίες που έχω αναπτύξει, τα δύο αυτά σώματα θα έφταναν στην επιφάνεια της γης την ίδια στιγμή αν δεν υπήρχε αέρας, δηλαδή σε απόλυτο κενό.

<Αριστοτέλης> Και;

<Αριστοτέλης> Τι σχέση έχει αυτό με το φαινόμενο που παρατηρούμε;

<Γαλιλαίος> Θέλω να σε κάνω να καταλάβεις ότι η ταχύτητα της πτώσης των δύο αντικειμένων δεν έχει να κάνει με το υλικό τους, πόσο μάλλον με τη θέση των “βασικών στοιχείων” του πίνακα σου.

<Αριστοτέλης> Πάντως δεν συμφωνώ με την δική σου άποψη. Πού τα στηρίζεις όλα αυτά;

<Γαλιλαίος> Σε προσωπικά μου πειράματα, τα οποία, αν θες να ξέρεις, εξετέλεσα με πολύ κόπο και δυσκολία λόγω έλλειψης ειδικών οργάνων.

<Αριστοτέλης> Και τί πειράματα είναι αυτά που σε έκαναν να πιστέψεις αυτά που λες και να αμφισβητήσεις αυτά που για τόσα χρόνια πίστευαν οι άνθρωποι;

<Γαλιλαίος> Προσπάθησα να ξεπεράσω το πρόβλημα της έλλειψης κενού και έριξα τα αντικείμενα από κεκλιμένο επίπεδο, τον πύργο της Πίζας στην περίπτωση μας.

<Γαλιλαίος> Είχα μπάλες και τις κυλούσα στον πύργο ώστε να μειώσω αισθητά τη δύναμη του αέρα που ασκείτο απάνω τους.

<Αριστοτέλης> Και τί συμπέρασμα έβγαλες από αυτό το πείραμά σου;

<Γαλιλαίος> Μετά από πολλές χρονομετρήσεις (και πολλές χαμένες μπάλες) συμπέρανα πως αν θεωρήσουμε τη δύναμη του αέρα αμελητέα, δηλαδή σε απόλυτο κενό, τότε αντικείμενα διαφορετικού βάρους φτάνουν στο έδαφος την ίδια στιγμή.

<Αριστοτέλης> Δηλαδή σύμφωνα με τη θεωρία σου τί νομίζεις πως συμβαίνει στην περίπτωση της νιφάδας και του βότσαλου;

<Γαλιλαίος> Αναλυτικά;

<Αριστοτέλης> Ναι, αν θες πες το αναλυτικά!

<Γαλιλαίος> Ωραία λοιπόν. Σύμφωνα με τις εκτεταμένες μου έρευνες έφτασα στο συμπέρασμα πως τα αντικείμενα που πέφτουν με μόνη δύναμη, το βάρος τους, κάνουν ελεύθερη πτώση.

<Γαλιλαίος> Σε αυτή την ελεύθερη πτώση υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που την αλλάζουν κάθε φορά:

<Γαλιλαίος> α) η βαρύτητα του μέρους που βρισκόμαστε

<Γαλιλαίος> β) η μετωπική επιφάνεια του αντικειμένου μας

<Γαλιλαίος> και γ) και η δύναμη του αέρα

<Γαλιλαίος> Σε έπεισα λοιπόν;

<Αριστοτέλης> Μπορεί να έχεις λίγο δίκιο αλλά δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη γιατί είμαι σίγουρος πως η νιφάδα πέφτει πιο αργά από το βότσαλο λόγω του ότι η σύστασή της έχει πολύ νερό.

<Γαλιλαίος> Δεν πειράζει φίλε! Ας καθίσουμε εδώ να απολαύσουμε αυτό το λευκό θαύμα εξ ουρανού.. το χιόνι!

<Αριστοτέλης> Καλά λες, ας παρακολουθήσουμε την ομορφιά της φύσης, η οποία είναι το κέντρο της έρευνάς μας, και ας αφήσουμε να μας κρίνουν οι απόγονοι και οι συνεχιστές μας…

Ο Γαλιλαίος δοκιμάζει το θερμόμετρό του
Ο Γαλιλαίος σε ένα πείραμα του στην Πίζα
Ο Γαλιλαίος και το τηλεσκόπιό του
Ο τύμβος που στήθηκε για το Γαλιλαίο
Ο Γαλιλαίος από φωτογραφία του σε Ιταλικό βιβλίο φυσικής
Αυθεντικό σχέδιο του Γαλιλαίου για τις κινήσεις του φεγγαριού
Ο γνωστός σε όλους μας, Γαλιλαίος!
Προτομή του Αριστοτέλη (Μουσείο Λούβρου)



Ευχαριστούμε το Διαδίκτυο (Internet) που, όπως πάντα, μας προσέφερε απλόχερα την πληθώρα των πληροφοριών του. Με τη βοήθεια του Παγκόσμιου Δικτυακού Ιστού (WWW), συνθέσαμε αυτή την εργασία και μέσω της Ζωντανής Διαδικτυακής Συνομιλίας (I.R.C.), σχηματίσαμε τον διάλογο μεταξύ των δύο επιστημόνων. Οι πληροφορίες είναι ελεύθερες!!!

Special thanks to GGR0

Edited by Thunder

Copyright 1998©

(Αρχική ανάρτηση:

Ευχαριστώ τον κ. Δεληκαράογλου που συμπεριέλαβε αυτή την εργασία στους Ελληνόγλωσσους πόρους της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης του μαθήματος
Εισαγωγή στο Γήινο Πεδίο Βαρύτητας” (7ου εξαμήνου) του Πολυτεχνείου Αθηνών

Γνωριμία με τη δισκέτα 3.5 (ή αλλιώς 1.44)

Όλοι νομίζουμε πως ξέρουμε τις δισκέτες πολύ καλά και δεν χρειαζόμαστε βιβλία για να μας τις μάθουν καλύτερα. Λάθος! Απλώς ο καθένας έχει σχηματίσει μία γενική γνώμη σχετικά με αυτές. Ποιά; Ότι είναι ένα πλαστικό αντικείμενο που παρόλο μας λένε να το προσέχουμε εμείς αδιαφορούμε και το πετάμε από εδώ και από εκεί χωρίς να μας ενδιαφέρει τι θα πάθει. Όμως για να το καταλάβετε καλύτερα θα σας το διατυπώσω με άλλο τρόπο. Φανταστείτε τη δισκέτα σαν μία κανονική βαλίτσα και όλα θα γίνουν κατανοητά. Την δισκέτα (μιλώντας πάντα για την 3.5) μπορούμε να τη γεμίσουμε, αδειάσουμε, φουλάρουμε (γιατί και οι βαλίτσες έχουν μία συγκεκριμένη χωρητικότητα), γδάρουμε, ραγίσουμε ή χαλάσουμε και βεβαίως σπάσουμε, πράγματα δηλαδή που μπορεί να κάνει και μία βαλίτσα. Επίσης μπορούμε να μεταφέρουμε αρχεία όπως και οι βαλίτσες ρούχα.

Όπως προανέφερα οι βαλίτσες έχουν μία προκαθορισμένη χωρητικότητα όπως και η βαλίτσα. Το όνομα 1.44 οφείλεται σε αυτό δηλαδή 1.44 ΜΒ (megabytes). Τα αρχεία, έχουν κάποιο μέγεθος και αν θελήσουμε να τα μεταφέρουμε κάπου με τη βοήθεια της δισκέτας, θα πιάσουν και τον ανάλογο χώρο σε αυτήν. Βέβαια το 1.44 είναι σχετικό επειδή κάποια KB (kilobyte 1 MB = 1024 KB περίπου) χρησιμοποιούνται για κάποιους λόγους από τη δισκέτα ή μπορεί να έχουν καταστραφεί κάποιοι τομείς της δισκέτας από έναν από τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Έτσι μιλάμε για κάτι λιγότερο 1.43 ΜΒ και για να το μάθουμε αυτό πρέπει να βγούμε στο DOS και να γράψουμε τα παρακάτω :

C:\ format a:

Αυτή η εντολή λέει στη δισκέτα να φορμαριστεί, δηλαδή να χωριστεί σε κάποιους τομείς στους οποίους εμείς στέλνουμε τα διάφορα αρχεία και κάθονται εκεί μέχρι να τα σβήσουμε. Οι δισκέτες τώρα πια πωλούνται ήδη φορμαρισμένες από την εταιρία παρασκευής τους.

Σε μία δισκέτα (όπως και σε μία βαλίτσα), μπορεί να μην χωράει αυτό που θέλουμε να της βάλουμε ολόκληρο όπως κάποια μπλούζα που δεν χωράει να μπει στη βαλίτσα επειδή παραείναι γεμάτη. Έτσι λοιπόν εμείς δεν βάζουμε το αρχείο έτσι όπως είναι αλλά φροντίζουμε να το έχουμε “ζιπάρει” (μικρύνει) κάπως (υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει κάτι τέτοιο) και βάζουμε το zip του μέσα, δηλαδή το ίδιο αρχείο αλλά “ζουμπηγμένο” κατά κάποιο τρόπο όπως δηλαδή θα βάζαμε και μία μπλούζα σε μία γεμάτη βαλίτσα.

Κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε σε μία ήδη γεμάτη δισκέτα είναι να την τακτοποιήσουμε και δεν εννοώ να βάλουμε τα files της ιδίας κατηγορίας σε ένα directory, αλλά να δώσουμε την εντολή defrag η οποία τακτοποιεί τις διάφορες πληροφορίες που δώσαμε στη δισκέτα σε συνεχόμενη σειρά έτσι ώστε να μπορεί να τις βρίσκει πιο εύκολα και γρήγορα. Φανταστείτε τον υπολογιστή να γίνεται λίγο ακατάστατος όταν του πούμε να αποθηκεύσει κάποια αρχεία στη δισκέτα και για να το κάνει πιο γρήγορα, τα πετάει όπου βρει. Αλλά αυτό δεν μας συμφέρει και γι’ αυτό πρέπει να τα τακτοποιήσουμε. Αυτό μοιάζει με μια ακατάστατη βαλίτσα που μας δυσκολεύει να βρούμε αυτά που έχουμε βάλει μέσα. Έτσι με την εντολή defrag (αυτή συχνάζει στα Windows πιο πολύ) μπορούμε να βάλουμε μία τάξη στη δισκέτα μας.